ਇਕ ਵਾਰ, ਕਚਾ ਫੁੱਲ ਚੁਣਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ਼ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਪਾਉਡਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਪੀਸਾ ਹੋਇਆ ਪਾਊਡਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਵਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਚਾ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਆਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੇ ਕਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਕਵਿਆ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਪੁੱਤਰੀ, ਕਚਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਨਾ ਰੋ, ਦੇਵਯਾਨੀ; ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਰਤਕ ਲਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ, ਵਸੂ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਭ ਹਨ।” ਕਵਿਆ ਆਖਦਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਹਨ; ਇਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਮਰ ਗਿਆ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਾ, “ਉਸ ਦਾ ਪਰਦਾਦਾ ਅੰਗਿਰਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਐਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤੇ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਨਾ ਰੋਵਾਂ?” ਕਵਿਆ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ, “ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਦਮਸ਼ੀਲ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਮੈਂ ਕਚਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਾਂਗਾ ਤੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਆਰਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਕਚਾ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਵਿਆ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।” ਕਵਿਆ ਆਖਦਾ, “ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਅੰਤ ਆ ਜਾਵੇਗਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ?” ਫਿਰ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਛੇ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਕਚਾ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ, ਕਵਿਆ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ। ਕਵਿਆ ਨੇ ਪੂਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ? ਦੱਸ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।” ਕਚਾ ਆਖਦਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਕੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਵੇਂ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਬਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਟ ਨਾ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਪੀਸ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕਵਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ?” ਕਵਿਆ ਸੋਚਦਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਬੱਚੇ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ; ਕਚਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਚੀਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਦੋ ਦੁੱਖ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ: ਕਚਾ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹਾਨੀ। ਕਚਾ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਹਾਨੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਕਵਿਆ ਆਖਦਾ, “ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਨ-ਦਾਤਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਚਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।” ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਲੈ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।” ਫਿਰ ਕਵਿਆ ਆਖਦਾ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ, ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਆਚਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ। ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ।” ਕਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਨੁੰ ਚੰਨ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੰਜਾਇਤ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਕਚਾ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਕਚਾ ਆਖਦਾ, “ਜੋ ਲੋਕ ਗੁਰੂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਪੂਜਨਯ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਵਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਐਸੇ ਲੋਕ, ਅਸਥਿਰ, ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਫਿਰ ਕਵਿਆ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਏ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਕਵਿਆ ਆਖਦਾ, “ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਵੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ।” ਕਵਿਆ ਆਖਦਾ, “ਮੈਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਚਾਰ ਦੀ ਹੱਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਸਭ ਸਤਕਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਸੁਣੋ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅਤਿ ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ, ਲੁਕਵੇਂ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਚੇ ਹੋ; ਕਚਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਵਾਸ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਚਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ। “ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੋਤੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰ, ਜਨਮ, ਗਿਆਨ, ਤਪ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਆਦਰਯ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਜਨਯ ਤੇ ਆਦਰਯ ਹਨ।” “ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਦੀ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ, ਹੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਵਰਤ ਤੇ ਸਯਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” “ਤੂੰ, ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ; ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ।” “ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯ ਤੇ ਪੂਜਨਯ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਨਯ ਹੈ।” “ਜੀਵਨ ਤੇ ਸਾਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਭਾਰਗਵ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਆਦਰਯ ਹੋ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੂੰ ਵੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਆਖ।” “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯ ਤੇ ਪੂਜਨਯ ਹੈ।” “ਜਦ ਤੂੰ, ਕਚਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਯਾਦ ਕਰ।” “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ।” “ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕੰਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਆਦਰਯ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਚਾ ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਵਿਦਿਆ, ਤਪ, ਆਦਰ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਆਦਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਬ ਤੇ ਸੰਵਾਦ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।