ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਭਰਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਅਗਰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ rising anger ਨੂੰ ਮਾਫੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਰਦ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ繁ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਕਦੇ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਗੁੱਸਾ-ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਬੇਸਮਝ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਨੂੰ, ਪਿਆਰੀ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਣੁਸ਼ਾਸਿਤ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਵਿਵਹਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗਾ ਖੋਜਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਲਈ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਵਾਸਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਵ੍ਰਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ 'ਚ ਅੱਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਇੰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਵਿਆ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵ੍ਰਸ਼ਪਰਵਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਗੁੱਸਾ ਸੀ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਧਰਮ, ਰਾਜਾ, ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ; ਪਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਇਹ ਜੜਾਂ ਤੱਕ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੋਤਿਆਂ 'ਚ ਮਾੜਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ ਤਿੰਨ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਜਰੂਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਭੋਜਨ ਪੇਟ 'ਚ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਚਾ, ਅੰਗੀਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੋਇਆ।" "ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਿਵਹਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ 'ਚ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਮਰਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ।" "ਵ੍ਰਸ਼ਪਰਵਨ, ਜਾਣ ਲੈ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ 'ਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" "ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ 'ਚ ਨਾ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਝੂਠ; ਤੇਰੇ 'ਚ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ।" "ਅੱਜ, ਭਾਰਗਵ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।" "ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਜਾਓ ਜਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ 'ਚ, ਅਸੁਰੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁਖ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।" "ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਹ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਇੰਦਰ ਲਈ।" "ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ—ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ—ਭਾਰਗਵ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ।" "ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ—ਜੇਕਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ, ਤੁਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਭਾਰਗਵ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇ।" "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਉਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਮੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ।" "ਚੁਣੀ ਹੋਈ, ਨਰਸ, ਜਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਲਿਆ; ਦੇਵਯਾਨੀ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਕਰੇ।" ਨਰਸ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਠ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਤੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।" "ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਰਾਂਗਾ; ਨਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੇ ਨਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣ।" ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ 'ਚੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਲਕੀਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਪਿਓ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਗਈ। "ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਹਾਂ; ਜਰੂਰ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਮੰਗ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਦੀ ਧੀ ਕਿਵੇਂ ਦਾਸੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਜੋ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇ।" ਜਦ ਵ੍ਰਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਦਾਸੀ ਬਣਨ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਪਿਓ; ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਦੁਜੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਖੇਡ ਲਈ ਜੰਗਲ 'ਚ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।