ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਹਨਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਅਨਿਆਇਕ ਵਰਤਾਓ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵਿਰਲ ਰਾਜਸੱਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸੋਮਾ ਇੱਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਚੌੜੇ ਕੂਹਲ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਇਤਨੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕਿ ਫੁੱਲ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਵੀ ਥਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੋਹਕ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਆਘਾਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਇਆ। ਫਿਰ ਸੋਮਾ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੋਮਾ ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਰਫ਼ ਤਾਰਾ ਦੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਨਾ ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਛੋੜਾ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੋਮਾ, ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਚਤੁਰਮੁਖੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖ ਵਾਲੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੋਮਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਮਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰ ਅਨੇਕ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਾਰਨ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਅਜਗਾਵਾ ਧਨੁ ਚੱਕ ਕੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਚੋਵੀ ਅਤੇ ਸਠੀ ਟੋਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਣਗਿਣਤ ਲੱਖਾਂ ਚੜ੍ਹ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਵੀ, ਵੈਤਾਲ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਕਿਨਨਰ—ਇਕ ਪਦਮਾ, ਇਕ ਅਰਬੁਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ-ਦੈਤ, ਦੈਤ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸ਼ਨੀ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਲੋਕ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ, ਮਹਾਂਦਵੀਪ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ) ਭੜਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਸਿੱਧਾ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਭੀਮਸੇਨ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੰਗ ਤੀਬਰ ਤੇ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਤੇਜਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇਜਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ; ਰੁਦ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਅਸਤਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਆਪਣੇ ਅਫ਼ਲਤੂਨ ਸੋਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਦੋਨਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਧਦੇ ਜਲਵਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਚੌਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?" "ਤੂੰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚੋਰੀ ਲਈ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਲਿਨ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇਂਗਾ; ਹੁਣ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਪਤਨੀ ਵਾਕਪਤੀ (ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ) ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ—ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀਂ।" ਸੋਮਾ, "ਠੀਕ ਹੈ," ਕਹਿ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜਸਵੀ, ਦੇਵਤਾਈ ਪੀਲੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਇੱਕ ਲੜਕਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ "ਗਜਵੈਦ੍ਯ" ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ "ਬੁਧ" ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਸਮਾਗਮ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤਾਰਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਲੜਕਾ ਕਿਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ?" ਤਾਰਾ, ਲਜਜਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ; ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਵੀ, ਮਾਣਵਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਸੁਭਾਵਕ ਤਾਰਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਸੋਮਾ ਤੋਂ," ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ "ਬੁਧ" ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਸਮਤਾ ਦੇ ਕੇ ਮੁਖੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਇਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਲਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਬੁਧ ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ; ਉਹ "ਪੁਰੂਰਵਸ" ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ। ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਮਹਾਂਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕੇਸ਼ੀ ਆਦਿ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਤਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਰਵਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਮਹਾਂਦਵੀਪਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਉਪਵਨ—ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ। ਫ਼ੇਮ, ਚਵਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਰਹੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਸਮਤਾਵਾਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੇਖਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਧੇਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਰਥ, ਲਾਲਚ ਕਾਰਨ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਕਾਮ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ, "ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਕੁਮਾਰਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ, ਸੋਮਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਬੁਧ ਅਤੇ ਪੁਰੂਰਵਸ ਦੀ ਕਥਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਯੁੱਧ, ਵਿਛੋੜੇ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਸੰਤੁਲਨ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।