ହୁତାଶନଜ୍ଵଲିତଶିଖୋଜ୍ଜ୍ଵଲତ୍ପ୍ରଭମ୍ ଉପସ୍ଥିତଂ ଶରଦମଲାର୍କତେଜସମ୍ ଵିରାଜତେ କମଲମୁଦାରଵର୍ଚସଂ ମହାତ୍ମନସ୍ତନୁରୁହଚାରୁଦର୍ଶନମ୍
ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଶରତ୍କାଳର ନିର୍ମଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ତେଜ ଦେଉଥିବା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପର ଏହି ପଦ୍ମ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଚାରୁ ଛାତି ନିକଟରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଥ ଯୋଗଵତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମ୍ ଅସୃଜଦ୍ଭୂରିତେଜସମ୍ ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସର୍ଵତୋମୁଖମ୍
ତାପରେ ସେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ବଡ଼ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଯସ୍ମିନ୍ହିରଣ୍ମଯେ ପଦ୍ମେ ବହୁଯୋଜନଵିସ୍ତୃତମ୍ ସର୍ଵତେଜୋଗୁଣମଯଂ ପାର୍ଥିଵୈର୍ଲକ୍ଷଣୈର୍ଵୃତମ୍
ସେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମ ଭିତରେ, ଅନେକ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ସମସ୍ତ ତେଜ ଓ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୃଥିବୀର ଚିହ୍ନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ।
ତଚ୍ଚ ପଦ୍ମଂ ପୁରାଣଜ୍ଞାଃ ପୃଥିଵୀରୂପମୁତ୍ତମମ୍ ନାରାଯଣସମୁଦ୍ଭୂତଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମହର୍ଷଯଃ
ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ସେହି ପଦ୍ମ ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ଉତ୍ତମ ରୂପ, ମହାର୍ଷିମାନେ ନାରାୟଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବୋଲି ବିବେଚନା କରନ୍ତି।
ଯା ପଦ୍ମା ସା ରସା ଦେଵୀ ପୃଥିଵୀ ପରିଚକ୍ଷ୍ଯତେ ଯେ ପଦ୍ମସାରଗୁରଵସ୍ ତାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ ପର୍ଵତାନ୍ଵିଦୁଃ
ସେହି ପଦ୍ମା ହେଉଛି ଦେବୀ ରସା, ଯାହାକୁ ପୃଥିବୀ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ; ପଦ୍ମର ସାର ଜାଣିଥିବା ଗୁରୁମାନେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ହିମଵନ୍ତଂ ଚ ମେରୁଂ ଚ ନୀଲଂ ନିଷଧମେଵ ଚ କୈଲାସଂ ମୁଞ୍ଜଵନ୍ତଂ ଚ ତଥାନ୍ଯଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ହିମବନ୍ତ, ମେରୁ, ନୀଳ, ନିଷଧ, କୈଳାସ, ମୁଞ୍ଜବନ୍ତ, ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ।
ପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିଶିଖରଂ ଚୈଵ କାନ୍ତଂ ମନ୍ଦରମେଵ ଚ ଉଦଯଂ ପିଞ୍ଜରଂ ଚୈଵ ଵିନ୍ଧ୍ଯଵନ୍ତଂ ଚ ପର୍ଵତମ୍
ପୁଣ୍ୟ ତ୍ରିଶିଖର, ମନ୍ଦାର, ଉଦୟ, ପିଞ୍ଜର, ଓ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼।
ଏତେ ଦେଵଗଣାନାଂ ଚ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍ ଆଶ୍ରଯାଃ ପୁଣ୍ଯଶୀଲାନାଂ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦାଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଦେବମାନେ, ମହାତ୍ମା ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ; ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଏତେଷାମନ୍ତରେ ଦେଶୋ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପ ଇତି ସ୍ମୃତଃ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପସ୍ଯ ସଂସ୍ଥାନଂ ଯଜ୍ଞିଯା ଯତ୍ର ଵୈ କ୍ରିଯାଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ନାମକ ଦେଶ; ଏଠି ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଆକୃତି, ଯେଉଁଠି ବେଦିକ କ୍ରିୟା ହୁଏ।
ଏଭ୍ଯୋ ଯତ୍ସ୍ରଵତେ ତୋଯଂ ଦିଵ୍ଯାମୃତରସୋପମମ୍ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତୀର୍ଥଶତାଧାରାଃ ସୁରମ୍ଯାଃ ସରିତଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ମାନରୁ ଯେଉଁ ପାଣି ବହିଯାଏ, ଦିବ୍ୟ ଅମୃତ ଭଳି; ଶତ ଶତ ଦିବ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଓ ସୁନ୍ଦର ନଦୀ ଚିହ୍ନିତ।
ସ୍ମୃତାନି ଯାନି ପଦ୍ମସ୍ଯ କେସରାଣି ସମନ୍ତତଃ ଅସଂଖ୍ଯେଯାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵେ ଵୈ ଧାତୁପର୍ଵତାଃ
ପଦ୍ମର ଅନେକ କେସର, ଯେଉଁଗୁଡିକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଏହି ପୃଥିବୀର ଅସଂଖ୍ୟ ଖଣି ପାହାଡ଼ ଅଟେ ।
ଯାନି ପଦ୍ମସ୍ଯ ପର୍ଣାନି ଭୂରୀଣି ତୁ ନରାଧିପ ତେ ଦୁର୍ଗମାଃ ଶୈଲଚିତା ମ୍ଲେଚ୍ଛଦେଶା ଵିକଲ୍ପିତାଃ
ହେ ରାଜା, ପଦ୍ମର ଅନେକ ପତ୍ରଗୁଡିକ ହେଉଛି ସେଇ ଦୁର୍ଗମ ଦେଶ, ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼ ଭରି ଅଛି, ଏବଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଦେଶ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଛି ।
ଯାନ୍ଯଧୋଭାଗପର୍ଣାନି ତେ ନିଵାସାସ୍ତୁ ଭାଗଶଃ ଦୈତ୍ଯାନାମୁରଗାଣାଂ ଚ ପତଙ୍ଗାନାଂ ଚ ପାର୍ଥିଵ
ପଦ୍ମର ତଳ ପତ୍ରଗୁଡିକ ହେଉଛି ଦେଉ, ସେଠି ଦେଉ ଭାଗରେ ଦେତ୍ୟ, ନାଗ ଓ ପୋକମାନଙ୍କର ନିବାସ ।
ତେଷାଂ ମହାର୍ଣଵୋ ଯତ୍ର ତଦ୍ରସେତ୍ଯଭିସଂଜ୍ଞିତମ୍ ମହାପାତକକର୍ମାଣୋ ମଜ୍ଜନ୍ତେ ଯତ୍ର ମାନଵାଃ
ସେଠି, ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ବଡ଼ ସାଗର ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ତଦ୍ରସ' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଡୁବିଯାନ୍ତି ।
ପଦ୍ମସ୍ଯାନ୍ତରତୋ ଯତ୍ତଦ୍ ଏକାର୍ଣଵଗତା ମହୀ ପ୍ରୋକ୍ତାଥ ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ଚତ୍ଵାରଃ ସଲିଲାକରାଃ
ପଦ୍ମର ଭିତରେ ଯେଉଁ ମହୀ ଏକାର୍ଣ୍ଣବ ଭିତରକୁ ଗଲା, ସେ ମହୀକୁ କୁହାଯାଏ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚାରିଟି ଜଳାଶୟ ଅଛି ।
ଏଵଂ ନାରାଯଣସ୍ଯାର୍ଥେ ମହୀ ପୁଷ୍କରସଂଭଵା ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵୋ ଽପ୍ଯଯଂ ତସ୍ମାନ୍ ନାମ୍ନା ପୁଷ୍କରସଂଜ୍ଞିତଃ
ଏଭଳି ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଇଁ ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମହୀ ପ୍ରକଟ ହେଲା; ଏହି କାରଣରୁ ଏହାକୁ 'ପୁଷ୍କର' ନାମରେ ଡାକାଯାଏ ।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ତଜ୍ଜ୍ଞୈଃ ପୁରାଣୈଃ ପରମର୍ଷିଭିଃ ଯାଜ୍ଞିକୈର୍ଵେଦଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୈର୍ ଯଜ୍ଞେ ପଦ୍ମଵିଧିଃ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ଜ୍ଞାନୀ, ପୁରାତନ ଋଷି ଓ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞିକମାନେ, ପଦ୍ମ ବିଧିକୁ ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି ।
ଏଵଂ ଭଗଵତା ତେନ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଧାରଣାଵିଧିଃ ପର୍ଵତାନାଂ ନଦୀନାଂ ଚ ହ୍ରଦାନାଂ ଚୈଵ ନିର୍ମିତଃ
ଏଭଳି ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବା ଉପାୟ ନିର୍ମିତ ହେଲା ।
ଵିଭୁସ୍ତଥୈଵାପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ ପ୍ରଭାକରାଭୋ ଵରୁଣଃ ସିତଦ୍ଯୁତିଃ ଶନୈଃ ସ୍ଵଯଂଭୂଃ ଶଯନଂ ସୃଜତ୍ତଦା ଜଗନ୍ମଯଂ ପଦ୍ମଵିଧିଂ ମହାର୍ଣଵେ
ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁଳନାହୀନ, ରୂପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ, ଧଳା ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ଭାରୁଣ, ଦୀରେ-ଦୀରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ତାଙ୍କର ଶୟନ, ପଦ୍ମ ବିଧି, ବଡ଼ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରି ସୃଜନ କଲେ ।
ଵିଘ୍ନସ୍ତପସି ସମ୍ଭୂତୋ ମଧୁର୍ନାମ ମହାସୁରଃ ତେନୈଵ ଚ ସହୋଦ୍ଭୂତୋ ହ୍ଯ୍ ଅସୁରୋ ନାମ କୈଟଭଃ
ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଆସିଲା; ମଧୁ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦେତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା, ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଭାଇ କୈଟଭ ଦେତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ତୌ ରଜସ୍ତମସୌ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସମ୍ଭୂତୌ ତାମସୌ ଗଣୌ ଏକାର୍ଣଵେ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କ୍ଷୋଭଯନ୍ତୌ ମହାବଲୌ
ଏହି ଦୁଇଜଣ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ରଜସ ଓ ତମସରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାମସିକ ଦେତ୍ୟ ଥିଲେ, ଏକାର୍ଣ୍ଣବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିକ୍ଷୋଭ କରୁଥିଲେ ।
ଦିଵ୍ଯରକ୍ତାମ୍ବରଧରୌ ଶ୍ଵେତଦୀପ୍ତୋଗ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣୌ କିରୀଟକୁଣ୍ଡଲୋଦଗ୍ରୌ କେଯୂରଵଲଯୋଜ୍ଜ୍ଵଲୌ
ଦିବ୍ୟ ଲାଲ ଶେଉଁ ହେଇ, ଧଳା ଚମକୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ, ଉଚ୍ଚ କିରିଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ରେ ଭୂଷିତ, ତାଙ୍କର ହସ୍ତବନ୍ଦ ଓ ବାଲା ଚମକୁଥିଲା ।
ମହାଵିଵୃତତାମ୍ରାକ୍ଷୌ ପୀନୋରସ୍କୌ ମହାଭୁଜୌ ମହାଗିରେଃ ସଂହନନୌ ଜଙ୍ଗମାଵିଵ ପର୍ଵତୌ
ବଡ଼ ଖୋଲା ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଚଉଡ଼ ଛାତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଗଠିତ, ଚଳିତ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଚାଲୁଥିଲେ ।
ନଵମେଘପ୍ରତୀକାଶାଵ୍ ଆଦିତ୍ଯସଦୃଶାନନୌ ଵିଦ୍ଯୁଦାଭୌ ଗଦାଗ୍ରାଭ୍ଯାଂ କରାଭ୍ଯାମତିଭୀଷଣୌ
ନୂତନ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମୁହଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ, ତାଡ଼ିରେ ଚମକୁଥିଲେ, ହସ୍ତରେ ଗଦା ଧରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ତୌ ପାଦଯୋସ୍ତୁ ଵିନ୍ଯାସାଦ୍ ଉତ୍କ୍ଷିପନ୍ତାଵିଵାର୍ଣଵମ୍ କମ୍ପଯନ୍ତାଵିଵ ହରିଂ ଶଯାନଂ ମଧୁସୂଦନମ୍
ପାଦ ରଖି, ଏକାର୍ଣ୍ଣବକୁ ଉଠାଇବା ପରି, ସେମାନେ ଶୟାନ ମଧୁସୂଦନ ହରିଙ୍କୁ ହଲାଇ ଦେଉଥିଲେ ।
ତୌ ତତ୍ର ଵିଚରନ୍ତୌ ସ୍ମ ପୁଷ୍କରେ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖମ୍ ଯୋଗିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାସାଦ୍ଯ ଦୀପ୍ତଂ ଦଦୃଶତୁସ୍ତଦା
ସେଠି, ପଦ୍ମରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ଦେଇ ଘୁଡ଼ୁଥିବା, ସେମାନେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚମକୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ନାରାଯଣସମାଜ୍ଞାତଂ ସୃଜନ୍ତମଖିଲାଃ ପ୍ରଜାଃ ଦୈଵତାନି ଚ ଵିଶ୍ଵାନି ମାନସାନସୁରାନୃଷୀନ୍
ସେମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା, ଦେବତା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ମନସୁତ, ଦେତ୍ୟ ଓ ଋଷିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ତତସ୍ତାଵୂଚତୁସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣମସୁରୋତ୍ତମୌ ଦୀପ୍ତୌ ମୁମୂର୍ଷୂ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୌ ରୋଷଵ୍ଯାକୁଲିତେକ୍ଷଣୌ
ତାପରେ, ଦୁଇ ଦେତ୍ୟ, ଦୀପ୍ତ, ମୃତ୍ୟୁ ଇଚ୍ଛାରେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ରୋଷରେ ଆକୁଳ ଚକ୍ଷୁ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
କସ୍ତ୍ଵଂ ପୁଷ୍କରମଧ୍ଯସ୍ଥଃ ସିତୋଷ୍ଣୀଷଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ ଆଧାଯ ନିଯମଂ ମୋହାଦ୍ ଆସ୍ତେ ତ୍ଵଂ ଵିଗତଜ୍ଵରଃ
ତୁମେ କିଏ, ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ବସିଛ, ଧଳା ପଗଡ଼ ପିନ୍ଧିଛ, ଚାରିଟି ହାତ ଅଛି, ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହିଛ, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ଅଛ, ତଥାପି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଛ?
ଏହ୍ଯାଗଚ୍ଛାଵଯୋର୍ ଯୁଦ୍ଧଂ ଦେହି ତ୍ଵଂ କମଲୋଦ୍ଭଵ ଆଵାଭ୍ଯାଂ ପରମୀଶାଭ୍ଯାମ୍ ଅଶକ୍ତସ୍ତ୍ଵମିହାର୍ଣଵେ
ଆସ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା। ହେ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଏଠି ସମୁଦ୍ରରେ ଆମେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ପାଖରେ ତୁମେ କିଛି କରିପାରିବ ନାହିଁ।