ଯତ୍ର ତେ ଦାନଵା ଘୋରାଃ ସର୍ଵେ ସଙ୍ଗ୍ରାମଦୁର୍ଜଯାଃ ଘ୍ନନ୍ତି ଦେଵଗଣାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ସଯକ୍ଷୋରଗରାକ୍ଷସାନ୍
ସେଠାରେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଵିମୁଖାଃ କ୍ଷୀଣପ୍ରହରଣା ରଣେ ତ୍ରାତାରଂ ମନସା ଜଗ୍ମୁର୍ ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଯିବା, ଅସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେବା ଓ ଭୟଭୀତ ହେବା ପରେ, ମନରେ ରକ୍ଷାକାରୀ ଭାବେ ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ମେଘା ନିର୍ଵାଣାଙ୍ଗାରଵର୍ଚସଃ ସାର୍କଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଗଣଂ ଛାଦଯନ୍ତୋ ନଭସ୍ତଲମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ନିର୍ବାପିତ ଅଗ୍ନିର ଚମକ ଭଳି ମେଘମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଗ୍ରହମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ଚଣ୍ଡା ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଗଣୋପେତା ଘୋରନିର୍ହ୍ରାଦକାରିଣଃ ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଵେଗାଭିହତାଃ ପ୍ରଵଵୁଃ ସହ ମାରୁତାଃ
ଭୟଙ୍କର, ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଝୁଡ଼ି ସହିତ, ଭୟାନକ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ପରସ୍ପର ଝଟକାରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେମାନେ ବାୟୁ ସହିତ ଝଡ଼ ଦେଲେ।
ଦୀପ୍ତତୋଯାଶନିପନୈର୍ ଵଜ୍ରଵେଗାନଲାନିଲୈଃ ରଵୈଃ ସୁଘୋରୈରୁତ୍ପାତୈର୍ ଦହ୍ଯମାନମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଦହୁଁଥିବା ପାଣି, ବଜ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁର ଦ୍ରୁତ ଚାପ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଓ ଅପଶକୁନ ସହିତ, ଆକାଶ ଦହୁଁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ତତ ଉଲ୍କାସହସ୍ରାଣି ନିପେତୁଃ ଖଗତାନ୍ଯପି ଦିଵ୍ଯାନି ଚ ଵିମାନାନି ପ୍ରପତନ୍ତ୍ଯୁତ୍ପତନ୍ତି ଚ
ତାପରେ ହଜାର ହଜାର ଉଲ୍କା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଲା, ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଉଲ୍କା ମଧ୍ୟ। ଦିବ୍ୟ ବିମାନମାନେ ତଳକୁ ଓ ଉପରକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଯୁଗାନ୍ତପର୍ଯାଯେ ଲୋକାନାଂ ଯଦ୍ଭଯଂ ଭଵେତ୍ ଅରୂପଵନ୍ତି ରୂପାଣି ତସ୍ମିନ୍ନୁତ୍ପାତଲକ୍ଷଣେ
ଚାରି ଯୁଗର ଶେଷ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି ନିଜ ରୂପ ହରାଇ ଯାଏ, ଏହି ଅପଶକୁନ ଆସିବାର ଚିହ୍ନ ଅଟୁଟ ରହେ।
ଜାତଂ ଚ ନିଷ୍ପ୍ରଭଂ ସର୍ଵଂ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞାଯତ କିଂଚନ ତିମିରୌଘପରିକ୍ଷିପ୍ତା ନ ରେଜୁଶ୍ଚ ଦିଶୋ ଦଶ
ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ନିର୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଧୂସର ଦେଖାଯାଏ, କିଛି ବୁଝିହେବା ଯାଏ ନାହିଁ, ଦଶଦିଗ ଘନ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଯାଇଥାଏ, ଏବଂ କୌଣସି ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵିଵେଶ ରୂପିଣୀ କାଲୀ କାଲମେଘାଵଗୁଣ୍ଠିତା ଦ୍ଯୌର୍ନ ଭାତ୍ଯଭିଭୂତାର୍କା ଘୋରେଣ ତମସାଵୃତା
ସେତେବେଳେ କାଳୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, କାଳମେଘରେ ଢାକି ଆସିଲେ; ଆକାଶ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଯାଇଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅପରାଜିତ ହେଲା, ଏବଂ ଭୟାନକ ଅନ୍ଧାର ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଗଲା।
ତାନ୍ଘନୌଘାନ୍ସ ତିମିରାନ୍ ଦୋର୍ଭ୍ଯାମାକ୍ଷିପ୍ଯ ସ ପ୍ରଭୁଃ ଵପୁଃ ସଂଦର୍ଶଯାମାସ ଦିଵ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣଵପୁର୍ହରିଃ
ସେ ପ୍ରଭୁ ଦୁଇ ହାତରେ ସେଇ ଘନ ଅନ୍ଧାରକୁ ଧରି, ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ — କୃଷ୍ଣ ଅବତାର ହରିଙ୍କୁ — ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ବଲାହକାଞ୍ଜନନିଭଂ ବଲାହକତନୂରୁହମ୍ ତେଜସା ଵପୁଷା ଚୈଵ କୃଷ୍ଣଂ କୃଷ୍ଣମିଵାଚଲମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ବର୍ଷାମେଘ ପରି ଗାଢ଼ କଳା, କେଶ ମେଘର ତାନା ପରି, ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଦେହ ଦେଖିଲେ ଏକ କଳା ପାହାଡ଼ ପରି ଲାଗେ।
ଦୀପ୍ତପୀତାମ୍ବରଧରଂ ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଭୂଷଣମ୍ ଧୂମାନ୍ଧକାରଵପୁଷଂ ଯୁଗାନ୍ତାଗ୍ନିମିଵୋତ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାପି ଶୁଣା ଗହନାରେ ଶୋଭିତ, ଦେହ ଧୂଆଁ ଓ ଅନ୍ଧାର ପରି, ଯେଉଁପରି ଯୁଗ ଶେଷର ଅଗ୍ନି ଉଠିଥାଏ।
ଚତୁର୍ଦ୍ଵିଗୁଣପୀନାଂସଂ କିରୀଟଚ୍ଛନ୍ନମୂର୍ଧଜମ୍ ବଭୌ ଚାମୀକରପ୍ରଖ୍ଯୈର୍ ଆଯୁଧୈରୁପଶୋଭିତମ୍
ତାଙ୍କର ଚାରି ଗୁଣ ମୋଟା କାନ୍ଧ, ମୁଣ୍ଡ ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ଏବଂ ସୁନା ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କକିରଣୋଦ୍ଦ୍ଯୋତଂ ଗିରିକୂଟମିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍ ନନ୍ଦକାନନ୍ଦିତକରଂ ଶରାଶୀଵିଷଧାରିଣମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ତାଙ୍କର ହାତ ନନ୍ଦକ ତଳୱାର ଧରି ଆନନ୍ଦିତ, ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ବିଷାକ୍ତ ସାପ ପରି ଧରିଥିଲେ।
ଶକ୍ତିଚିତ୍ରବଲୋଦଗ୍ରଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍ ଵିଷ୍ଣୁଶୈଲଂ କ୍ଷମାମୂଲଂ ଶ୍ରୀଵୃକ୍ଷଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଶୃଙ୍ଗିଣମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ପାହାଡ଼, ପୃଥିବୀର ମୂଳ, ଶ୍ରୀର ବୃକ୍ଷ, ଏବଂ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ତାଙ୍କର ଶିଖର।
ତ୍ରିଦଶୋଦାରଫଲଦଂ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତ୍ରୀଚାରୁପଲ୍ଲଵମ୍ ସର୍ଵଲୋକମନଃକାନ୍ତଂ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵମନୋହରମ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପରି ସୁନ୍ଦର ଶାଖା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି।
ନାନଵିମାନଵିଟପଂ ତୋଯଦାମ୍ବୁମଧୁସ୍ରଵମ୍ ଵିଦ୍ଯାହଂକାରସାରାଢ୍ଯଂ ମହାଭୂତପ୍ରରୋହଣମ୍
ସେ ବହୁ ବିମାନର ଶିଖରରେ ଶୋଭିତ, ମେଘ ଓ ଜଳର ମଧୁ ଝରିଥିବା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରର ସାରରେ ନିର୍ମିତ, ମହାଭୂତର ଅଙ୍କୁର ଭଳି।
ଵିଶେଷପତ୍ରୈର୍ନିଚିତଂ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରପୁଷ୍ପିତମ୍ ଦୈତ୍ଯଲୋକମହାସ୍କନ୍ଧଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକପ୍ରକାଶିତମ୍
ସେ ବିଶେଷ ପତ୍ରରେ ଢାକା, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଦାନବ ଲୋକର ବଡ଼ ତଣ୍ଡ, ମାନବ ଲୋକକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ।
ସାଗରାକାରନିର୍ହ୍ରାଦଂ ରସାତଲମହାଶ୍ରଯମ୍ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରପାଶୈର୍ଵିତତଂ ପକ୍ଷଜନ୍ତୁନିଷେଵିତମ୍
ସେ ସାଗର ପରି ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ତଳପାତାଳ ପରି ଭିତି ଗଭୀର, ସିଂହ ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସାରିତ, ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଶୀଲାର୍ଥଚାରୁଗନ୍ଧାଢ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକମହାଦ୍ରୁମମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତାନନ୍ତସଲିଲଂ ଵ୍ଯକ୍ତାହଂକାରଫେନିଲମ୍
ସେ ନୀତି ଓ ଅର୍ଥର ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ, ଅପ୍ରକାଶିତ ଅନନ୍ତ ଜଳ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ଅହଂକାର ଫେନରେ ଶୋଭିତ।
ମହାଭୂତତରଙ୍ଗୌଘଂ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରବୁଦ୍ବୁଦମ୍ ଵିମାନଵିହଗଵ୍ଯାତଂ ତୋଯଦାଡମ୍ବରାକୁଲମ୍
ସେ ମହାଭୂତର ତରଙ୍ଗ ଭିତରେ ଭରିଥିଲେ, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରର ଫେନ ଭଳି, ବିମାନରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ମେଘର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ।
ଜନ୍ତୁମତ୍ସ୍ଯଗଣାକୀର୍ଣଂ ଶୈଲଶଙ୍ଖକୁଲୈର୍ଯୁତମ୍ ତ୍ରୈଗୁଣ୍ଯଵିଷଯାଵର୍ତଂ ସର୍ଵଲୋକତିମିଙ୍ଗିଲମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ଓ ମାଛର ଝୁଣ୍ଡରେ ଭରିଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଓ ଶଂଖ ଗୋଷ୍ଠୀ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ତିନି ଗୁଣର ଘୂର୍ଣ୍ଣି, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଗିଳିଯିବା ବଡ଼ ତିମି।
ଵୀରଵୃକ୍ଷଲତାଗୁଲ୍ମଂ ଭୁଜଗୋତ୍କୃଷ୍ଟଶୈଵଲମ୍ ଦ୍ଵାଦଶାର୍କମହାଦ୍ଵୀପଂ ରୁଦ୍ରୈକାଦଶପତ୍ତନମ୍
ସେ ବୀର ବୃକ୍ଷ, ଲତା ଓ ଝାଡ଼ର ଅରଣ୍ୟ, ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଟାଣା ଶୈବଳ, ବାରୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ମହାଦ୍ୱୀପ, ଏଗାରୋଟି ରୁଦ୍ରଙ୍କର ନଗର।
ଵସ୍ଵଷ୍ଟପର୍ଵତୋପେତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାମ୍ଭୋମହୋଦଧିମ୍ ସଂଧ୍ଯାସଂଖ୍ଯୋର୍ମିସଲିଲଂ ସୁପର୍ଣାନିଲସେଵିତମ୍
ସେ ଅଷ୍ଟ ବସୁ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶୋଭିତ, ତିନି ଲୋକର ଜଳର ବଡ଼ ସାଗର, ସଂଧ୍ୟାର ଅଗଣିତ ତରଙ୍ଗରେ ମିଶିଥିବା, ସୁପର୍ଣ୍ଣର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ।
ଦୈତ୍ଯରକ୍ଷୋଗଣଗ୍ରାହଂ ଯକ୍ଷୋରଗଝଷାକୁଲମ୍ ପିତାମହମହାଵୀର୍ଯଂ ସର୍ଵସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଶୋଭିତମ୍
ଦୈତ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ ଓ ବଡ଼ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ସେଠି ପିତାମହଙ୍କର ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୀକୀର୍ତିକାନ୍ତିଲକ୍ଷ୍ମୀଭିର୍ ନଦୀଭିର୍ ଉପଶୋଭିତମ୍ କାଲଯୋଗିମହାପର୍ଵପ୍ରଲଯୋତ୍ପତ୍ତିଵେଗିନମ୍
ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀରେ ଶୋଭିତ ନଦୀମାନେ ଏଠି ରହିଥିଲେ। ସେଠି କାଳ, ଯୋଗଶକ୍ତି, ବଡ଼ ଉତ୍ତାଳ ଲହରୀ, ପ୍ରଳୟ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତି ବେଗରେ ବହୁଥିଲା।
ତଂ ତୁ ଯୋଗମହାପାରଂ ନାରାଯଣମହାର୍ଣଵମ୍ ଦେଵାଧିଦେଵଂ ଵରଦଂ ଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତିଵତ୍ସଲମ୍
ସେଠି ଅସୀମ ଯୋଗସାଗର, ମହା ନାରାୟଣ ସାଗର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଦାନଦାତା ଓ ଭକ୍ତମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ।
ଅନୁଗ୍ରହକରଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଶାନ୍ତିକରଣଂ ଶୁଭମ୍ ହର୍ଯଶ୍ଵରଥସଂଯୁକ୍ତେ ସୁପର୍ଣଧ୍ଵଜସେଵିତେ
ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିବା, ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣିଥିବା ଦେବତା, ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କ ରଥ ଓ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜ ତଳେ ସେବିତ ହେଉଥିଲେ।
ଗ୍ରହଚନ୍ଦ୍ରାର୍କରଚିତେ ମନ୍ଦରାକ୍ଷଵରାଵୃତେ ଅନନ୍ତରଶ୍ମିଭିର୍ଯୁକ୍ତେ ଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ମେରୁଗହ୍ଵରେ
ଗ୍ରହ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଓ ବଡ଼ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଘେରା, ଅନେକ କିରଣ ଯୁକ୍ତ ଏହି ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା।
ତାରକାଚିତ୍ରକୁସୁମେ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧୁରେ ଭଯେଷ୍ଵଭଯଦଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦେଵା ଦୈତ୍ଯପରାଜିତାଃ
ତାରା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଫୁଲ, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଭୟରେ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା, ଏହି ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ବସିଥିଲେ।