ଏଵଂ ଭୂଯୋ ଽପରାନ୍ଘୋରାନ୍ ଅସୃଜନ୍ଦାନଵେଶ୍ଵରାଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୋପରି କ୍ରୁଦ୍ଧା ନିଃଶ୍ଵସନ୍ତ ଇଵୋରଗାଃ
ଏଭଳି, ଦାନବମାନଙ୍କର ଅଧିପତିମାନେ ପୁନି ଦୁଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରୋଧରେ ଶିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେମାନେ ସାପମାନେ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେ ଦାନଵଶରା ଘୋରା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସମୀରିତାଃ ଵିଲଯଂ ଜଗ୍ମୁରାକାଶେ ଖଦ୍ଯୋତା ଇଵ ପର୍ଵତେ
ଦାନବରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ପ୍ରଜ୍ୱଳିକା ପରି ହେଇ ହେଉଥିଲେ।
ତତଶ୍ଚକ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଦୈତ୍ଯାଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରାଯାସୃଜନ୍ନାଶୁ ଜ୍ଵଲିତାନି ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଶିଂହ ଉପରେ ଚାରିପାଖରେ ତୁରନ୍ତ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତୈରାସୀଦ୍ଗଗନଂ ଚକ୍ରୈଃ ସଂପତଦ୍ଭିରିତସ୍ତତଃ ଯୁଗାନ୍ତେ ସଂପ୍ରକାଶଦ୍ଭିଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯଗ୍ରହୈରିଵ
ସେ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ିବାରୁ ଆକାଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଗଲା, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ଆଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ଚକ୍ରାଣି ମୃଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହାତ୍ମନା ଗ୍ରସ୍ତାନ୍ଯୁଦୀର୍ଣାନି ତଦା ପାଵକାର୍ଚିଃସମାନି ଵୈ
ସେ ସମସ୍ତ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ମହାତ୍ମା ଶିଂହ ସେହି ସମୟରେ ଗଳେ ହେବାରେ ଗ୍ରସ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତାନି ଚକ୍ରାଣି ଵଦନେ ଵିଶମାନାନି ଭାନ୍ତି ଵୈ ମେଘୋଦରଦରୀଷ୍ଵେଵ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଗ୍ରହା ଇଵ
ସେ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଶିଂହର ମୁହଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ମେଘର ଗୁହାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରାସୃଜଦୂର୍ଜିତାମ୍ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଂ ଘୋରାଂ ଧୌତଶସ୍ତ୍ରତଡିତ୍ପ୍ରଭାମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦେଇତ୍ୟ ପୁନି ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ଧୋଇ ହୋଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତାମାପତନ୍ତୀଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଃ ଶକ୍ତିମୁଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍ ହୁଂକାରେଣୈଵ ରୌଦ୍ରେଣ ବଭଞ୍ଜ ଭଗଵାଂସ୍ତଦା
ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଶକ୍ତି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶିଂହ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହୁଁକାର ଦେଇ, ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ତୁରନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ରରାଜ ଭଗ୍ନା ସା ଶକ୍ତିର୍ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହୀତଲେ ସଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗା ଜ୍ଵଲିତା ମହୋଲ୍କେଵ ଦିଵଶ୍ଚ୍ଯୁତା
ଶିଂହ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତି ଭୂମିରେ ଚମକୁଥିଲା, ତାହା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ମହା ଉଲ୍କା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଓ ତରଳା ହେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାରାଚପଙ୍କ୍ତିଃ ସିଂହସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତା ରେଜେ ଽଵିଦୂରତଃ ନୀଲୋତ୍ପଲପଲାଶାନାଂ ମାଲେଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲଦର୍ଶନା
ଏକ ଅସ୍ତ୍ରର ଶୃଙ୍ଗ ଶିଂହ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ତାହା ନୀଳ ପଦ୍ମ ଓ ପଳାଶ ପତ୍ରର ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ସ ଗର୍ଜିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଵିକ୍ରମ୍ଯ ଚ ଯଥାସୁଖମ୍ ତତ୍ସୈନ୍ଯମ୍ ଉତ୍ସାରିତଵାଂସ୍ ତୃଣାଗ୍ରାଣୀଵ ମାରୁତଃ
ଶିଂହ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଗର୍ଜନ କରି, ଇଚ୍ଛାମତେ ଆଗେଇଗଲେ, ଏବଂ ସେ ସେନାକୁ ବାତାସ ତୃଣ ଉପରେ ବିକିରଣ କରିଦେଇଥିବା ପରି ଚିଁଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋ ଽଶ୍ମଵର୍ଷଂ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରା ଵ୍ଯମୃଜନ୍ତ ନଭୋଗତାଃ ନଗମାତ୍ରୈଃ ଶିଲାଖଣ୍ଡୈର୍ ଗିରିଶୃଙ୍ଗୈର୍ମହାପ୍ରଭୈଃ
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁଡ଼ି, ପାହାଡ଼ ଓ ଗିରିଶୃଙ୍ଗର ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପଥର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ।
ତଦଶ୍ମଵର୍ଷଂ ସିଂହସ୍ଯ ମହନ୍ମୂର୍ଧନି ପାତିତମ୍ ଦିଶୋ ଦଶ ଵିକୀର୍ଣା ଵୈ ଖଦ୍ଯୋତପ୍ରକରା ଇଵ
ସେ ପଥର ବର୍ଷା ଶିଂହର ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଦଶ ଦିଗରେ ଖଡ୍ୟୋତ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ବିକିରଣ ହେଇଗଲା।
ତଦାଶ୍ମୌଘୈର୍ ଦୈତ୍ଯଗଣାଃ ପୁନଃ ସିଂହମରିଂଦମମ୍ ଛାଦଯାଂଚକ୍ରିରେ ମେଘା ଧାରାଭିରିଵ ପର୍ଵତମ୍
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ ପଥରର ବଡ଼ ବହାର ଦ୍ୱାରା ଶିଂହ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ, ପାହାଡ଼କୁ ମେଘ ବା ଝରଣା ଦେଇ ଢାକିଦେଇଥିବା ପରି ଢାକିଦେଲେ।
ନ ଚ ତଂ ଚାଲଯାମାସୁର୍ ଦୈତ୍ଯୌଘା ଦେଵସତ୍ତମମ୍ ଭୀମଵେଗୋ ଽଚଲଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ମନ୍ଦରମ୍
ତଥାପି, ସେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ଭାରି ଦଳ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶିଂହକୁ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼କୁ ଚଳାଇପାରିନଥିବା।
ତତୋ ଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ଵିହତେ ଜଲଵର୍ଷମନନ୍ତରମ୍ ଧାରାଭିରକ୍ଷମାତ୍ରାଭିଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ସମନ୍ତତଃ
ପଥର ବର୍ଷା ବିଫଳ ହେବା ପରେ, ପରେ ପରେ ମେଘର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଜଳ ବର୍ଷା ଚାରିପାଖରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ନଭସଃ ପ୍ରଚ୍ଯୁତା ଧାରାସ୍ ତିଗ୍ମଵେଗାଃ ସମନ୍ତତଃ ଆଵୃତ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯୋମ ଦିଶଶ୍ଚୋପଦିଶସ୍ତଥା
ଆକାଶରୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଓ ଦିଗ ଏବଂ ଉପଦିଗକୁ ଢାକିଦେଲା।
ଧାରା ଦିଵି ଚ ସର୍ଵତ୍ର ଵସୁଧାଯାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ ନ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ଚ ତା ଦେଵଂ ନିପତନ୍ତ୍ଯୋ ଽନିଶଂ ଭୁଵି
ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଦେବତାକୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଅବିରତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ।
ବାହ୍ଯତୋ ଵଵୃଷୁର୍ଵର୍ଷଂ ନୋପରିଷ୍ଟାଚ୍ଚ ଵଵୃଷୁଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରପ୍ରତିରୂପସ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ଯ ଯୁଧି ମାଯଯା
ବାହାରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଠିଥିବା ସିଂହ ସଦୃଶ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ, ଏହା ସବୁ ମାୟାର ଦ୍ୱାରା ହେଲା ।
ହତେ ଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ତୁମୁଲେ ଜଲଵର୍ଷେ ଚ ଶୋଷିତେ ସୋ ଽସୃଜଦ୍ଦାନଵୋ ମାଯାମ୍ ଅଗ୍ନିଵାଯୁସମୀରିତାମ୍
ପଥରର ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ନଷ୍ଟ ହେଲା ଏବଂ ଜଳର ବର୍ଷା ଶୁଖିଗଲା, ତାପରେ ଦାନବ ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା ମାୟା ଛାଡ଼ିଲେ ।
ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୋଯଦୈଃ ସାର୍ଧଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ମହତା ତୋଯଵର୍ଷେଣ ଶମଯାମାସ ପାଵକମ୍
ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଦଳ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ, ବଡ଼ ଜଳ ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ ।
ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରତିହତାଯାଂ ତୁ ମାଯାଯାଂ ଯୁଧି ଦାନଵଃ ଅସୃଜଦ୍ଘୋରସଂକାଶଂ ତମସ୍ତୀଵ୍ରଂ ସମନ୍ତତଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ମାୟା ପ୍ରତିରୋଧ ହେଲାପରେ, ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ତୀବ୍ର ଅନ୍ଧାର ଦେଇଲେ ।
ତମସା ସଂଵୃତେ ଲୋକେ ଦୈତ୍ଯେଷ୍ଵାତ୍ତାଯୁଧେଷୁ ଚ ସ୍ଵତେଜସା ପରିଵୃତୋ ଦିଵାକର ଇଵାବଭୌ
ଜଗତ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଗଲା ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଲେ, ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଘିରି ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକିଲେ ।
ତ୍ରିଶିଖାଂ ଭ୍ରୁକୁଟୀଂ ଚାସ୍ଯ ଦଦୃଶୁର୍ଦାନଵା ରଣେ ଲଲାଟସ୍ଥାଂ ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ତ୍ରିପଥଗାମିଵ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ଲଳାଟରେ ତିନି ଶିଖା ଏବଂ ଭୃକୁଟି ଦେଖିଲେ, ତିନି ଶୂଳ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ତିନି ଧାରା ଯାଉଥିବା ଗଙ୍ଗା ପରି ।
ତତଃ ସର୍ଵାସୁ ମାଯାସୁ ହତାସୁ ଦିତିନନ୍ଦନାଃ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଵିଵର୍ଣାଃ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ
ସମସ୍ତ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲାପରେ, ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଫିକା ହୋଇ ଦାନବ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତଃ କ୍ରୋଧାତ୍ ପ୍ରଦହନ୍ନିଵ ତେଜସା ତସ୍ମିନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେ ତମୋଭୂତମଭୂଜ୍ଜଗତ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ତେଜରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ଜଗତକୁ ଦହିଦେଲେ, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଗଲା ।
ଆଵହଃ ପ୍ରଵହଶ୍ଚୈଵ ଵିଵହୋ ଽଥ ହ୍ଯୁଦାଵହଃ ପରାଵହଃ ସଂଵହଶ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ
ଆବହ, ପ୍ରବହ, ବିବହ, ଉଦାବହ, ପରାବହ ଓ ସଂବହ — ଏହି ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ତଥା ପରିଵହଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଉତ୍ପାତଭଯଶଂସିନଃ ଇତ୍ଯେଵଂ କ୍ଷୁଭିତାଃ ସପ୍ତ ମରୁତୋ ଗଗନେଚରାଃ
ତେଣୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ପରିବହ, ଯେଉଁଠି ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏଭଳି ସପ୍ତ ମାରୁତ ଆକାଶରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଚଳିଥିଲେ ।
ଯେ ଗ୍ରହାଃ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ କ୍ଷଯେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵନ୍ତି ଵୈ ତେ ସର୍ଵେ ଗଗନେ ଦୃଷ୍ଟା ଵ୍ଯଚରନ୍ତ ଯଥାସୁଖମ୍
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ ଜଗତର ନାଶ ସମୟରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଇ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ ।
ଅଯୋଗତଶ୍ଚାପ୍ଯଚରନ୍ ମାର୍ଗଂ ନିଶି ନିଶାଚରଃ ସଗ୍ରହଃ ସହ ନକ୍ଷତ୍ରୈର୍ ଆକାପତିରରିଂଦମଃ
ଆକାଶର ରାତିରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ନାୟକ, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ସହିତ, ନିଜ ପଥରେ ଚଳିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ କ୍ରମରେ ନୁହେଁ ।