ਭਾਰਤ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪੰਜਵੀਂ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇਕ ਨਾਜੁਕ ਬੇਲ ਬਣ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਭੂਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਰਿਹਾ। ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਬੁੱਧ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਤੋਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਉਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਇਹ ਹਨ: ਆਯੁ, ਦੀਰਘਾਯੁ, ਅਸ਼ਵਾਯੁ, ਧਨਾਯੁ, ਧ੍ਰਿਤਿਮਾਨ, ਵਾਸੁ, ਸ਼ੁਚਿਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਤਾਯੁ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਆਯੁ ਤੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਵ੍ਰਿਦ੍ਧਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਰਾਜੀ। ਰਾਜੀ, ਡੰਭਾ ਅਤੇ ਵਿਪਾਪਮਾ—ਇਹ ਪੰਜੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਰਾਜੀ ਨੂੰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਰਾਜੀ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਜੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜੀ ਨੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਯੁੱਧ ਚਲਿਆ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਅਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਇਆ ਪਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਥੇ ਰਾਜੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਓ ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਨਿਆ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮਨਿਆ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣੋ ਤੇ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੀ ਅਜੇਯ ਸਨ, ਰਾਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਉਸਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਬਲਪੂਰਵਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤੇਜ, ਯਜੰਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪੱਠ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਅਤੇ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਯਜੰਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਨਾ ਰਾਜ; ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ! ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।” ਫਿਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵੈਰੀ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਆਪ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਜਿਨਾਂ ਦੀ ਅਵੇਦਿਕ ਮਤ ਅਪਣਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਤਰਕ-ਵਾਦ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਯਤੀ, ਯਯਾਤੀ, ਸਮਯਾਤੀ, ਉਦਭਵ, ਪੁਰੂ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਅਤੇ ਮੇਘਜਾਤੀ—ਇਹ ਸੱਤੋਂ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਇਆ। ਯਤੀ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਹੀ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਸਤਿ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੋਂ ਯਦੁ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ। ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਪੁਰੂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਯਦੁ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜੰਜ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਯਯਾਤੀ, ਅਜੇਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਯਦੁ, ਪੁਰੂ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ—ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।” ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲਈ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਸਕਾਂ।” “ਲੰਮੇ ਯਜੰਜਾਂ ਤੇ ਉਸ਼ਨਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਘਟ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਨਾਲ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਾਂ।” ਪਰ, ਯਦੁ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਣਾ ਮਨਜੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਪੁਰੂ ਬੋਲੇ, “ਮੈਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਾ ਦਿਓ; ਮੈਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗਾ।” ਤਾਂ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁਰੂ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਯਯਾਤੀ ਅਜੇਤਿਆ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ਜ ਮਿਲਿਆ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਧਾਉਣਹਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।