ରୌଦ୍ରଂ ତଥୋଗ୍ରଂ ଶୂଲଂ ଚ କଙ୍କାଲଂ ମୁସଲଂ ତଥା ମୋହନଂ ଶୋଷଣଂ ଚୈଵ ସଂତାପନଵିଲାପନମ୍
ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାରୁଣ ତ୍ରିଶୂଳ, କଙ୍କାଳ, ମୁସଳ, ମୋହନ, ଶୋଷଣ, ତାପ ଓ ବିଲାପ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯଂ ମଥନଂ ଚୈଵ କାପାଲମଥ କୈଙ୍କରମ୍ ତଥାପ୍ରତିହତାଂ ଶକ୍ତିଂ କ୍ରୌଞ୍ଚମସ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ
ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର, ମଥନ ଅସ୍ତ୍ର, କପାଳ ଅସ୍ତ୍ର, କୈଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଓ କ୍ରଉଞ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଶିରଶ୍ଚୈଵ ସୋମାସ୍ତ୍ରଂ ଶିଶିରଂ ତଥା କମ୍ପନଂ ଶାତନଂ ଚୈଵ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଂ ଚୈଵ ସୁଭୈରଵମ୍
ବ୍ରହ୍ମଶିର, ସୋମ, ଶିଶିର, କମ୍ପନ, ଶାତନ, ଟ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର ଓ ସୁଭୈରବ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ—
କାଲମୁଦ୍ଗରମକ୍ଷୋଭ୍ଯଂ ତପନଂ ଚ ମହାବଲମ୍ ସଂଵର୍ତନଂ ମୋହନଂ ଚ ତଥା ମାଯାଧରଂ ପରମ୍
କାଳମୁଦ୍ଗର, ଅକ୍ଷୋଭ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାପନ, ସଂବର୍ତନ, ମୋହନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାୟାଧର ଅସ୍ତ୍ର—
ଗାନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ଦଯିତମ୍ ଅସିରତ୍ନଂ ଚ ନନ୍ଦକମ୍ ପ୍ରସ୍ଵାପନଂ ପ୍ରମଥନଂ ଵାରୁଣଂ ଚାସ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ପାଶୁପତଂ ଚୈଵ ଯସ୍ଯାପ୍ରତିହତା ଗତିଃ
ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର, ପ୍ରିୟ ଅସିରତ୍ନ, ନନ୍ଦକ, ପ୍ରସ୍ୱାପନ, ପ୍ରମଥନ, ଉତ୍ତମ ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହାର ଗତିକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ—
ଅସ୍ତ୍ରଂ ହଯଶିରଶ୍ଚୈଵ ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରମୈନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ସାର୍ପମସ୍ତ୍ରଂ ତଥାଦ୍ଭୁତମ୍
ହୟଶିର ଅସ୍ତ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମ ଅସ୍ତ୍ର, ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ପ ଅସ୍ତ୍ର—
ପୈଶାଚମସ୍ତ୍ରମଜିତଂ ଶୋଷଦଂ ଶାମନଂ ତଥା ମହାବଲଂ ଭାଵନଂ ଚ ପ୍ରସ୍ଥାପନଵିକମ୍ପନେ
ଅଜିତ ପୈଶାଚ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୋଷଣ, ଶାମନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବନ ଓ ପ୍ରସ୍ଥାପନ ଓ ବିକମ୍ପନ ଅସ୍ତ୍ର—
ଏତାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ହିରଣ୍ଯକଶିପୁସ୍ତଦା ଅସୃଜନ୍ନରସିଂହସ୍ଯ ଦୀପ୍ତସ୍ଯାଗ୍ନେରିଵାହୁତିମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ସେ ସମୟରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିବା ପରି, ନରସିଂହଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡିଦେଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରୈଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତୈଃ ସିଂହମ୍ ଆଵୃଣୋଦସୁରୋତ୍ତମଃ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ଘର୍ମସମଯେ ହିମଵନ୍ତମିଵାଂଶୁଭିଃ
ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଦେଉଳ ଅସୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଂହକୁ ଏପରି ଭାବେ ଆବୃତ କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ହିମବତକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ।
ସ ହ୍ଯମର୍ଷାନିଲୋଦ୍ଭୂତୋ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ସୈନ୍ଯସାଗରଃ କ୍ଷଣେନ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ମୈନାକମିଵ ସାଗରଃ
ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନା ସମୁଦ୍ର, କ୍ରୋଧର ପବନରେ ଉତ୍ପାତ ହୋଇ, ମାଇନାକ ପାହାଡକୁ ସମୁଦ୍ର ଡୁବାଇ ଦେଇଥିବା ପରି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉପଚାରିଗଲା।
ପ୍ରାସୈଃ ପାଶୈଶ୍ଚ ଖଡ୍ଗୈଶ୍ଚ ଗଦାଭିର୍ମୁସଲୈସ୍ତଥା ଵଜ୍ରୈରଶନିଭିଶ୍ଚୈଵ ସାଗ୍ନିଭିଶ୍ଚ ମହାଦ୍ରୁମୈଃ
ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଣ୍ଡା, ପାଶ, ତଳୱାର, ଗଦା, ମୁସଳ, ବଜ୍ର, ଚାବୁକ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ କାଠ ଓ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ନେଇ—
ମୁଦ୍ଗରୈର୍ଭିନ୍ଦିପାଲୈଶ୍ଚ ଶିଲୋଲୂଖଲପର୍ଵତୈଃ ଶତଘ୍ନୀଭିଶ୍ଚ ଦୀପ୍ତାଭିର୍ ଦଣ୍ଡୈରପି ସୁଦାରୁଣୈଃ
ମୁଦ୍ଗର, ଭିନ୍ଦିପାଳ, ପାହାଡ ଖଣ୍ଡ, ମାଟି ମର୍ତ୍ତିକା, ପାହାଡ ଶିଖର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶତଘ୍ନି ଓ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ—
ତେ ଦାନଵାଃ ପାଶଗୃହୀତହସ୍ତା ମହେନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ଯାଶନିଵଜ୍ରଵେଗାଃ ସମନ୍ତତୋ ଽଭ୍ଯୁଦ୍ଯତବାହୁକାଯାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତ୍ରିଶୀର୍ଷା ଇଵ ନାଗପାଶାଃ
ସେହି ଦାନବମାନେ, ହାତରେ ପାଶ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରର ଗତିରେ, ଚାରିପାଖରେ ହାତ ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ, ତିନିମୁଣ୍ଡି ନାଗପାଶ ପରି।
ସୁଵର୍ଣମାଲାକୁଲଭୂଷିତାଙ୍ଗାଃ ପୀତାଂଶୁକାଭୋଗଵିଭାଵିତାଙ୍ଗାଃ ମୁକ୍ତାଵଲୀଦାମସନାଥକକ୍ଷା ହଂସା ଇଵାଭାନ୍ତି ଵିଶାଲପକ୍ଷାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ରର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତ, ମୁକ୍ତାମାଳାରେ ମଣିମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ—ସେମାନେ ବଡ଼ ପାଖ ଥିବା ହଂସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଵାଯୁପ୍ରତିମୌଜସାଂ ଵୈ କେଯୂରମୌଲୀଵଲଯୋତ୍କଟାନାମ୍ ତାନ୍ଯୁତ୍ତମାଙ୍ଗାନ୍ଯଭିତୋ ଵିଭାନ୍ତି ପ୍ରଭାତସୂର୍ଯାଂଶୁସମପ୍ରଭାଣି
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବାୟୁ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେଉଁମାନେ, ତାଙ୍କର କେୟୁର, ମୁକୁଟ ଓ ବଳୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା; ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚାରିପାଖରେ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଖରାଃ ଖରମୁଖାଶ୍ଚୈଵ ମକରାଶୀଵିଷାନନାଃ ଈହାମୃଗମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଵରାହମୁଖସଂସ୍ଥିତାଃ
କିଛି ଦୈତ୍ୟଙ୍କର ମୁହ କଠା, କିଛି ମୁହ ମକର ଓ ବିଷାଳ ସାପର, କିଛି ମୁହ ମୃଗ, ଆଉ କିଛି ମୁହ ଶୂକର ପରି ଥିଲା।
ବାଲସୂର୍ଯମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଧୂମକେତୁମୁଖାସ୍ତଥା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ଅଗ୍ନିଦୀପ୍ତମୁଖାସ୍ତଥା
କିଛି ମୁହ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, କିଛି ଧୂମକେତୁ ପରି, କିଛି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅର୍ଧ ଗଠିତ ମୁହ, କିଛି ମୁହ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।
ହଂସକୁକ୍କୁଟଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ଵ୍ଯାଦିତାସ୍ଯା ଭଯାଵହାଃ ସିଂହାସ୍ଯା ଲେଲିହାନାଶ୍ଚ କାକଗୃଧ୍ରମୁଖାସ୍ତଥା
କିଛି ମୁହ ହଂସ ଓ କୁକୁଟ ପରି, ବଡ଼ ମୁହ ଖୋଲି ଭୟଙ୍କର, କିଛି ମୁହ ସିଂହ ପରି, ଜିଭ ଲେଲିହାଉଥିବା, ଆଉ କିଛି କାକ ଓ ଗୃଧ୍ର ପରି ମୁହ ଥିଲା।
ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵକା ଵକ୍ରଶୀର୍ଷାସ୍ ତଥୋଲ୍କାମୁଖସଂସ୍ଥିତାଃ ମହାଗ୍ରାହମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦାନଵା ବଲଦର୍ପିତାଃ
କିଛି ଦୈତ୍ୟଙ୍କର ଦୁଇଟି ଜିଭ, ବାକା ମୁଣ୍ଡ ଓ ଉଲ୍କା ପରି ମୁହ, ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ବଡ଼ ଶାର୍କ ପରି ମୁହ ନେଇ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ।
ଶୈଲସଂଵର୍ଷ୍ମଣସ୍ ତସ୍ଯ ଶରୀରେ ଶରଵୃଷ୍ଟିଭିଃ ଅଵଧ୍ଯସ୍ଯ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନ ଵ୍ଯଥାଂ ଚକ୍ରୁରାହଵେ
ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ପାହାଡ ପରି ବଡ଼ ଥିଲା, ଏବଂ ସିଂହ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଜୟ ମୃଗେନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ଭୟ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଭୂଯୋ ଽପରାନ୍ଘୋରାନ୍ ଅସୃଜନ୍ଦାନଵେଶ୍ଵରାଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୋପରି କ୍ରୁଦ୍ଧା ନିଃଶ୍ଵସନ୍ତ ଇଵୋରଗାଃ
ଏଭଳି, ଦାନବମାନଙ୍କର ଅଧିପତିମାନେ ପୁନି ଦୁଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରୋଧରେ ଶିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେମାନେ ସାପମାନେ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେ ଦାନଵଶରା ଘୋରା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସମୀରିତାଃ ଵିଲଯଂ ଜଗ୍ମୁରାକାଶେ ଖଦ୍ଯୋତା ଇଵ ପର୍ଵତେ
ଦାନବରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ପ୍ରଜ୍ୱଳିକା ପରି ହେଇ ହେଉଥିଲେ।
ତତଶ୍ଚକ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଦୈତ୍ଯାଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତାଃ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରାଯାସୃଜନ୍ନାଶୁ ଜ୍ଵଲିତାନି ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ଦେଇତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଶିଂହ ଉପରେ ଚାରିପାଖରେ ତୁରନ୍ତ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତୈରାସୀଦ୍ଗଗନଂ ଚକ୍ରୈଃ ସଂପତଦ୍ଭିରିତସ୍ତତଃ ଯୁଗାନ୍ତେ ସଂପ୍ରକାଶଦ୍ଭିଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯଗ୍ରହୈରିଵ
ସେ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ିବାରୁ ଆକାଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଗଲା, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ଆଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ଚକ୍ରାଣି ମୃଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହାତ୍ମନା ଗ୍ରସ୍ତାନ୍ଯୁଦୀର୍ଣାନି ତଦା ପାଵକାର୍ଚିଃସମାନି ଵୈ
ସେ ସମସ୍ତ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ମହାତ୍ମା ଶିଂହ ସେହି ସମୟରେ ଗଳେ ହେବାରେ ଗ୍ରସ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତାନି ଚକ୍ରାଣି ଵଦନେ ଵିଶମାନାନି ଭାନ୍ତି ଵୈ ମେଘୋଦରଦରୀଷ୍ଵେଵ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଗ୍ରହା ଇଵ
ସେ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଶିଂହର ମୁହଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ମେଘର ଗୁହାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରାସୃଜଦୂର୍ଜିତାମ୍ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଂ ଘୋରାଂ ଧୌତଶସ୍ତ୍ରତଡିତ୍ପ୍ରଭାମ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦେଇତ୍ୟ ପୁନି ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ଧୋଇ ହୋଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତାମାପତନ୍ତୀଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରଃ ଶକ୍ତିମୁଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍ ହୁଂକାରେଣୈଵ ରୌଦ୍ରେଣ ବଭଞ୍ଜ ଭଗଵାଂସ୍ତଦା
ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଶକ୍ତି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶିଂହ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହୁଁକାର ଦେଇ, ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ତୁରନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ରରାଜ ଭଗ୍ନା ସା ଶକ୍ତିର୍ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହୀତଲେ ସଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗା ଜ୍ଵଲିତା ମହୋଲ୍କେଵ ଦିଵଶ୍ଚ୍ଯୁତା
ଶିଂହ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତି ଭୂମିରେ ଚମକୁଥିଲା, ତାହା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ମହା ଉଲ୍କା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତି ଓ ତରଳା ହେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାରାଚପଙ୍କ୍ତିଃ ସିଂହସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତା ରେଜେ ଽଵିଦୂରତଃ ନୀଲୋତ୍ପଲପଲାଶାନାଂ ମାଲେଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲଦର୍ଶନା
ଏକ ଅସ୍ତ୍ରର ଶୃଙ୍ଗ ଶିଂହ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ତାହା ନୀଳ ପଦ୍ମ ଓ ପଳାଶ ପତ୍ରର ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା।