ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ସଂହୃଷ୍ଟଃ ଶକ୍ରସ୍ତ୍ରିଦଶଵର୍ଧନଃ ସଂଦିଦେଶାଗ୍ରତଃ ସୋମଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ଶିଶିରାଯୁଧମ୍
'ଏହିପରି ହେଉ,' ବୋଲି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇବା ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସୋମଙ୍କୁ, ଶୀତଳ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସାମ୍ନାକୁ ଡାକିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ସୋମ ସହାଯତ୍ଵଂ କୁରୁ ପାଶଧରସ୍ଯ ଵୈ ଅସୁରାଣାଂ ଵିନାଶାଯ ଜଯାର୍ଥଂ ଚ ଦିଵୌକସାମ୍
'ସୋମ, ତୁମେ ପାଶଧାରୀଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କର, ଅସୁରମାନେଙ୍କ ନଶ୍ୱନ୍ତି ପାଇଁ ଏବଂ ଦେବମାନେଙ୍କ ଜୟ ପାଇଁ।'
ତ୍ଵଂ ମତ୍ତଃ ପ୍ରତିଵୀର୍ଯଶ୍ଚ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଚେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ ତ୍ଵନ୍ମଯଂ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ରସଂ ରସଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
'ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ମୋ ସମାନ, ଏବଂ ଆଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ। ଯେମାନେ ରସକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଥିବା ସାର ତୁମର ବୋଲି କହନ୍ତି।'
କ୍ଷଯଵୃଦ୍ଧୀ ତଵ ଵ୍ଯକ୍ତେ ସାଗରସ୍ଯେଵ ମଣ୍ଡଲେ ପରିଵର୍ତସ୍ଯହୋରାତ୍ରଂ କାଲଂ ଜଗତି ଯୋଜଯନ୍
'ତୁମର କ୍ଷୟ ଓ ବୃଦ୍ଧି ସାଗରର ଚକ୍ରବଳ ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ। ଦିନ ଓ ରାତିର ଚକ୍ରକୁ ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କର, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସମୟକୁ ଏକତ୍ର କର।'
ଲୋକଚ୍ଛାଯାମଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମ ତଵାଙ୍କଃ ଶଶସଂନିଭଃ ନ ଵିଦୁଃ ସୋମ ଦେଵାପି ଯେ ଚ ନକ୍ଷତ୍ରଯୋନଯଃ
ତୁମର ଶରୀରରେ ଥିବା ଚିହ୍ନଟି ଚନ୍ଦ୍ରମାସଦୃଶ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଛାୟାରୁ ଗଠିତ। ଏହାକୁ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ନକ୍ଷତ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ହେ ସୋମ।
ତ୍ଵମାଦିତ୍ଯପଥାଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଚୋପରି ସ୍ଥିତଃ ତମଃ ପ୍ରୋତ୍ସାର୍ଯ ମହସା ଭାସଯସ୍ଯଖିଲଂ ଜଗତ୍
ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରୁ ଉପରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଲୋକରୁ ଉପରେ ବସିଛ। ତୁମର ତେଜରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି, ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ।
ଶ୍ଵେତଭାନୁର୍ ହିମତନୁର୍ ଜ୍ଯୋତିଷାମ୍ ଅଧିପଃ ଶଶୀ ଅଧିକୃତ୍ କାଲଯୋଗାତ୍ମା ଇଷ୍ଟୋ ଯଜ୍ଞରସୋ ଽଵ୍ଯଯଃ
ଧଳା ଆଭା ବିକିରଣ କରୁଥିବା, ଶିତଳ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଆଲୋକମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତୁମେ ହେଉଛ ସଶୀ। ସମୟର ଯୋଗର ଆତ୍ମା ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞର ସାର, ଅବିନାଶୀ।
ଓଷଧୀଶଃ କ୍ରିଯାଯୋନିର୍ ହରଶେଖରଭାକ୍ତଥା ଶୀତାଂଶୁରମୃତାଧାରଶ୍ ଚପଲଃ ଶ୍ଵେତଵାହନଃ
ତୁମେ ଉଷଧିମାନଙ୍କର ନାଥ, କ୍ରିୟାର ମୂଳ, ହରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣକାରୀ, ଶିତଳ କିରଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଅମୃତର ଧାରକ, ଚଞ୍ଚଳ, ଧଳା ଯାନରେ ଚଳିଥିବା।
ତ୍ଵଂ କାନ୍ତିଃ କାନ୍ତିଵପୁଷାଂ ତ୍ଵଂ ସୋମଃ ସୋମପାଯିନାମ୍ ସୌମ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତିମିରଘ୍ନସ୍ତ୍ଵମ୍ ଋକ୍ଷରାଟ୍
ତୁମେ ଆଭାମୟ ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଭା, ସୋମପାନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଉମ୍ୟ, ଅନ୍ଧକାରର ନାଶକ ଏବଂ ତାରାମାଳାର ନାଥ।
ତଦ୍ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମହାସେନ ଵରୁଣେନ ଵରୂଥିନା ଶମଯ ତ୍ଵାସୁରୀଂ ମାଯାଂ ଯଯା ଦହ୍ଯାମ ସଂଯୁଗେ
ତେଣୁ ତୁମେ ମହାସେନ ଓ ସେନାସହିତ ବରୁଣଙ୍କ ସହ ଯାଅ। ଯେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦହିଯାଉଛୁ, ସେଇ ଦାନବୀୟ ମାୟାକୁ ଶାନ୍ତ କର।
ଯନ୍ମାଂ ଵଦସି ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥେ ଦେଵରାଜ ଵରପ୍ରଦ ଏଷ ଵର୍ଷାମି ଶିଶିରଂ ଦୈତ୍ଯମାଯାପକର୍ଷଣମ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଅନୁଗ୍ରହକାରୀ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ଅନୁରୋଧ କରିଛ, ମୁଁ ଏବେ ଶିତଳତା ପ୍ରେରଣ କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାୟା ଅପହୃତ ହେଉ।
ଏତାନ୍ମଚ୍ଛୀତନିର୍ଦଗ୍ଧାନ୍ ପଶ୍ଯ ତ୍ଵଂ ହିମଵେଷ୍ଟିତାନ୍ ଵିମାଯାନ୍ଵିମଦାଂଶ୍ଚୈଵ ଦୈତ୍ଯସିଂହାନ୍ମହାହଵେ
ମୋର ଶିତଳତାରେ ଦହିଯାଇଥିବା, ହିମରେ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିବା, ମାୟା ଓ ଅଭିମାନ ହରାଇଥିବା, ସେଇ ସିଂହସଦୃଶ ଦାନବମାନେ ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାରକାଧୀଶଃ ସଜଲେଶଃ ଶିଵୋଦକୈଃ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ସୈନ୍ଯାନି ସୁରାଣାଂ ଶାନ୍ତିଵୃଦ୍ଧଯେ
ଏଭଳି କହି, ତାରାମାଳାର ନାଥ, ଜଳର ଅଧିପତି, ଦେବମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଶିବଙ୍କ ଜଳରେ ବୁଡ଼ାଇଲେ, ଶାନ୍ତି ବଢ଼ିବା ପାଇଁ।
ତେଷାଂ ହିମକରୋତ୍ସୃଷ୍ଟାଃ ସପାଶା ହିମଵୃଷ୍ଟଯଃ ଵେଷ୍ଟଯନ୍ତି ସ୍ମ ତାନ୍ଘୋରାନ୍ ଦୈତ୍ଯାନ୍ମେଘଗଣା ଇଵ
ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ହିମବିଷ୍ଟି, ପାଶ ସହିତ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେକୁ ମେଘମାଳା ପରି ଘେରି ରଖିଲା।