ପ୍ରାସୈଃ ପାଶୈଶ୍ଚ ଖଡ୍ଗୈଶ୍ଚ ଗଦାଭିର୍ମୁସଲୈସ୍ତଥା ଵଜ୍ରୈରଶନିଭିଶ୍ଚୈଵ ସାଗ୍ନିଭିଶ୍ଚ ମହାଦ୍ରୁମୈଃ
ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଣ୍ଡା, ପାଶ, ତଳୱାର, ଗଦା, ମୁସଳ, ବଜ୍ର, ଚାବୁକ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ କାଠ ଓ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ନେଇ—
ମୁଦ୍ଗରୈର୍ଭିନ୍ଦିପାଲୈଶ୍ଚ ଶିଲୋଲୂଖଲପର୍ଵତୈଃ ଶତଘ୍ନୀଭିଶ୍ଚ ଦୀପ୍ତାଭିର୍ ଦଣ୍ଡୈରପି ସୁଦାରୁଣୈଃ
ମୁଦ୍ଗର, ଭିନ୍ଦିପାଳ, ପାହାଡ ଖଣ୍ଡ, ମାଟି ମର୍ତ୍ତିକା, ପାହାଡ ଶିଖର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶତଘ୍ନି ଓ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ—
ତେ ଦାନଵାଃ ପାଶଗୃହୀତହସ୍ତା ମହେନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ଯାଶନିଵଜ୍ରଵେଗାଃ ସମନ୍ତତୋ ଽଭ୍ଯୁଦ୍ଯତବାହୁକାଯାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତ୍ରିଶୀର୍ଷା ଇଵ ନାଗପାଶାଃ
ସେହି ଦାନବମାନେ, ହାତରେ ପାଶ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରର ଗତିରେ, ଚାରିପାଖରେ ହାତ ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ, ତିନିମୁଣ୍ଡି ନାଗପାଶ ପରି।
ସୁଵର୍ଣମାଲାକୁଲଭୂଷିତାଙ୍ଗାଃ ପୀତାଂଶୁକାଭୋଗଵିଭାଵିତାଙ୍ଗାଃ ମୁକ୍ତାଵଲୀଦାମସନାଥକକ୍ଷା ହଂସା ଇଵାଭାନ୍ତି ଵିଶାଲପକ୍ଷାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ରର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତ, ମୁକ୍ତାମାଳାରେ ମଣିମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ—ସେମାନେ ବଡ଼ ପାଖ ଥିବା ହଂସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଵାଯୁପ୍ରତିମୌଜସାଂ ଵୈ କେଯୂରମୌଲୀଵଲଯୋତ୍କଟାନାମ୍ ତାନ୍ଯୁତ୍ତମାଙ୍ଗାନ୍ଯଭିତୋ ଵିଭାନ୍ତି ପ୍ରଭାତସୂର୍ଯାଂଶୁସମପ୍ରଭାଣି
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବାୟୁ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେଉଁମାନେ, ତାଙ୍କର କେୟୁର, ମୁକୁଟ ଓ ବଳୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା; ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚାରିପାଖରେ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଖରାଃ ଖରମୁଖାଶ୍ଚୈଵ ମକରାଶୀଵିଷାନନାଃ ଈହାମୃଗମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଵରାହମୁଖସଂସ୍ଥିତାଃ
କିଛି ଦୈତ୍ୟଙ୍କର ମୁହ କଠା, କିଛି ମୁହ ମକର ଓ ବିଷାଳ ସାପର, କିଛି ମୁହ ମୃଗ, ଆଉ କିଛି ମୁହ ଶୂକର ପରି ଥିଲା।
ବାଲସୂର୍ଯମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଧୂମକେତୁମୁଖାସ୍ତଥା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ଅଗ୍ନିଦୀପ୍ତମୁଖାସ୍ତଥା
କିଛି ମୁହ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, କିଛି ଧୂମକେତୁ ପରି, କିଛି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅର୍ଧ ଗଠିତ ମୁହ, କିଛି ମୁହ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ହଂସକୁକ୍କୁଟଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ଵ୍ଯାଦିତାସ୍ଯା ଭଯାଵହାଃ ସିଂହାସ୍ଯା ଲେଲିହାନାଶ୍ଚ କାକଗୃଧ୍ରମୁଖାସ୍ତଥା
କିଛି ମୁହ ହଂସ ଓ କୁକୁଟ ପରି, ବଡ଼ ମୁହ ଖୋଲି ଭୟଙ୍କର, କିଛି ମୁହ ସିଂହ ପରି, ଜିଭ ଲେଲିହାଉଥିବା, ଆଉ କିଛି କାକ ଓ ଗୃଧ୍ର ପରି ମୁହ ଥିଲା।
ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵକା ଵକ୍ରଶୀର୍ଷାସ୍ ତଥୋଲ୍କାମୁଖସଂସ୍ଥିତାଃ ମହାଗ୍ରାହମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦାନଵା ବଲଦର୍ପିତାଃ
କିଛି ଦୈତ୍ୟଙ୍କର ଦୁଇଟି ଜିଭ, ବାକା ମୁଣ୍ଡ ଓ ଉଲ୍କା ପରି ମୁହ, ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ବଡ଼ ଶାର୍କ ପରି ମୁହ ନେଇ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ।
ଶୈଲସଂଵର୍ଷ୍ମଣସ୍ ତସ୍ଯ ଶରୀରେ ଶରଵୃଷ୍ଟିଭିଃ ଅଵଧ୍ଯସ୍ଯ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନ ଵ୍ଯଥାଂ ଚକ୍ରୁରାହଵେ
ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ପାହାଡ ପରି ବଡ଼ ଥିଲା, ଏବଂ ସିଂହ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଜୟ ମୃଗେନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ଭୟ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଭୂଯୋ ଽପରାନ୍ଘୋରାନ୍ ଅସୃଜନ୍ଦାନଵେଶ୍ଵରାଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୋପରି କ୍ରୁଦ୍ଧା ନିଃଶ୍ଵସନ୍ତ ଇଵୋରଗାଃ
ଏଭଳି, ଦାନବମାନଙ୍କର ଅଧିପତିମାନେ ପୁନି ଦୁଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରୋଧରେ ଶିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେମାନେ ସାପମାନେ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେ ଦାନଵଶରା ଘୋରା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସମୀରିତାଃ ଵିଲଯଂ ଜଗ୍ମୁରାକାଶେ ଖଦ୍ଯୋତା ଇଵ ପର୍ଵତେ
ଦାନବରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ପ୍ରଜ୍ୱଳିକା ପରି ହେଇ ହେଉଥିଲେ।
ତତଶ୍ଚକ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଦୈତ୍ଯାଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରାଯାସୃଜନ୍ନାଶୁ ଜ୍ଵଲିତାନି ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଶିଂହ ଉପରେ ଚାରିପାଖରେ ତୁରନ୍ତ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତୈରାସୀଦ୍ଗଗନଂ ଚକ୍ରୈଃ ସଂପତଦ୍ଭିରିତସ୍ତତଃ ଯୁଗାନ୍ତେ ସଂପ୍ରକାଶଦ୍ଭିଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯଗ୍ରହୈରିଵ
ସେ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ିବାରୁ ଆକାଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଗଲା, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ଆଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ଚକ୍ରାଣି ମୃଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହାତ୍ମନା ଗ୍ରସ୍ତାନ୍ଯୁଦୀର୍ଣାନି ତଦା ପାଵକାର୍ଚିଃସମାନି ଵୈ
ସେ ସମସ୍ତ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ମହାତ୍ମା ଶିଂହ ସେହି ସମୟରେ ଗଳେ ହେବାରେ ଗ୍ରସ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତାନି ଚକ୍ରାଣି ଵଦନେ ଵିଶମାନାନି ଭାନ୍ତି ଵୈ ମେଘୋଦରଦରୀଷ୍ଵେଵ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଗ୍ରହା ଇଵ
ସେ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଶିଂହର ମୁହଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ମେଘର ଗୁହାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରାସୃଜଦୂର୍ଜିତାମ୍ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଂ ଘୋରାଂ ଧୌତଶସ୍ତ୍ରତଡିତ୍ପ୍ରଭାମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦେଇତ୍ୟ ପୁନି ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ଧୋଇ ହୋଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତାମାପତନ୍ତୀଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଃ ଶକ୍ତିମୁଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍ ହୁଂକାରେଣୈଵ ରୌଦ୍ରେଣ ବଭଞ୍ଜ ଭଗଵାଂସ୍ତଦା
ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଶକ୍ତି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶିଂହ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହୁଁକାର ଦେଇ, ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ତୁରନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ରରାଜ ଭଗ୍ନା ସା ଶକ୍ତିର୍ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହୀତଲେ ସଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗା ଜ୍ଵଲିତା ମହୋଲ୍କେଵ ଦିଵଶ୍ଚ୍ଯୁତା
ଶିଂହ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତି ଭୂମିରେ ଚମକୁଥିଲା, ତାହା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ମହା ଉଲ୍କା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଓ ତରଳା ହେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାରାଚପଙ୍କ୍ତିଃ ସିଂହସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତା ରେଜେ ଽଵିଦୂରତଃ ନୀଲୋତ୍ପଲପଲାଶାନାଂ ମାଲେଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲଦର୍ଶନା
ଏକ ଅସ୍ତ୍ରର ଶୃଙ୍ଗ ଶିଂହ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ତାହା ନୀଳ ପଦ୍ମ ଓ ପଳାଶ ପତ୍ରର ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ସ ଗର୍ଜିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଵିକ୍ରମ୍ଯ ଚ ଯଥାସୁଖମ୍ ତତ୍ସୈନ୍ଯମ୍ ଉତ୍ସାରିତଵାଂସ୍ ତୃଣାଗ୍ରାଣୀଵ ମାରୁତଃ
ଶିଂହ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଗର୍ଜନ କରି, ଇଚ୍ଛାମତେ ଆଗେଇଗଲେ, ଏବଂ ସେ ସେନାକୁ ବାତାସ ତୃଣ ଉପରେ ବିକିରଣ କରିଦେଇଥିବା ପରି ଚିଁଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋ ଽଶ୍ମଵର୍ଷଂ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରା ଵ୍ଯମୃଜନ୍ତ ନଭୋଗତାଃ ନଗମାତ୍ରୈଃ ଶିଲାଖଣ୍ଡୈର୍ ଗିରିଶୃଙ୍ଗୈର୍ମହାପ୍ରଭୈଃ
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁଡ଼ି, ପାହାଡ଼ ଓ ଗିରିଶୃଙ୍ଗର ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପଥର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ।
ତଦଶ୍ମଵର୍ଷଂ ସିଂହସ୍ଯ ମହନ୍ମୂର୍ଧନି ପାତିତମ୍ ଦିଶୋ ଦଶ ଵିକୀର୍ଣା ଵୈ ଖଦ୍ଯୋତପ୍ରକରା ଇଵ
ସେ ପଥର ବର୍ଷା ଶିଂହର ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଦଶ ଦିଗରେ ଖଡ୍ୟୋତ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ବିକିରଣ ହେଇଗଲା।
ତଦାଶ୍ମୌଘୈର୍ ଦୈତ୍ଯଗଣାଃ ପୁନଃ ସିଂହମରିଂଦମମ୍ ଛାଦଯାଂଚକ୍ରିରେ ମେଘା ଧାରାଭିରିଵ ପର୍ଵତମ୍
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ ପଥରର ବଡ଼ ବହାର ଦ୍ୱାରା ଶିଂହ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ, ପାହାଡ଼କୁ ମେଘ ବା ଝରଣା ଦେଇ ଢାକିଦେଇଥିବା ପରି ଢାକିଦେଲେ।
ନ ଚ ତଂ ଚାଲଯାମାସୁର୍ ଦୈତ୍ଯୌଘା ଦେଵସତ୍ତମମ୍ ଭୀମଵେଗୋ ଽଚଲଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ମନ୍ଦରମ୍
ତଥାପି, ସେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ଭାରି ଦଳ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶିଂହକୁ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼କୁ ଚଳାଇପାରିନଥିବା।
ତତୋ ଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ଵିହତେ ଜଲଵର୍ଷମନନ୍ତରମ୍ ଧାରାଭିରକ୍ଷମାତ୍ରାଭିଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ସମନ୍ତତଃ
ପଥର ବର୍ଷା ବିଫଳ ହେବା ପରେ, ପରେ ପରେ ମେଘର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଜଳ ବର୍ଷା ଚାରିପାଖରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ନଭସଃ ପ୍ରଚ୍ଯୁତା ଧାରାସ୍ ତିଗ୍ମଵେଗାଃ ସମନ୍ତତଃ ଆଵୃତ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯୋମ ଦିଶଶ୍ଚୋପଦିଶସ୍ତଥା
ଆକାଶରୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଓ ଦିଗ ଏବଂ ଉପଦିଗକୁ ଢାକିଦେଲା।
ଧାରା ଦିଵି ଚ ସର୍ଵତ୍ର ଵସୁଧାଯାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ ନ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ଚ ତା ଦେଵଂ ନିପତନ୍ତ୍ଯୋ ଽନିଶଂ ଭୁଵି
ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଦେବତାକୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଅବିରତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ।
ବାହ୍ଯତୋ ଵଵୃଷୁର୍ଵର୍ଷଂ ନୋପରିଷ୍ଟାଚ୍ଚ ଵଵୃଷୁଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରପ୍ରତିରୂପସ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ଯ ଯୁଧି ମାଯଯା
ବାହାରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଠିଥିବା ସିଂହ ସଦୃଶ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ, ଏହା ସବୁ ମାୟାର ଦ୍ୱାରା ହେଲା ।
ହତେ ଽଶ୍ମଵର୍ଷେ ତୁମୁଲେ ଜଲଵର୍ଷେ ଚ ଶୋଷିତେ ସୋ ଽସୃଜଦ୍ଦାନଵୋ ମାଯାମ୍ ଅଗ୍ନିଵାଯୁସମୀରିତାମ୍
ପଥରର ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ନଷ୍ଟ ହେଲା ଏବଂ ଜଳର ବର୍ଷା ଶୁଖିଗଲା, ତାପରେ ଦାନବ ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା ମାୟା ଛାଡ଼ିଲେ ।