ଯନ୍ମାଂ ଵଦସି ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥେ ଦେଵରାଜ ଵରପ୍ରଦ ଏଷ ଵର୍ଷାମି ଶିଶିରଂ ଦୈତ୍ଯମାଯାପକର୍ଷଣମ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଅନୁଗ୍ରହକାରୀ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ଅନୁରୋଧ କରିଛ, ମୁଁ ଏବେ ଶିତଳତା ପ୍ରେରଣ କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାୟା ଅପହୃତ ହେଉ।
ଏତାନ୍ମଚ୍ଛୀତନିର୍ଦଗ୍ଧାନ୍ ପଶ୍ଯ ତ୍ଵଂ ହିମଵେଷ୍ଟିତାନ୍ ଵିମାଯାନ୍ଵିମଦାଂଶ୍ଚୈଵ ଦୈତ୍ଯସିଂହାନ୍ମହାହଵେ
ମୋର ଶିତଳତାରେ ଦହିଯାଇଥିବା, ହିମରେ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିବା, ମାୟା ଓ ଅଭିମାନ ହରାଇଥିବା, ସେଇ ସିଂହସଦୃଶ ଦାନବମାନେ ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାରକାଧୀଶଃ ସଜଲେଶଃ ଶିଵୋଦକୈଃ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ସୈନ୍ଯାନି ସୁରାଣାଂ ଶାନ୍ତିଵୃଦ୍ଧଯେ
ଏଭଳି କହି, ତାରାମାଳାର ନାଥ, ଜଳର ଅଧିପତି, ଦେବମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଶିବଙ୍କ ଜଳରେ ବୁଡ଼ାଇଲେ, ଶାନ୍ତି ବଢ଼ିବା ପାଇଁ।
ତେଷାଂ ହିମକରୋତ୍ସୃଷ୍ଟାଃ ସପାଶା ହିମଵୃଷ୍ଟଯଃ ଵେଷ୍ଟଯନ୍ତି ସ୍ମ ତାନ୍ଘୋରାନ୍ ଦୈତ୍ଯାନ୍ମେଘଗଣା ଇଵ
ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ହିମବିଷ୍ଟି, ପାଶ ସହିତ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେକୁ ମେଘମାଳା ପରି ଘେରି ରଖିଲା।