ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ତଵ ଭକ୍ତସ୍ଯ ତପସାନେନ ସୁଵ୍ରତ ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଥେଷ୍ଟଂ କାମମାପ୍ନୁହି
ତୁମର ଭକ୍ତି ଓ ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ନିର୍ମଳ ମନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି। ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ଭଲ ହେଉ, ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ରହିଛି, ସେଉଁ ଲାଭ କର।
ନ ଦେଵାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵା ନ ଯକ୍ଷୋରଗରାକ୍ଷସାଃ ନ ମାନୁଷାଃ ପିଶାଚା ଵା ହନ୍ଯୁର୍ମାଂ ଦେଵସତ୍ତମ
ଦେବ, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ, ମାନବ ଓ ପିଶାଚ — ଏମାନେ ମୋତେ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଋଷଯୋ ଵା ନ ମାଂ ଶାପୈଃ ଶପେଯୁଃ ପ୍ରପିତାମହ ଯଦି ମେ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରୀତୋ ଵର ଏଷ ଵୃତୋ ମଯା
ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଇ ମୋତେ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ପ୍ରପିତାମହ। ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି ହେଲେ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଚୟନ କରିଛି।
ନ ଚାସ୍ତ୍ରେଣ ନ ଶସ୍ତ୍ରେଣ ଗିରିଣା ପାଦପେନ ଚ ନ ଶୁଷ୍କେଣ ନ ଚାର୍ଦ୍ରେଣ ନ ଦିଵା ନ ନିଶାଥ ଵା
କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର, ପାହାଡ଼, ଗଛ, ଶୁଖିଲା କିମ୍ବା ଭିଜା, ଦିନ କିମ୍ବା ରାତି — ଏମାନେ ମୋତେ ହନନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଭଵେଯମହମେଵାର୍କଃ ସୋମୋ ଵାଯୁର୍ହୁତାଶନଃ ସଲିଲଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଦିଶୋ ଦଶ
ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପବନ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ଆକାଶ, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଦଶ ଦିଗ ହେଇପାରିବି।
ଅହଂ କ୍ରୋଧଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ ଵରୁଣୋ ଵାସଵୋ ଯମଃ ଧନଦଶ୍ଚ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଯକ୍ଷଃ କିଂପୁରୁଷାଧିପଃ
ମୁଁ କ୍ରୋଧ ଓ କାମ, ଵରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ଧନର ମାଲିକ, ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷ, ଯକ୍ଷ ଓ କିମ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ହେଇପାରିବି।
ଏତେ ଦିଵ୍ଯା ଵରାସ୍ତାତ ମଯା ଦତ୍ତାସ୍ତଵାଦ୍ଭୁତାଃ ସର୍ଵାନ୍କାମାନ୍ସଦା ଵତ୍ସ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ, ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ସଦା ପାଇପାରିବ, ମୋ ଶିଶୁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭଗଵାଞ୍ ଜଗାମାକାଶ ଏଵ ହି ଵୈରାଜଂ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଗଣସେଵିତମ୍
ଏପରି କହି, ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଆକାଶକୁ ଯାଇଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ।
ତତୋ ଦେଵାଶ୍ଚ ନାଗାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଋଷିଭିଃ ସହ ଵରପ୍ରଦାନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ପିତାମହମୁପସ୍ଥିତାଃ
ତାହାପରେ ଦେବତା, ନାଗ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯିବା ଶୁଣି, ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଵରପ୍ରଦାନାଦ୍ଭଗଵନ୍ ଵଧିଷ୍ଯତି ସ ନୋ ଽସୁରଃ ତତ୍ପ୍ରସୀଦାଶୁ ଭଗଵନ୍ ଵଧୋ ଽପ୍ଯସ୍ଯ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯତାମ୍
ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇବାରୁ, ପ୍ରଭୁ, ସେ ଅସୁର ଆମକୁ ହତ୍ୟା କରିବ। ତେଣୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କର ବିନାଶ ଶୀଘ୍ର ବିଚାର କରନ୍ତୁ।
ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଭୂତାନାମ୍ ଆଦିକର୍ତା ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୁଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ତ୍ଵଂ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାନାମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତପ୍ରକୃତିର୍ ବୁଧଃ
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସ୍ୱୟଂ ନିୟନ୍ତା, ଦେବ ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହବି ଓ କବି ଦେଇଥିବା, ଅପ୍ରକଟ ପ୍ରକୃତିର ଜ୍ଞାନୀ।
ସର୍ଵଲୋକହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ଆଶ୍ଵାସଯାମାସ ସୁରାନ୍ ସୁଶୀତୈର୍ଵଚନାମ୍ବୁଭିଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଭଲ ପାଇଁ କହାଯିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବ ପ୍ରଜାପତି ଦେବମାନେ ଉପରେ ଜଳ ଭଳି ଶୀତଳ କଥାରେ ଆଶ୍ୱସନ ଦେଲେ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ତ୍ରିଦଶାସ୍ତେନ ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଂ ତପସଃ ଫଲମ୍ ତପସୋ ଽନ୍ତେ ଽସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଵଧଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ କରିଷ୍ଯତି
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଇବେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶେଷରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିବୁଧା ଵାକ୍ଯଂ ସର୍ଵେ ପଙ୍କଜଜନ୍ମନଃ ସ୍ଵାନି ସ୍ଥାନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଵିପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଲବ୍ଧମାତ୍ରେ ଵରେ ଚାଥ ସର୍ଵାଃ ସୋ ଽବାଧତ ପ୍ରଜାଃ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତଃ
ବର ପାଇଥିବା ସାଥି ସାଥି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦାନବ ବରର ଗର୍ବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଆଶ୍ରମେଷୁ ମହାଭାଗାନ୍ ସ ମୁନୀଞ୍ଛଂସିତଵ୍ରତାନ୍ ସତ୍ଯଧର୍ମପରାନ୍ଦାନ୍ତାନ୍ ଧର୍ଷଯାମାସ ଦାନଵଃ
ଅଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକରେ, ସେ ଦାନବ ମହାମୁନିମାନେ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ, ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ।
ଦେଵାଂସ୍ତ୍ରିଭୁଵନସ୍ଥାଂଶ୍ଚ ପରାଜିତ୍ଯ ମହାସୁରଃ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵଶମାନୀଯ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵସତି ଦାନଵଃ
ତିନି ଜଗତରେ ବସୁଥିବା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ହରାଇ, ସେ ମହାସୁର ତିନି ଲୋକକୁ ନିଜ ଅଧିନରେ ନେଇ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଲେ।
ଯଦା ଵରମଦୋତ୍ସିକ୍ତଶ୍ ଚୋଦିତଃ କାଲଧର୍ମତଃ ଯଜ୍ଞିଯାନକରୋଦ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଅଯଜ୍ଞିଯାଶ୍ଚ ଦେଵତାଃ
ବରର ଗର୍ବରେ ଓ କାଳର ନିୟମରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ଦାନବ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ କଲେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଅଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ କଲେ।
ତଦାଦିତ୍ଯାଶ୍ଚ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଵସଵସ୍ତଥା ସେନ୍ଦ୍ରା ଦେଵଗଣା ଯକ୍ଷାଃ ସିଦ୍ଧଦ୍ଵିଜମହର୍ଷଯଃ
ତାପରେ ଆଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ବସୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ଦ୍ୱିଜ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ—
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଉପତସ୍ଥୁର୍ମହାବଲମ୍ ଦେଵଦେଵଂ ଯଜ୍ଞମଯଂ ଵାସୁଦେଵଂ ସନାତନମ୍
ସମସ୍ତେ ମହାବଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ଯଜ୍ଞମୟ, ସନାତନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଗଲେ।
ନାରାଯଣ ମହାଭାଗ ଦେଵାସ୍ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ ତ୍ରାଯସ୍ଵ ଜହି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ପ୍ରଭୋ
‘ହେ ନାରାୟଣ, ମହାଭାଗ, ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ପ୍ରଭୁ, ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ବଧ କର।’
ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଧାତା ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଗୁରୁଃ ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ସୁରୋତ୍ତମ
‘ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁରୁ, ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।’
ଭଯଂ ତ୍ଯଜଧ୍ଵମମରା ଅଭଯଂ ଵୋ ଦଦାମ୍ଯହମ୍ ତଥୈଵ ତ୍ରିଦିଵଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତ ମା ଚିରମ୍
‘ହେ ଅମରମାନେ, ଭୟ ଛାଡ଼, ମୁଁ ତୁମକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଛି। ଏଭଳି, ଦେବମାନେ, ଦେରି ନ କରି ତୁମେ ତୁମର ସ୍ୱର୍ଗ ଆସନ ଫେରି ପାଅ।’
ଏଷୋ ଽହଂ ସଗଣଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତମ୍ ଅଵଧ୍ଯମମରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ନିହନ୍ମ୍ଯହମ୍
‘ଏହି ବରର ଗର୍ବରେ ଥିବା ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ, ଅମରମାନେଙ୍କ ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ, ତଥାପି ମୁଁ ଏହି ଦାନବରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କରିବି।’
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାନ୍ ଵିସୃଜ୍ଯ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରାନ୍ ଵଧଂ ସଂକଲ୍ପଯାମାସ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
ସାହାଯ୍ଯଂ ଚ ମହାବାହୁର୍ ଓଂକାରଂ ଗୃହ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍ ଅଥୌଂକାରସହାଯସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁରଵ୍ଯଯଃ
ତାପରେ ମହାବାହୁ ବିଷ୍ଣୁ ତୁରନ୍ତ ‘ଓଁ’ ଧ୍ୱନିକୁ ସହାୟ ଭାବେ ଧରି, ଅବିନାଶୀ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ‘ଓଁ’ ସହିତ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁସ୍ଥାନଂ ଜଗାମ ହରିରୀଶ୍ଵରଃ ତେଜସା ଭାସ୍କରାକାରଃ ଶଶୀ କାନ୍ତ୍ଯେଵ ଚାପରଃ
ହରି, ଇଶ୍ୱର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୋଭାମୟ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ନରସ୍ଯ କୃତ୍ଵାର୍ଧତନୁଂ ସିଂହସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ ତଥା ନାରସିଂହେନ ଵପୁଷା ପାଣିଂ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ପାଣିନା
ନର ଓ ସିଂହ ଦୁଇ ଆର୍ଧ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ନରସିଂହ ତାଙ୍କର ହାତ ଦ୍ୱାରା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ହାତକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ତତୋ ଽପଶ୍ଯତ ଵିସ୍ତୀର୍ଣାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ରମ୍ଯାଂ ମନୋରମାମ୍ ସର୍ଵକାମଯୁତାଂ ଶୁଭ୍ରାଂ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ସଭାମ୍
ତାପରେ ସେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଶୁଭ୍ର, ବିଶାଳ, ଦିବ୍ୟ, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସଭାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵିସ୍ତୀର୍ଣାଂ ଯୋଜନଶତଂ ଶତମଧ୍ଯର୍ଧମାଯତାମ୍ ଵୈହାଯସୀଂ କାମଗମାଂ ପଞ୍ଚଯୋଜନଵିସ୍ତୃତାମ୍
ସେ ସଭା ଏତେ ବିଶାଳ ଯେ, ଏକ ଶତ ଓ ଅର୍ଧ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ଦିବ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଥିବା, ଓ ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ।