ਕਚ ਨੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾਮਾ ਅੰਗੀਰਸ ਮਹਾਨ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਿਹਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆ-ਅਧਿਆਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਤ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ ਫੜ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ ਕੁਲ ਦੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਧੀ। ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਬੋਲ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਕਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਰੱਖਿਆ, ਇਹ ਯਾਦ ਕਰ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਕਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ। ਹੇ ਸੁਗੁਣਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ। ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਚੰਦਰਮੁਖੀ, ਰਹੀ, ਓਥੇ ਮੈਂ ਵੀ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਕਾਵਯ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਨਾਰੀ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ। ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਭਗਤ ਰਹੀਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਜਾਂ ਅਰਥ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ, ਕਚ ਲਈ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਓਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਨਾ ਤਾਂ ਕਾਮ ਵੱਸ ਜਾਂ ਧਰਮ ਵੱਸ, ਅੱਜ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਵਿਵਾਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫੜਨਾ। ਮੇਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਲਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਚ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਚ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕਚ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇਗਾ।" ਜਦੋਂ ਕਚ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਚ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਇੰਦਰ, ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰਯ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਘਵਾਨ ਇੰਦਰ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਚੈਤਰਰਥ ਜਿਹਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਤਦ, ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਪਾਣੀ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਓਥੇ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਨ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਸਿਖਿਆਰਥਣ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਆਸੁਰੀ? ਤੇਰੇ ਅਚਰਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਪੁੱਛਦਾ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ ਜੋ ਮੰਗਦਾ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲੈਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰਵਾਨ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।" ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚਿਮੜਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਉਹ ਮਾਰੀ ਗਈ," ਅਤੇ ਮੰਦ-ਮਨਸਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਓਥੇ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇਖੀ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੜੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ। "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁੱਖੀ, ਸਾਵਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਪਾਈ ਹੋਈ? ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇਸ ਘਾਹ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।