ତମନ୍ଵଯୁର୍ଦେଵଗଣା ମୁନଯଶ୍ଚ ସମାହିତାଃ ଗୀର୍ଭିଃ ପରମମନ୍ତ୍ରାଭିସ୍ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚ ଜନାର୍ଦନମ୍
ଦେବତାମାନେ ଓ ଧ୍ୟାନରତ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶବ୍ଦରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ତଦ୍ଵୈଶ୍ରଵଣସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଵୈଵସ୍ଵତପୁରଃସରମ୍ ଦ୍ଵିଜରାଜପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଦେଵରାଜଵିରାଜିତମ୍
ଏହି ସଭା, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ଦେବରାଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚମକୁଥିଲା।
ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାଭିର୍ଵିପୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମଵର୍ତତ ପଵନାଵିଦ୍ଧନିର୍ଘୋଷଂ ସଂପ୍ରଦୀପ୍ତହୁତାଶନମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ବିସ୍ତୃତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା, ପବନର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଜିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଭ୍ରାଜିଷ୍ଣୋସ୍ ତେଜସା ତମସାଵୃତମ୍ ବଲଂ ବଲଵଦୁଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମଵର୍ତତ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶୂର ଓ ଚମକୁଥିବା ସେନା, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧାରରେ ଆବୃତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଦେଵେଭ୍ଯ ଇତି ବୃହସ୍ପତିରଭାଷତ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଦାନଵାନୀକ ଉଶନା ଵାକ୍ଯମାଦଦେ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ', ଉଶନା କହିଲେ, 'ଦାନବ ସେନା ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।'
ତାଭ୍ଯାଂ ବଲାଭ୍ଯାଂ ସଂଜଜ୍ଞେ ତୁମୁଲୋ ଵିଗ୍ରହସ୍ତଦା ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣାମ୍
ସେହି ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ଠାରୁ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧାରେ ଜୟ ଚାହିଁ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଦାନଵା ଦୈଵତୈଃ ସାର୍ଧଂ ନାନାପ୍ରହରଣୋଦ୍ଯତାଃ ସମୀଯୁର୍ଯୁଧ୍ଯମାନା ଵୈ ପର୍ଵତା ଇଵ ପର୍ଵତୈଃ
ଦାନବମାନେ ଦେବମାନେ ସହିତ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ସହିତ ପାହାଡ଼ ଟକ୍କର ଲାଗିଥିବା ପରି।
ତତ୍ସୁରାସୁରସଂଯୁକ୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ବଭୌ ଧର୍ମାଧର୍ମସମାଯୁକ୍ତଂ ଦର୍ପେଣ ଵିନଯେନ ଚ
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମିଶିଥିବା ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହେଲା, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ, ଅଭିମାନ ଓ ବିନୟରେ ମିଶିଥିଲା।
ତତୋ ରଥୈର୍ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତୈର୍ ଵାରଣୈଶ୍ଚ ପ୍ରଚୋଦିତୈଃ ଉତ୍ପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଗଗନମ୍ ଅସିହସ୍ତୈଃ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ରଥ ଭାଗ ଭାଗ ହୋଇଗଲା, ହାତୀମାନେ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଯୋଧାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
କ୍ଷିପ୍ଯମାଣୈଶ୍ଚ ମୁସଲୈଃ ସଂପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସାଯକୈଃ ଚାପୈର୍ଵିସ୍ଫାର୍ଯମାଣୈଶ୍ଚ ପାତ୍ଯମାନୈଶ୍ଚ ମୁଦ୍ଗରୈଃ
ମୁସଳ ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିଲା, ବାଣ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଧନୁ ଟାଣାଯାଉଥିଲା, ମୁଦ୍ଗର ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିଲା।
ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଦ୍ଘୋରଂ ଦେଵଦାନଵସଂକୁଲମ୍ ଜଗତସ୍ତ୍ରାସଜନନଂ ଯୁଗସଂଵର୍ତକୋପମମ୍
ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭରିଥିଲେ, ଜଗତରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲା, ଯୁଗାନ୍ତର ବିନାଶ ପରି।
ହସ୍ତମୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ପରିଘୈର୍ ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ପର୍ଵତୈଃ ଦାନଵାଃ ସମରେ ଜଘ୍ନୁର୍ ଦେଵାନିନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍
ହାତରେ ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିବା ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଓ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିବା, ଦାନବମାନେ ସମରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ରଣୀ ଦେବମାନେକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ବଲିଭିର୍ ଦାନଵୈର୍ଜିତକାଶିଭିଃ ଵିଷଣ୍ଣଵଦନା ଦେଵା ଜଗ୍ମୁରାର୍ତିଂ ପରାଂ ମୃଧେ
ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦିଗ୍ଗଜୟୀ ହୋଇ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଉଦାସ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ପଡିଗଲେ।
ତେ ଽସ୍ତ୍ରଶୂଲପ୍ରମଥିତାଃ ପରିଘୈର୍ଭିନ୍ନମସ୍ତକାଃ ଭିନ୍ନୋରସ୍କା ଦିତିସୁତୈର୍ ଵେମୂ ରକ୍ତଂ ଵ୍ରଣୈର୍ବହୁ
ଅସ୍ତ୍ର, ଶୂଳ ଓ ଲୋହା ଗଦାରେ ଦେବମାନେ ଆକ୍ରମିତ ହେଲେ, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଛାତି ଫାଟିଗଲା, ଅନେକ ଘାଉରୁ ରକ୍ତ ବହିବା ସହିତ ଦେବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ଵେଷ୍ଟିତାଃ ଶରଜାଲୈଶ୍ଚ ନିର୍ଯତ୍ନାଶ୍ଚାସୁରୈଃ କୃତାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଦାନଵୀଂ ମାଯାଂ ନ ଶେକୁସ୍ତେ ଵିଚେଷ୍ଟିତୁମ୍
ଅସୁରମାନେ ତୀରବର୍ଷା କରି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମାୟାରେ ଫସି ଦେବମାନେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅସ୍ତଂ ଗତମିଵାଭାତି ନିଷ୍ପ୍ରାଣସଦୃଶାକୃତି ବଲଂ ସୁରାଣାମସୁରୈର୍ ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନାଯୁଧଂ କୃତମ୍
ଅସୁରମାନେ ଦେବମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ନିର୍ବଳ ଓ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ କରିଦେଲେ, ତାହା ଦେଖି ଏହା ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଦେବମାନଙ୍କର ଆକୃତି ନିର୍ଜୀବ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଦୈତ୍ଯଚାପଚ୍ଯୁତାନ୍ ଘୋରାଂଶ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଵଜ୍ରେଣ ତାଞ୍ଛରାନ୍ ଶକ୍ରୋ ଦୈତ୍ଯବଲଂ ଘୋରଂ ଵିଵେଶ ବହୁଲୋଚନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଦେଇ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଧନୁରୁ ନିସ୍କ୍ରିତ ଭୟଙ୍କର ତୀରଗୁଡିକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଦୈତ୍ଯପ୍ରମୁଖାନ୍ହତ୍ଵା ତଦ୍ଦାନଵବଲଂ ମହତ୍ ତାମସେନାସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ତମୋଭୂତମଥାକରୋତ୍
ସେ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ଓ ବଡ଼ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ତାମସ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଳ ଦ୍ୱାରା ସେନାକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ବଢ଼େଇଦେଲେ।
ତେ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ନାଵବୁଧ୍ଯନ୍ତ ଦେଵାନାଂ ଵାହନାନି ଚ ଘୋରେଣ ତମସାଵିଷ୍ଟାଃ ପୁରୁହୂତସ୍ଯ ତେଜସା
ପୁରୁହୂତ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଆଉ ଅନ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦେବମାନଙ୍କର ଯାନଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମାଯାପାଶୈର୍ଵିମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ଯତ୍ନଵନ୍ତଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ଵପୂଂଷି ଦୈତ୍ଯସିଂହାନାଂ ତମୋଭୂତାନ୍ଯପାତଯନ୍
ମାୟାର ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଉଦ୍ୟମ କରି, ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ଦାନବନାୟକମାନଙ୍କର ଶରୀରକୁ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ଅପଧ୍ଵସ୍ତା ଵିସଂଜ୍ଞାଶ୍ଚ ତମସା ନୀଲଵର୍ଚସା ପେତୁସ୍ତେ ଦାନଵଗଣାଶ୍ ଛିନ୍ନପକ୍ଷା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
ଦାନବମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ଅବାସ୍ତବ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତେଜ ନିଲା ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଗଲା, ସେମାନେ କାଟା ପରିବା ଅପର୍ବତ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ତଦ୍ଘନୀଭୂତଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଅନ୍ଧକାର ଇଵାର୍ଣଵେ ଦାନଵଂ ଦେଵକଦନଂ ତମୋଭୂତମିଵାଭଵତ୍
ସେ ଦାନବନାୟକ ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ରାତିର ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, ଦେବମାନଙ୍କର ନାଶକ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଗଲା।
ତଦାସୃଜନ୍ମହାମାଯାଂ ମଯସ୍ତାଂ ତାମସୀଂ ଦହନ୍ ଯୁଗାନ୍ତୋଦ୍ଯୋତଜନନୀଂ ସୃଷ୍ଟାମୌର୍ଵେଣ ଵହ୍ନିନା
ତାପରେ ମୟା ଏକ ବଡ଼ ମାୟା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ତାମସ ଓ ଦହନଶୀଳ, ଯୁଗାନ୍ତରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି, ଔର୍ବ ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ସା ଦଦାହ ତତଃ ସର୍ଵାନ୍ ମାଯା ମଯଵିକଲ୍ପିତା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚାଦିତ୍ଯଵପୁଷଃ ସଦ୍ଯ ଉତ୍ତସ୍ଥୁରାହଵେ
ମୟା ତିଆରି କରିଥିବା ଏହି ମାୟା ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଦହିଦେଲା; ଦାନବମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆକୃତି ଧରି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଗଲେ।
ମାଯାମୌର୍ଵୀଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଦହ୍ଯମାନା ଦିଵୌକସଃ ଭେଜିରେ ଚନ୍ଦ୍ରଵିଷଯଂ ଶୀତାଂଶୁସଲିଲପ୍ରଦମ୍
ଔର୍ବ ମାୟାରେ ଦହିଯାଉଥିବା ଦେବମାନେ ଶୀତ ଓ ଜଳ ଦେଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରର ଲୋକକୁ ଶରଣ ନେଲେ।
ତେ ଦହ୍ଯମାନା ହ୍ଯୌର୍ଵେଣ ଵହ୍ନିନା ନଷ୍ଟଚେତସଃ ଶଶଂସୁର୍ଵଜ୍ରିଣଂ ଦେଵାଃ ସଂତପ୍ତାଃ ଶରଣୈଷିଣଃ
ଔର୍ବ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଉଥିବା ଦେବମାନେ ମନ ହରାଇ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିବା ଏବଂ ଶରଣ ଚାହୁଥିବା ବେଳେ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ସଂତତେ ମାଯଯା ସୈନ୍ଯେ ହନ୍ଯମାନେ ଚ ଦାନଵୈଃ ଚୋଦିତୋ ଦେଵରାଜେନ ଵରୁଣୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ସେନା ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ଏବଂ ମାୟାରେ ଆବୃତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କର ଉତ୍ତେଜନାରେ ଵରୁଣ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ପୁରା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଜଃ ଶକ୍ର ତପସ୍ତେପେ ସୁଦାରୁଣମ୍ ଊର୍ଵଃ ସପୂର୍ଵତେଜସ୍ଵୀ ସଦୃଶୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଗୁଣୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କର ଉତ୍ପନ୍ନ ଔର୍ବ ଋଷି ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ପୂର୍ବର ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲେ, ଗୁଣରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ।
ତଂ ତପନ୍ତମିଵାଦିତ୍ଯଂ ତପସା ଜଗଦଵ୍ଯଯମ୍ ଉପତସ୍ଥୁର୍ମୁନିଗଣା ଦିଵ୍ଯା ଦେଵର୍ଷିଭିଃ ସହ
ସେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ମୁନିମାନେ ଏବଂ ଦେବର୍ଷିମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଆସି ମିଶିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଶ୍ଚୈଵ ଦାନଵୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ ଋଷିଂ ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁଃ ପୁରା ପରମତେଜସମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦାନବ ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଏକ ସମୟରେ ସେ ଉତ୍ତମ ତେଜସ୍ୱୀ ଋଷିଙ୍କୁ ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିବାକୁ ଗଲେ।