ସଵ୍ଯେନାଲମ୍ବ୍ଯ ମହତୀଂ ସର୍ଵାସୁରଵିନାଶିନୀମ୍ କରେଣ କାଲୀଂ ଵପୁଷା ଶତ୍ରୁକାଲପ୍ରଦାଂ ଗଦାମ୍
ବାମ ହାତରେ ସେ ବଡ଼ ଗଦା ଧରିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅସୁରଙ୍କୁ ନାଶ କରେ, ଯାହାର ଆକୃତି କାଳୀ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶର ସମୟ ଦେଇଥାଏ ।
ଅନ୍ଯୈର୍ଭୁଜୈଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାନି ଭୁଜଗାରିଧ୍ଵଜଃ ପ୍ରଭୁଃ ଦଧାରାଯୁଧଜାତାନି ଶାର୍ଙ୍ଗାଦୀନି ମହାବଲଃ
ଅନ୍ୟ ହାତମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସର୍ପଧ୍ୱଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ଶାରଙ୍ଗ ଧନୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ ।
ସ କଶ୍ଯପସ୍ଯାତ୍ମଭୁଵଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଭୁଜଗଭୋଜନମ୍ ପଵନାଧିକସଂପାତଂ ଗଗନକ୍ଷୋଭଣଂ ଖଗମ୍
ସେ କଶ୍ୟପଙ୍କର ଆତ୍ମଜ, ଦ୍ୱିଜ, ସର୍ପ ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ପବନଠାରୁ ତ୍ୱରିତ ଚଳାମାନ, ଆକାଶକୁ କମ୍ପିତ କରୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ।
ଭୁଜଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ଵଦନେ ନିଵିଷ୍ଟେନ ଵିରାଜିତମ୍ ଅମୃତାରମ୍ଭନିର୍ମୁକ୍ତଂ ମନ୍ଦରାଦ୍ରିମ୍ ଇଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ସର୍ପରାଜାଙ୍କୁ ମୁଁହରେ ରଖି ଶୋଭିତ, ଅମୃତ ଆରମ୍ଭରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ଦରାଚଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ଦେଵାସୁରଵିମର୍ଦେଷୁ ବହୁଶୋ ଦୃଷ୍ଟଵିକ୍ରମମ୍ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣାମୃତସ୍ଯାର୍ଥେ ଵଜ୍ରେଣ କୃତଲକ୍ଷଣମ୍
ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଅନେକବାର ଦେଖାଯାଇଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ପାଇବା ପ୍ରୟାସରେ ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିଲା।
ଶିଖିନଂ ବଲିନଂ ଚୈଵ ତପ୍ତକୁଣ୍ଡଲଭୂଷଣମ୍ ଵିଚିତ୍ରପତ୍ରଵସନଂ ଧାତୁମନ୍ତମିଵାଚଲମ୍
ତିନି ଚୁଡ଼ା ଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତପ୍ତ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ପଙ୍କ୍ତିର ପାଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧାତୁ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ଫୀତକ୍ରୋଡାଵଲମ୍ବେନ ଶୀତାଂଶୁସମତେଜସା ଭୋଗିଭୋଗାଵସକ୍ତେନ ମଣିରତ୍ନେନ ଭାସ୍ଵତା
ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉତ୍ତଳ ଛାତି, ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତ ଆଲୋକ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ସାପର ଗୋଟିଏ ମଣିରେ ଜଡିଥିବା ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ଚାରୁପତ୍ରାଭ୍ଯାମ୍ ଆଵୃତ୍ଯ ଦିଵି ଲୀଲଯା ଯୁଗାନ୍ତେ ସେନ୍ଦ୍ରଚାପାଭ୍ଯାଂ ତୋଯଦାଭ୍ଯାମିଵାମ୍ବରମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ପଖ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆকাশକୁ ଖେଳି-ଖେଳି ଢାକିଦେଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁ ଥିବା ମେଘ ଆମ୍ବରକୁ ଆବୃତ କରେ।
ନୀଲଲୋହିତପୀତାଭିଃ ପତାକାଭିରଲଂକୃତମ୍ କେତୁଵେଷପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନଂ ମହାକାଯନିକେତନମ୍
ନୀଳ, ଲାଲ ଓ ହଳଦୀ ରଙ୍ଗର ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ପତାକା ରୂପରେ ଲୁଚିଥିବା, ଏହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେହର ନିବାସସ୍ଥଳ ଥିଲା।
ଅରୁଣାଵରଜଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଆରୁହ୍ଯ ସମରେ ଵିଭୁଃ ସୁଵର୍ଣଵର୍ଣଵପୁଷା ସୁପର୍ଣଂ ଖେଚରୋତ୍ତମମ୍
ଅରୁଣଙ୍କ ଭାଇ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମରରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା, ଆକାଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ।
ତମନ୍ଵଯୁର୍ଦେଵଗଣା ମୁନଯଶ୍ଚ ସମାହିତାଃ ଗୀର୍ଭିଃ ପରମମନ୍ତ୍ରାଭିସ୍ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚ ଜନାର୍ଦନମ୍
ଦେବତାମାନେ ଓ ଧ୍ୟାନରତ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶବ୍ଦରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ତଦ୍ଵୈଶ୍ରଵଣସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଵୈଵସ୍ଵତପୁରଃସରମ୍ ଦ୍ଵିଜରାଜପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ଦେଵରାଜଵିରାଜିତମ୍
ଏହି ସଭା, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ଦେବରାଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚମକୁଥିଲା।
ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାଭିର୍ଵିପୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମଵର୍ତତ ପଵନାଵିଦ୍ଧନିର୍ଘୋଷଂ ସଂପ୍ରଦୀପ୍ତହୁତାଶନମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ବିସ୍ତୃତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା, ପବନର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଜିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଭ୍ରାଜିଷ୍ଣୋସ୍ ତେଜସା ତମସାଵୃତମ୍ ବଲଂ ବଲଵଦୁଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମଵର୍ତତ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶୂର ଓ ଚମକୁଥିବା ସେନା, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧାରରେ ଆବୃତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଦେଵେଭ୍ଯ ଇତି ବୃହସ୍ପତିରଭାଷତ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଦାନଵାନୀକ ଉଶନା ଵାକ୍ଯମାଦଦେ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ', ଉଶନା କହିଲେ, 'ଦାନବ ସେନା ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।'
ତାଭ୍ଯାଂ ବଲାଭ୍ଯାଂ ସଂଜଜ୍ଞେ ତୁମୁଲୋ ଵିଗ୍ରହସ୍ତଦା ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣାମ୍
ସେହି ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ଠାରୁ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧାରେ ଜୟ ଚାହିଁ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଦାନଵା ଦୈଵତୈଃ ସାର୍ଧଂ ନାନାପ୍ରହରଣୋଦ୍ଯତାଃ ସମୀଯୁର୍ଯୁଧ୍ଯମାନା ଵୈ ପର୍ଵତା ଇଵ ପର୍ଵତୈଃ
ଦାନବମାନେ ଦେବମାନେ ସହିତ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ସହିତ ପାହାଡ଼ ଟକ୍କର ଲାଗିଥିବା ପରି।
ତତ୍ସୁରାସୁରସଂଯୁକ୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ବଭୌ ଧର୍ମାଧର୍ମସମାଯୁକ୍ତଂ ଦର୍ପେଣ ଵିନଯେନ ଚ
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମିଶିଥିବା ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହେଲା, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ, ଅଭିମାନ ଓ ବିନୟରେ ମିଶିଥିଲା।
ତତୋ ରଥୈର୍ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତୈର୍ ଵାରଣୈଶ୍ଚ ପ୍ରଚୋଦିତୈଃ ଉତ୍ପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଗଗନମ୍ ଅସିହସ୍ତୈଃ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ରଥ ଭାଗ ଭାଗ ହୋଇଗଲା, ହାତୀମାନେ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଯୋଧାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
କ୍ଷିପ୍ଯମାଣୈଶ୍ଚ ମୁସଲୈଃ ସଂପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସାଯକୈଃ ଚାପୈର୍ଵିସ୍ଫାର୍ଯମାଣୈଶ୍ଚ ପାତ୍ଯମାନୈଶ୍ଚ ମୁଦ୍ଗରୈଃ
ମୁସଳ ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିଲା, ବାଣ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଧନୁ ଟାଣାଯାଉଥିଲା, ମୁଦ୍ଗର ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିଲା।
ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଦ୍ଘୋରଂ ଦେଵଦାନଵସଂକୁଲମ୍ ଜଗତସ୍ତ୍ରାସଜନନଂ ଯୁଗସଂଵର୍ତକୋପମମ୍
ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭରିଥିଲେ, ଜଗତରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲା, ଯୁଗାନ୍ତର ବିନାଶ ପରି।
ହସ୍ତମୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ପରିଘୈର୍ ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ପର୍ଵତୈଃ ଦାନଵାଃ ସମରେ ଜଘ୍ନୁର୍ ଦେଵାନିନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍
ହାତରେ ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିବା ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଓ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିବା, ଦାନବମାନେ ସମରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ରଣୀ ଦେବମାନେକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ବଲିଭିର୍ ଦାନଵୈର୍ଜିତକାଶିଭିଃ ଵିଷଣ୍ଣଵଦନା ଦେଵା ଜଗ୍ମୁରାର୍ତିଂ ପରାଂ ମୃଧେ
ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦିଗ୍ଗଜୟୀ ହୋଇ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଉଦାସ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ପଡିଗଲେ।
ତେ ଽସ୍ତ୍ରଶୂଲପ୍ରମଥିତାଃ ପରିଘୈର୍ଭିନ୍ନମସ୍ତକାଃ ଭିନ୍ନୋରସ୍କା ଦିତିସୁତୈର୍ ଵେମୂ ରକ୍ତଂ ଵ୍ରଣୈର୍ବହୁ
ଅସ୍ତ୍ର, ଶୂଳ ଓ ଲୋହା ଗଦାରେ ଦେବମାନେ ଆକ୍ରମିତ ହେଲେ, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଛାତି ଫାଟିଗଲା, ଅନେକ ଘାଉରୁ ରକ୍ତ ବହିବା ସହିତ ଦେବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ଵେଷ୍ଟିତାଃ ଶରଜାଲୈଶ୍ଚ ନିର୍ଯତ୍ନାଶ୍ଚାସୁରୈଃ କୃତାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଦାନଵୀଂ ମାଯାଂ ନ ଶେକୁସ୍ତେ ଵିଚେଷ୍ଟିତୁମ୍
ଅସୁରମାନେ ତୀରବର୍ଷା କରି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମାୟାରେ ଫସି ଦେବମାନେ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅସ୍ତଂ ଗତମିଵାଭାତି ନିଷ୍ପ୍ରାଣସଦୃଶାକୃତି ବଲଂ ସୁରାଣାମସୁରୈର୍ ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନାଯୁଧଂ କୃତମ୍
ଅସୁରମାନେ ଦେବମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ନିର୍ବଳ ଓ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ କରିଦେଲେ, ତାହା ଦେଖି ଏହା ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଦେବମାନଙ୍କର ଆକୃତି ନିର୍ଜୀବ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଦୈତ୍ଯଚାପଚ୍ଯୁତାନ୍ ଘୋରାଂଶ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଵଜ୍ରେଣ ତାଞ୍ଛରାନ୍ ଶକ୍ରୋ ଦୈତ୍ଯବଲଂ ଘୋରଂ ଵିଵେଶ ବହୁଲୋଚନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଦେଇ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଧନୁରୁ ନିସ୍କ୍ରିତ ଭୟଙ୍କର ତୀରଗୁଡିକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଦୈତ୍ଯପ୍ରମୁଖାନ୍ହତ୍ଵା ତଦ୍ଦାନଵବଲଂ ମହତ୍ ତାମସେନାସ୍ତ୍ରଜାଲେନ ତମୋଭୂତମଥାକରୋତ୍
ସେ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ଓ ବଡ଼ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ତାମସ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଳ ଦ୍ୱାରା ସେନାକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ବଢ଼େଇଦେଲେ।
ତେ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ନାଵବୁଧ୍ଯନ୍ତ ଦେଵାନାଂ ଵାହନାନି ଚ ଘୋରେଣ ତମସାଵିଷ୍ଟାଃ ପୁରୁହୂତସ୍ଯ ତେଜସା
ପୁରୁହୂତ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଆଉ ଅନ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦେବମାନଙ୍କର ଯାନଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମାଯାପାଶୈର୍ଵିମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ଯତ୍ନଵନ୍ତଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ଵପୂଂଷି ଦୈତ୍ଯସିଂହାନାଂ ତମୋଭୂତାନ୍ଯପାତଯନ୍
ମାୟାର ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଉଦ୍ୟମ କରି, ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ଦାନବନାୟକମାନଙ୍କର ଶରୀରକୁ ପତିତ କରିଦେଲେ।