ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੱਥਾ ਹਿਮਾਲੇ ਦੀ ਚਮਕਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਲੋਕ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਪਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋਹ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਗਲਾਸ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਕ ਦੇਖ ਕੇ ਕੋਈ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕਾਵਯ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ਼ਨਸ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ। ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੇ ਸੰਦੇਹ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ। ਕਾਵਯ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਹੱਦ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈਣ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਉਹਨਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦਾਨਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਬੱਚੇ ਹੋ। ਕਚ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਲੋਂ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਕਚ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਸੌ ਸਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਚ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। "ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੋਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਜਨਮ, ਗਿਆਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸਯਾਮਤਾ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝੋ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਨਾ ਛੱਡੋ; ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੜੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ।" ਕਚ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੀਵਨ ਤੇ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਭਾਗਰਵ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੋ; ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਾ ਆਖੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਗਨ ਵਿਚ; ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ।" "ਹੇ ਨੇਕ ਨਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ। ਜਿਥੇ ਤੁਸੀਂ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਰਹੇ ਹੋ, ਓਥੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਕਾਵਯ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ।" "ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੋ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਇਉਂ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰੀ। ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਭਗਤ ਰਹੋ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ, ਕਚ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।" ਕਚ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਨਾਲ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜੇਗਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਚ ਫੌਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਯਸ਼ਸਵੀਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਓਗੇ।" ਜਦੋਂ ਕਚ ਨੇ ਸੰਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕਚ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦ੍ਰ) ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਹਵਾ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਇਕੱਠਿਆਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਪਏ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ, ਜਾਣ ਬੂਝ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਬਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਸੁਰੀ? ਜੇਕਰ ਤੇਰਾ ਆਚਰਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।