ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୁଷ୍ପମିଦଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଫଲଂ ବ୍ରହ୍ମସମାଗମଃ ଆଯୁଃ ପୁତ୍ରାନ୍ ଧନଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୋକ୍ଷଂ ସୁଖାନି ଚ
ଶ୍ରଦ୍ଧା କୁସୁମ ଭାବରେ, ବ୍ରହ୍ମ ସହ ଏକତ୍ୱ ଫଳ ଭାବରେ; ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ପୁତ୍ର, ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ଦିଏ।
ରାଜ୍ଯଂ ଚୈଵ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ପ୍ରୀତାଃ ପିତୃଗଣା ନୃଣାମ୍ ଶ୍ରୂଯତେ ଚ ପୁରା ମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ କୌଶିକସୂନଵଃ ପଞ୍ଚଭିର୍ଜନ୍ମସମ୍ବନ୍ଧୈର୍ ଗତା ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍
ପ୍ରସନ୍ନ ପିତୃମାନେ ମଣିଷଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି; ପୁରାଣରେ ଶୁଣାଯାଏ, କୌଶିକଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ଯାଇଥିଲେ।
କଥଂ କୌଶିକଦାଯାଦାଃ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତେ ଯୋଗମୁତ୍ତମମ୍ ପଞ୍ଚଭିର୍ଜନ୍ମସମ୍ବନ୍ଧୈଃ କଥଂ କର୍ମକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
କୌଶିକଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେ କିପରି ଉତ୍ତମ ଯୋଗ ପାଇଲେ? ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କିପରି କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ?
କୌଶିକୋ ନାମ ଧର୍ମାତ୍ମା କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ମହାନୃଷିଃ ନାମତଃ କର୍ମତସ୍ତସ୍ଯ ସୁତାନ୍ସପ୍ତ ନିବୋଧତ
କୌଶିକ ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବଡ଼ ଋଷି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ସାତି ପୁଅଙ୍କର ନାମ ଓ କର୍ମ ଶୁଣ।
ଶ୍ଵସୃପଃ କ୍ରୋଧନୋ ହିଂସ୍ରଃ ପିଶୁନଃ କଵିରେଵ ଚ ଵାଗ୍ଦୁଷ୍ଟଃ ପିତୃଵର୍ତୀ ଚ ଗର୍ଗଶିଷ୍ଯାସ୍ତଦାଭଵନ୍
ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି — ଶ୍ୱସୃପ, କ୍ରୋଧନ, ହିଂସ୍ର, ପିଶୁନ, କବି, ବାଗ୍ଦୁଷ୍ଟ, ପିତୃବର୍ତ୍ତି; ଏମାନେ ଗର୍ଗଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।
ପିତର୍ଯୁପରତେ ତେଷାମ୍ ଅଭୂଦ୍ଦୁର୍ଭିକ୍ଷମୁଲ୍ବଣମ୍ ଅନାଵୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ମହତୀ ସର୍ଵଲୋକଭଯଂକରୀ
ପିତାଙ୍କର ଦେହାନ୍ତ ପରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଦେଖିଲେ; ବଡ଼ ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେଇ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଗର୍ଗାଦେଶାଦ୍ଵନେ ଦୋଗ୍ଧ୍ରୀଂ ରକ୍ଷନ୍ତସ୍ତେ ତପୋଧନାଃ ଖାଦାମଃ କପିଲାମେତାଂ ଵଯଂ କ୍ଷୁତ୍ପୀଡିତା ଭୃଶମ୍
ଗର୍ଗଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଦୁହାଯୋଗ୍ୟ ଗାଁକୁ ରକ୍ଷା କରିଲେ; ଭୟଙ୍କର ଖୁଦାରେ ଏହି କପିଳା ଗାଁକୁ ଖାଇବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଇତି ଚିନ୍ତଯତାଂ ପାପଂ ଲଘୁଃ ପ୍ରାହ ତଦାନୁଜଃ ଯଦ୍ଯଵଶ୍ଯମିଯଂ ଵଧ୍ଯା ଶ୍ରାଦ୍ଧରୂପେଣ ଯୋଜ୍ଯତାମ୍
ଏହି ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବିବା ସମୟରେ, ସବୁଠୁ କମ୍ ବୟସର ଭାଇ କହିଲେ — 'ଯଦି ଏହି ଗାଁକୁ ମାରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ତେବେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଗ ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ।'
ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନିଯୋଜ୍ଯମାନେଯଂ ପାପାତ୍ତ୍ରାସ୍ଯତି ନୋ ଧ୍ରୁଵମ୍ ଏଵ କୁର୍ଵିତ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ ପିତୃଵର୍ତୀ ତଦାନୁଜୈଃ
ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଏହିଝିଅଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଉଥିଲା, ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହା କରିବିନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ପାପ।' କିନ୍ତୁ, ପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଭାଇମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତେଣୁ ସେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଚକ୍ରେ ସମାହିତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧମ୍ ଉପଯୁଜ୍ଯ ଚ ତାଂ ପୁନଃ ଦ୍ଵୌ ଦୈଵେ ଭ୍ରାତରୌ କୃତ୍ଵା ପିତ୍ରେ ତ୍ରୀନପ୍ଯନୁକ୍ରମାତ୍
ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ସେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ, ପୁନି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ଦୁଇ ଭାଇଁକୁ ଦେବତା ଅତିଥିରୂପେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ, ଏବଂ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଲେ।
ତଥୈକମତିଥିଂ କୃତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଦଃ ସ୍ଵଯମେଵ ତୁ ଚକାର ମନ୍ତ୍ରଵଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ସ୍ମରନ୍ପିତୃପରାଯଣଃ
ଏହିପରି ଏକ ଅତିଥି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ, ଏବଂ ପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ମରଣ କରିଲେ।
ଵିନା ଗଵା ଵତ୍ସକୋ ଽପି ଗୁରଵେ ଵିନିଵେଦିତଃ ଵ୍ଯାଘ୍ରେଣ ନିହତା ଧେନୁର୍ ଵତ୍ସୋ ଽଯଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯତାମ୍
ଗାଈ ନଥିବାବେଳେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏକ ବଛିଆ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବାଘ ଦ୍ୱାରା ଗାଈ ମାରାଯିବା ପରେ, 'ଏହି ବଛିଆ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉ,' ବୋଲି କହାଯାଇଥିଲା।
ଏଵଂ ସା ଭକ୍ଷିତା ଧେନୁଃ ସପ୍ତଭିସ୍ତୈସ୍ତପୋଧନୈଃ ଵୈଦିକଂ ବଲମାଶ୍ରିତ୍ଯ କ୍ରୂରେ କର୍ମଣି ନିର୍ଭଯାଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ଗାଈଟିକୁ ସେହି ସାତି ତପସ୍ୱୀ ଭକ୍ଷଣ କଲେ; ଏହି କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ସେମାନେ ବେଦ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ଭୟହୀନ ଥିଲେ।
ତତଃ କାଲାଵକୃଷ୍ଟାସ୍ତେ ଵ୍ଯାଧା ଦାଶପୁରେ ଽଭଵନ୍ ଜାତିସ୍ମରତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତେ ପିତୃଭାଵେନ ଭାଵିତାଃ
ତାପରେ, ସମୟର ଆକର୍ଷଣରେ, ସେମାନେ ଦଶପୁରରେ ଶିକାରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେମାନେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଲାଭ କଲେ ଏବଂ ପିତୃଭକ୍ତିରେ ମନ ଲଗାଇଲେ।
ଯତ୍କୃତଂ କ୍ରୂରକର୍ମାପି ଶ୍ରାଦ୍ଧରୂପେଣ ତୈସ୍ତଦା ତେନ ତେ ଭଵନେ ଜାତା ଵ୍ଯାଧାନାଂ କ୍ରୂରକର୍ମିଣାମ୍
ସେମାନେ ଯେଉଁ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ରୂପେ କରିଥିଲେ, ତାହାର ଫଳରେ ସେମାନେ କ୍ରୂର କାମ କରୁଥିବା ଶିକାରୀଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପିତୄଣାଂ ଚୈଵ ମାହାତ୍ମ୍ଯାଜ୍ ଜାତା ଜାତିସ୍ମରାସ୍ତୁ ତେ ତେ ତୁ ଵୈରାଗ୍ଯଯୋଗେନ ଆସ୍ଥାଯାନଶନଂ ପୁନଃ
ତଥାପି, ପିତୃମାନ୍ୟତାର ମହିମାରେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଏବଂ ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଜାତିସ୍ମରାଃ ସପ୍ତ ଜାତା ମୃଗାଃ କାଲଞ୍ଜରେ ଗିରୌ ନୀଲକଣ୍ଠସ୍ଯ ପୁରତଃ ପିତୃଭାଵାନୁଭାଵିତାଃ
ସେହି ସାତଜଣ ଜନ୍ମସ୍ମରଣ ସହିତ କାଳଞ୍ଜର ପାହାଡ଼ରେ ମୃଗ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସେମାନେ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ପିତୃଭକ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ, ଏହି ଜନ୍ମ ପାଇଲେ ।
ତତ୍ରାପି ଜ୍ଞାନଵୈରାଗ୍ଯାତ୍ ପ୍ରାଣାନୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଧର୍ମତଃ ଲୋକୈର୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯମାଣାସ୍ତେ ତୀର୍ଥାନ୍ତେ ଽନଶନେନ ତୁ
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ । ଲୋକମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଶେଷରେ, ଉପବାସ କରି ସେମାନେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ ।
ମାନସେ ଚକ୍ରଵାକାସ୍ତେ ସଂଜାତାଃ ସପ୍ତ ଯୋଗିନଃ ନାମତଃ କର୍ମତଃ ସର୍ଵାଞ୍ ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ମାନସ ସରୋବରରେ ସେହି ସାତଜଣ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସେମାନେ ନାମରେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯୋଗୀ ଥିଲେ । ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ନାମ ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ସୁମନାଃ କୁମୁଦଃ ଶୁଦ୍ଧଶ୍ ଛିଦ୍ରଦର୍ଶୀ ସୁନେତ୍ରକଃ ସୁନେତ୍ରଶ୍ଚାଂଶୁମାଂଶ୍ଚୈଵ ସପ୍ତୈତେ ଯୋଗପାରଗାଃ
ସୁମନା, କୁମୁଦ, ଶୁଦ୍ଧ, ଛିଦ୍ରଦର୍ଶୀ, ସୁନେତ୍ରକ, ସୁନେତ୍ର ଓ ଅଂଶୁମାନ—ଏହି ସାତଜଣ ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ ।
ଯୋଗଭ୍ରଷ୍ଟାସ୍ତ୍ରଯସ୍ତେଷାଂ ବଭ୍ରମୁଶ୍ ଚାଲ୍ପଚେତନାଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଭ୍ରାଜମାନଂ ତମ୍ ଉଦ୍ଯାନେ ସ୍ତ୍ରୀଭିରନ୍ଵିତମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଜଣ ଯୋଗରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ, ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଏଠାଉଠି ଘୁରୁଥିଲେ । ସେମାନେ ଏକ ଉଦ୍ୟାନରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଏକଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅନେକ ଜଣୀଙ୍କ ସହିତ ଘିରିଥିଲେ ।
କ୍ରୀଡନ୍ତଂ ଵିଵିଧୈର୍ଭାଵୈର୍ ମହାବଲପରାକ୍ରମମ୍ ପଞ୍ଚାଲାନ୍ଵଯସମ୍ଭୂତଂ ପ୍ରଭୂତବଲଵାହନମ୍
ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ନାନା ପ୍ରକାର ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ବହୁତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିଲା, ପଞ୍ଚାଳ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ସେନା ଓ ଯାନ ଥିଲା ।
ରାଜ୍ଯକାମୋ ଽଭଵଚ୍ଚୈକସ୍ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଜଲୌକସାମ୍ ପିତୃଵର୍ତୀ ଚ ଯୋ ଵିପ୍ରଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧକୃତ୍ ପିତୃଵତ୍ସଲଃ
ସେଇ ଜଳଚରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଆକାଂକ୍ଷୀ ହେଲେ । ଏବଂ ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ପିତାଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିଲେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପିତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି ମମତା କରୁଥିଲେ ।
ଅପରୌ ମନ୍ତ୍ରିଣୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଭୂତବଲଵାହନୌ ମନ୍ତ୍ରିତ୍ଵେ ଚକ୍ରତୁଶ୍ଚେଚ୍ଛାମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ମର୍ତ୍ଯେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ମନ୍ତ୍ରୀ, ସେ ବହୁତ ସେନା ଓ ଯାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ମାନବ ଲୋକରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।
ତନ୍ମଧ୍ଯେ ଯେ ତୁ ନିଷ୍କାମାସ୍ ତେ ବଭୂଵୁର୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ଵିଭ୍ରାଜପୁତ୍ରସ୍ତ୍ଵେକୋ ଽଭୂଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ଆଶା ରହିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଜଣ, ବିଭ୍ରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ମନ୍ତ୍ରିପୁତ୍ରୌ ତଥା ଚୋଭୌ କଣ୍ଡରୀକସୁବାଲକୌ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତୋ ଽଭିଷିକ୍ତଃ ସନ୍ ପୁରୋହିତଵିପଶ୍ଚିତା
ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇଜଣ ପୁତ୍ର ଥିଲେ କଣ୍ଡରୀକ ଓ ସୁବାଳକ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୋହିତ ଉପଦେଷ୍ଟା ଥିଲେ।
ପଞ୍ଚାଲରାଜୋ ଵିକ୍ରାନ୍ତଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ ଯୋଗଵିତ୍ସର୍ଵଜନ୍ତୂନାଂ ରୁତଵେତ୍ତାଭଵତ୍ତଦା
ପଞ୍ଚାଳରାଜା ବହୁତ ସାହସୀ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣିପାକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗରେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅବାଜକୁ ବୁଝିବାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଽଭଵଦ୍ଭାର୍ଯା ଦେଵଲସ୍ଯାତ୍ମଜା ଶୁଭା ସଂନତିର୍ନାମ ଵିଖ୍ଯାତା କପିଲା ଯାଭଵତ୍ପୁରା
ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ଜଣେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାର୍ୟା ଥିଲେ, ଦେବଳଙ୍କର ଜଣେ ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟା, ସମ୍ନତି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କପିଳା ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା।
ପିତୃକାର୍ଯେ ନିଯୁକ୍ତତ୍ଵାଦ୍ ଅଭଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନୀ ତଯା ଚକାର ସହିତଃ ସ ରାଜ୍ଯଂ ରାଜନନ୍ଦନଃ
ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିବାରୁ, ସେ ବ୍ରହ୍ମବାଦିନୀ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିଥିଲେ।
କଦାଚିଦୁଦ୍ଯାନଗତସ୍ ତଯା ସହ ସ ପାର୍ଥିଵଃ ଦଦର୍ଶ କୀଟମିଥୁନମ୍ ଅନଙ୍ଗକଲହାକୁଲମ୍
ଏକଦିନ ରାଜା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଭାର୍ୟା ଥିଲେ; ସେଠାରେ ଏକ ଜୋଡ଼ା କୀଟକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରେମ ଝଗଡାରେ ଅସ୍ଥିର ଥିଲେ।