ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਚ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਚ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਦਾਨਵ ਉਸ 'ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਕਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਪਚਾਪ ਮਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਭੇੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿਦੜਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਚ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਰਗਵ (ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ) ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਹਵਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰੱਖਵਾਲੇ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਕਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜ਼ਰੂਰ ਕਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਕੈਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ ਉੱਚਾਰਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਆ," ਅਤੇ ਮੁੜ ਉਥੇ ਹੀ ਜੀਵਨ-ਦਾਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕਚ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਧਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।" ਫਿਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ, ਕਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ ਲਈ ਬਣੇ ਪਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜਿਸ ਕਚ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ।" ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੇ ਕਚ ਮਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰੀਏ, ਕਚ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਮਰਿਆ ਹੀ ਰਹੇਗਾ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਰੋ, ਦੇਵਯਾਨੀ; ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਨੇ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ, ਵਸੂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਭ ਹਨ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹਨ; ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਫਿਰ ਵੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਉਸ ਦਾ ਪਰਦਾਦਾ ਅੰਗੀਰਸ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਰੋਵਾਂ?" "ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਤਪਸਵੀ, ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਮੈਂ ਕਚ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਨਾ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕਚ ਹੁਣ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਵਿ (ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ) ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਅਸੁਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਮੈਨੂੰ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਇਥੇ ਅੰਤ ਆ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਪਾਪ ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ?" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਕਚ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ; ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦীক্ষਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਪੁੱਤਰ।" ਕਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਗਈ; ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਪੀਸ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕਵਿ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰਾ ਜੀਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਕਚ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ।" "ਦੋ ਦੁੱਖ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਹਨ—ਕਚ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਹਾਨੀ। ਕਚ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਚੈਨ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਹਾਨੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਨ-ਦਾਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਚ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ, ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।" "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਰੱਖ। ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ।" ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਚ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ ਦਾ ਪੇਟ ਚੀਰਿਆ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਉਚਾਲੀ ਗਈ; ਕਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਲੋਕ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਸਮਝ ਗਵਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਿਆਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਗਧ ਹੋ ਕੇ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਕਵਿ (ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯਾ) ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਏ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਗਧ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਚਰਨ ਦੀ ਹੱਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਸੁਣੋ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦਾਨਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਬਚਪਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ; ਕਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਲੋਂ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਕਚ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।" ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਅੰਗੀਰਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੋਤੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ, ਜਨਮ, ਗਿਆਨ, ਤਪ ਤੇ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।