ସ ଗର୍ଜିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଵିକ୍ରମ୍ଯ ଚ ଯଥାସୁଖମ୍ ତତ୍ସୈନ୍ଯମ୍ ଉତ୍ସାରିତଵାଂସ୍ ତୃଣାଗ୍ରାଣୀଵ ମାରୁତଃ
ଶିଂହ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଗର୍ଜନ କରି, ଇଚ୍ଛାମତେ ଆଗେଇଗଲେ, ଏବଂ ସେ ସେନାକୁ ବାତାସ ତୃଣ ଉପରେ ବିକିରଣ କରିଦେଇଥିବା ପରି ଚିଁଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋ ଽଶ୍ମଵର୍ଷଂ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରା ଵ୍ଯମୃଜନ୍ତ ନଭୋଗତାଃ ନଗମାତ୍ରୈଃ ଶିଲାଖଣ୍ଡୈର୍ ଗିରିଶୃଙ୍ଗୈର୍ମହାପ୍ରଭୈଃ
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁଡ଼ି, ପାହାଡ଼ ଓ ଗିରିଶୃଙ୍ଗର ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପଥର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ।
ତଦଶ୍ମଵର୍ଷଂ ସିଂହସ୍ଯ ମହନ୍ମୂର୍ଧନି ପାତିତମ୍ ଦିଶୋ ଦଶ ଵିକୀର୍ଣା ଵୈ ଖଦ୍ଯୋତପ୍ରକରା ଇଵ
ସେ ପଥର ବର୍ଷା ଶିଂହର ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଦଶ ଦିଗରେ ଖଡ୍ୟୋତ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ବିକିରଣ ହେଇଗଲା।
ତଦାଶ୍ମୌଘୈର୍ ଦୈତ୍ଯଗଣାଃ ପୁନଃ ସିଂହମରିଂଦମମ୍ ଛାଦଯାଂଚକ୍ରିରେ ମେଘା ଧାରାଭିରିଵ ପର୍ଵତମ୍
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ ପଥରର ବଡ଼ ବହାର ଦ୍ୱାରା ଶିଂହ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ, ପାହାଡ଼କୁ ମେଘ ବା ଝରଣା ଦେଇ ଢାକିଦେଇଥିବା ପରି ଢାକିଦେଲେ।
ନ ଚ ତଂ ଚାଲଯାମାସୁର୍ ଦୈତ୍ଯୌଘା ଦେଵସତ୍ତମମ୍ ଭୀମଵେଗୋ ଽଚଲଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ମନ୍ଦରମ୍
ତଥାପି, ସେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ଭାରି ଦଳ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶିଂହକୁ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼କୁ ଚଳାଇପାରିନଥିବା।
ତତୋ ଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ଵିହତେ ଜଲଵର୍ଷମନନ୍ତରମ୍ ଧାରାଭିରକ୍ଷମାତ୍ରାଭିଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ସମନ୍ତତଃ
ପଥର ବର୍ଷା ବିଫଳ ହେବା ପରେ, ପରେ ପରେ ମେଘର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଜଳ ବର୍ଷା ଚାରିପାଖରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ନଭସଃ ପ୍ରଚ୍ଯୁତା ଧାରାସ୍ ତିଗ୍ମଵେଗାଃ ସମନ୍ତତଃ ଆଵୃତ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯୋମ ଦିଶଶ୍ଚୋପଦିଶସ୍ତଥା
ଆକାଶରୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଓ ଦିଗ ଏବଂ ଉପଦିଗକୁ ଢାକିଦେଲା।
ଧାରା ଦିଵି ଚ ସର୍ଵତ୍ର ଵସୁଧାଯାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ ନ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ଚ ତା ଦେଵଂ ନିପତନ୍ତ୍ଯୋ ଽନିଶଂ ଭୁଵି
ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଦେବତାକୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଅବିରତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ।
ବାହ୍ଯତୋ ଵଵୃଷୁର୍ଵର୍ଷଂ ନୋପରିଷ୍ଟାଚ୍ଚ ଵଵୃଷୁଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରପ୍ରତିରୂପସ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ଯ ଯୁଧି ମାଯଯା
ବାହାରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଠିଥିବା ସିଂହ ସଦୃଶ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ, ଏହା ସବୁ ମାୟାର ଦ୍ୱାରା ହେଲା ।
ହତେ ଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ତୁମୁଲେ ଜଲଵର୍ଷେ ଚ ଶୋଷିତେ ସୋ ଽସୃଜଦ୍ଦାନଵୋ ମାଯାମ୍ ଅଗ୍ନିଵାଯୁସମୀରିତାମ୍
ପଥରର ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ନଷ୍ଟ ହେଲା ଏବଂ ଜଳର ବର୍ଷା ଶୁଖିଗଲା, ତାପରେ ଦାନବ ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା ମାୟା ଛାଡ଼ିଲେ ।
ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୋଯଦୈଃ ସାର୍ଧଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ମହତା ତୋଯଵର୍ଷେଣ ଶମଯାମାସ ପାଵକମ୍
ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଦଳ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ, ବଡ଼ ଜଳ ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ ।
ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରତିହତାଯାଂ ତୁ ମାଯାଯାଂ ଯୁଧି ଦାନଵଃ ଅସୃଜଦ୍ଘୋରସଂକାଶଂ ତମସ୍ତୀଵ୍ରଂ ସମନ୍ତତଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ମାୟା ପ୍ରତିରୋଧ ହେଲାପରେ, ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ତୀବ୍ର ଅନ୍ଧାର ଦେଇଲେ ।
ତମସା ସଂଵୃତେ ଲୋକେ ଦୈତ୍ଯେଷ୍ଵାତ୍ତାଯୁଧେଷୁ ଚ ସ୍ଵତେଜସା ପରିଵୃତୋ ଦିଵାକର ଇଵାବଭୌ
ଜଗତ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଗଲା ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଲେ, ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଘିରି ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକିଲେ ।
ତ୍ରିଶିଖାଂ ଭ୍ରୁକୁଟୀଂ ଚାସ୍ଯ ଦଦୃଶୁର୍ଦାନଵା ରଣେ ଲଲାଟସ୍ଥାଂ ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ତ୍ରିପଥଗାମିଵ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ଲଳାଟରେ ତିନି ଶିଖା ଏବଂ ଭୃକୁଟି ଦେଖିଲେ, ତିନି ଶୂଳ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ତିନି ଧାରା ଯାଉଥିବା ଗଙ୍ଗା ପରି ।
ତତଃ ସର୍ଵାସୁ ମାଯାସୁ ହତାସୁ ଦିତିନନ୍ଦନାଃ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଵିଵର୍ଣାଃ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ
ସମସ୍ତ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲାପରେ, ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଫିକା ହୋଇ ଦାନବ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତଃ କ୍ରୋଧାତ୍ ପ୍ରଦହନ୍ନିଵ ତେଜସା ତସ୍ମିନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେ ତମୋଭୂତମଭୂଜ୍ଜଗତ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ତେଜରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ଜଗତକୁ ଦହିଦେଲେ, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଗଲା ।
ଆଵହଃ ପ୍ରଵହଶ୍ଚୈଵ ଵିଵହୋ ଽଥ ହ୍ଯୁଦାଵହଃ ପରାଵହଃ ସଂଵହଶ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ
ଆବହ, ପ୍ରବହ, ବିବହ, ଉଦାବହ, ପରାବହ ଓ ସଂବହ — ଏହି ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ତଥା ପରିଵହଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଉତ୍ପାତଭଯଶଂସିନଃ ଇତ୍ଯେଵଂ କ୍ଷୁଭିତାଃ ସପ୍ତ ମରୁତୋ ଗଗନେଚରାଃ
ତେଣୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ପରିବହ, ଯେଉଁଠି ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏଭଳି ସପ୍ତ ମାରୁତ ଆକାଶରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଚଳିଥିଲେ ।
ଯେ ଗ୍ରହାଃ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ କ୍ଷଯେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵନ୍ତି ଵୈ ତେ ସର୍ଵେ ଗଗନେ ଦୃଷ୍ଟା ଵ୍ଯଚରନ୍ତ ଯଥାସୁଖମ୍
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ ଜଗତର ନାଶ ସମୟରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଇ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ ।
ଅଯୋଗତଶ୍ଚାପ୍ଯଚରନ୍ ମାର୍ଗଂ ନିଶି ନିଶାଚରଃ ସଗ୍ରହଃ ସହ ନକ୍ଷତ୍ରୈର୍ ଆକାପତିରରିଂଦମଃ
ଆକାଶର ରାତିରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ନାୟକ, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ସହିତ, ନିଜ ପଥରେ ଚଳିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ କ୍ରମରେ ନୁହେଁ ।
ଵିଵର୍ଣତାଂ ଚ ଭଗଵାନ୍ ଗତୋ ଦିଵି ଦିଵାକରଃ କୃଷ୍ଣଂ କବନ୍ଧଂ ଚ ତଥା ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ସୁମହଦ୍ଦିଵି
ଭଗବତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ନିଜ ରଙ୍ଗ ହରାଇଲେ, ଏବଂ ଏକ ବଡ଼ କଳା ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା ଦେହ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଇଲା ।
ଅମୁଞ୍ଚଚ୍ଚାର୍ଚିଷାଂ ଵୃନ୍ଦଂ ଭୂମିଵୃତ୍ତିର୍ ଵିଭାଵସୁଃ ଗଗନସ୍ଥଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ ଅଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ
ଭୂମିକୁ ଘିରି ଅଗ୍ନିଦେବ ଅନେକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଛାଡ଼ିଲେ, ଭଗବତ ଆକାଶରେ ପୁନିପୁନି ଦେଖାଯାଇଲେ ।
ସପ୍ତ ଧୂମ୍ରନିଭା ଘୋରାଃ ସୂର୍ଯା ଦିଵି ସମୁତ୍ଥିତାଃ ସୋମସ୍ଯ ଗଗନସ୍ଥସ୍ଯ ଗ୍ରହାସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଶୃଙ୍ଗଗାଃ
ସପ୍ତ ଧୂମ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଉଠିଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବା ସମୟରେ ଗ୍ରହମାନେ ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ଦେଖାଯାଇଲେ ।
ଵାମେ ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ ଚୈଵ ସ୍ଥିତୌ ଶୁକ୍ରବୃହସ୍ପତୀ ଶନୈଶ୍ଚରୋ ଲୋହିତାଙ୍ଗୋ ଜ୍ଵଲନାଙ୍ଗସମଦ୍ଯୁତିଃ
ବାମ ଓ ଡାହାଣ ପାଖରେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ଶନି ଓ ମଙ୍ଗଳ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲେ ।
ସମଂ ସମଧିରୋହନ୍ତଃ ସର୍ଵେ ତେ ଗଗନେଚରାଃ ଶୃଙ୍ଗାଣି ଶନକୈର୍ଘୋରା ଯୁଗାନ୍ତାଵର୍ତିନୋ ଗ୍ରହାଃ
ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଚଳିଥିବା ଗ୍ରହମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଯୁଗ ଶେଷର ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକାସାଥି ଉପରେ ଉଠିଲେ ।
ଚନ୍ଦ୍ରମାଶ୍ଚ ସନକ୍ଷତ୍ରୈର୍ ଗ୍ରହୈଃ ସହ ତମୋନୁଦଃ ଚରାଚରଵିନାଶାଯ ରୋହିଣୀଂ ନାଭ୍ଯନନ୍ଦତ
ଚନ୍ଦ୍ରମା ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଗ୍ରହମାନେ ସହିତ, ଅନ୍ଧାର ଦୂର କରିଥିବା, ଚଳିଥିବା ଓ ଅଚଳ ଜୀବମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ରୋହିଣୀକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ ନାହିଁ ।
ଗୃହୀତୋ ରାହୁଣା ଚନ୍ଦ୍ର ଉଲ୍କାଭିରଭିହନ୍ଯତେ ଉଲ୍କାଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରେ ଵିଚରନ୍ତି ଯଥାସୁଖମ୍
ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିଥିଲେ, ତାପରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲା । ଉଲ୍କାଗୁଡିକ ଜ୍ୱଳିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ ।
ଦେଵାନାମପି ଯୋ ଦେଵଃ ସୋ ଽପ୍ଯଵର୍ଷତ ଶୋଣିତମ୍ ଅପତନ୍ଗଗନାଦୁଲ୍କା ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ରୂପା ମହାସ୍ଵନାଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ । ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କାଗୁଡିକ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆକାରରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରି ଚୁହିଁ ପଡ଼ିଥିଲେ ।
ଅକାଲେ ଚ ଦ୍ରୁମାଃ ସର୍ଵେ ପୁଷ୍ପନ୍ତି ଚ ଫଲନ୍ତି ଚ ଲତାଶ୍ଚ ସଫଲାଃ ସର୍ଵା ଯେ ଚାହୁର୍ଦୈତ୍ଯନାଶନମ୍
ଅସମୟରେ ସମସ୍ତ ଗଛ ଫୁଲିଲେ ଓ ଫଳ ଦେଲେ, ଲତାଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଫଳରେ ଭରିଗଲା । ଏହାକୁ ଦେଉତାମାନଙ୍କ ନାଶର ଚିହ୍ନ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ ।
ଫଲୈଃ ଫଲାନ୍ଯଜାଯନ୍ତ ପୁଷ୍ପୈଃ ପୁଷ୍ପଂ ତଥୈଵ ଚ ଉନ୍ମୀଲନ୍ତି ନିମୀଲନ୍ତି ହସନ୍ତି ଚ ରୁଦନ୍ତି ଚ
ଫଳରୁ ଆଉ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଫୁଲରୁ ଆଉ ଫୁଲ ହେଲା । ସେଗୁଡିକ ମୁହଁ ଖୋଲିଲେ, ବନ୍ଦ କଲେ, ହସିଲେ ଓ କାନ୍ଦିଲେ ।