କୁପିତଂ ତୁ ତମାଲୋକ୍ଯ କାଲନେମିପୁରୋଗମାଃ ସର୍ଵେ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରା ଜଘ୍ନୁଃ କୁମାରଂ ରଣଦାରୁଣମ୍
ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେତ୍ୟନାୟକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଶିଶୁ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସ ତୈଃ ପ୍ରହାରୈରସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଵୃଥାକ୍ଲେଶୈର୍ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ରଣଶୌଣ୍ଡାସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ପୁନଃ ପ୍ରାସୈଃ ଶିଲୀମୁଖୈଃ
ତାଙ୍କ ଆଘାତରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହି, ସେଇ ତେଜସ୍ବୀ ଶିଶୁ କୌଣସି କଷ୍ଟ ଭୋଗିଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଦେତ୍ୟନାୟକମାନେ, ଯୁଦ୍ଧର ଦକ୍ଷ, ପୁଣି ଅସି ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
କୁମାରଂ ସାମରଂ ଜଘ୍ନୁର୍ ବଲିନୋ ଦେଵକଣ୍ଟକାଃ କୁମାରସ୍ଯ ଵ୍ଯଥା ନାଭୂଦ୍ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତ୍ରନିହତସ୍ଯ ତୁ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଶିଶୁ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଦେତ୍ୟଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ବେଦନା ଅନୁଭବିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣାନ୍ତକରଣୋ ଜାତୋ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାହଵଃ ଦେଵାନ୍ନିପୀଡିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁମାରଃ କୋପମାଵିଶତ୍
ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ହେଲା; ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶିଶୁ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରୈର୍ଵାରଯାମାସ ଦାନଵାନାମନୀକିନୀମ୍ ତତସ୍ତୈର୍ ନିଷ୍ପ୍ରତୀକରୈସ୍ ତାଡିତାଃ ସୁରକଣ୍ଟକାଃ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ପଛେଇଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଆଘାତରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିବା ଦେତ୍ୟମାନେ ରକ୍ଷାହୀନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
କାଲନେମିମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ରଣାଦାସନ୍ପରାଙ୍ମୁଖାଃ ଵିଦ୍ରୁତେଷ୍ଵଥ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ହତେଷୁ ଚ ସମନ୍ତତଃ
କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ; ଦେତ୍ୟମାନେ ଭାଗିଯିବା ଓ ଚାରିଦିଗରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ଦେଖାଗଲା।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାଦୈତ୍ଯସ୍ ତାରକୋ ଽସୁରନାଯକଃ ଜଗ୍ରାହ ଚ ଗଦାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ହେମଜାଲପରିଷ୍କୃତାମ୍
ତାପରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ମହାଦାନବ ତାରକା, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସୁନାର ଜାଳରେ ସୁଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଗଦାଟିକୁ ଧରିଲେ।
ଜଘ୍ନେ କୁମାରଂ ଗଦଯା ନିଷ୍ଟପ୍ତକନକାଙ୍ଗଦଃ ଶରୈର୍ମଯୂରପତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚକାର ଵିମୁଖାନ୍ସୁରାନ୍
ସୁନାର ଅଙ୍ଗଦ ପିନ୍ଧିଥିବା ତାରକା, ଗଦା ଦ୍ୱାରା କୁମାରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ମୟୂରପଙ୍ଖ ଲଗାଇଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ପଳାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ତଥା ପରୈର୍ମହାଭଲ୍ଲୈର୍ ମଯୂରଂ ଗୁହଵାହନମ୍ ବିଭେଦ ତାରକଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ ସୈନ୍ଯେ ଽସୁରନାଯକଃ
ଏହିପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭଲ୍ଲ ବାଣ ଦ୍ୱାରା, କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଅସୁର ସେନାପତି ତାରକା, ଗୁହାଙ୍କର ଯାନ ମୟୂରକୁ ବି ଆଘାତ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଙ୍ମୁଖାନ୍ଦେଵାନ୍ ମୁକ୍ତରକ୍ତଂ ସ୍ଵଵାହନମ୍ ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିଂ ଵିମଲାଂ ରଣେ କନକଭୂଷଣାମ୍
ଦେବମାନେ ପଛକୁ ହଟିଯିବା ଓ ନିଜ ଯାନ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯିବା ଦେଖି, ସେ ରଣଭୂମିରେ ସୁନାର ଭୂଷଣ ଲଗାଇଥିବା ନିର୍ମଳ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ବାହୁନା ହେମକେଯୂରରୁଚିରେଣ ଷଡାନନଃ ତତୋ ଜଵାନ୍ମହାସେନସ୍ ତାରକଂ ଦାନଵାଧିପମ୍
ତାପରେ, ସୁନାର କେୟୂରର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ବାହୁ ନେଇ, ଷଡାନନ ମହାସେନ ତୁରନ୍ତ ଦାନବାଧିପତି ତାରକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତିଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ଜୀଵଲୋକଂ ଵିଲୋକଯ ହତୋ ଽସ୍ଯଦ୍ଯ ମଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ମର ଶସ୍ତ୍ରଂ ସୁଶିକ୍ଷିତମ୍
"ଥମ୍, ଥମ୍, ଅତି ମୂର୍ଖ! ଏହି ଜୀବମାନ୍ୟଙ୍କ ଲୋକକୁ ଦେଖ। ଆଜି ମୋର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ। ତୁମେ ଶିଖିଥିବା ଶସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କର।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ତତଃ ଶକ୍ତିଂ ମୁମୋଚ ଦିତିଜଂ ପ୍ରତି ସା କୁମାରଭୁଜୋତ୍ସୃଷ୍ଟା ତତ୍କେଯୂରରଵାନୁଗା ବିଭେଦ ଦୈତ୍ଯହୃଦଯଂ ଵଜ୍ରଶୈଲେନ୍ଦ୍ରକର୍କଶମ୍
ଏପରି କହି, କୁମାର ନିଜ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଟିକୁ ଦାନବ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। କେୟୂରର ଧ୍ୱନି ସହିତ ଯାଇ, ଏହା ହୀରା କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି କଠିନ ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଦେଲା।
ଗତାସୁଃ ସ ପପାତୋର୍ଵ୍ଯାଂ ପ୍ରଲଯେ ଭୂଧରୋ ଯଥା ଵିକୀର୍ଣମୁକୁଟୋଷ୍ଣୀଷୋ ଵିସ୍ରସ୍ତାଖିଲଭୂଷଣଃ
ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି, ସେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ପଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ମୁକୁଟ ଓ ଉଷ୍ଣୀଷ ଛିଟିଯିବା, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ଖସିଯିବା।
ତସ୍ମିନ୍ଵିନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ତ୍ରିଦଶାନାଂ ମହୋତ୍ସଵେ ନାଭୂତ୍ କଶ୍ଚିତ୍ ତଦା ଦୁଃଖୀ ନରକେଷ୍ଵପି ପାପକୃତ୍
ସେଇ ଦାନବ ବିନାଶ ପାଇବା ସହିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ସେ ସମୟରେ, ନରକରେ ଥିବା ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ସ୍ତୁଵନ୍ତଃ ଷଣ୍ମୁଖଂ ଦେଵାଃ କ୍ରୀଡନ୍ତଶ୍ଚାଙ୍ଗନାଯୁତାଃ ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନେଵ ଭଵନାନ୍ ଭୂରିଧାମାନ ଉତ୍ସୁକାଃ
ଦେବମାନେ, ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ହଜାର ହଜାର ନାରୀ ସହ ଖେଳ କରୁଥିବା, ଆତୁର ହୃଦୟରେ ନିଜ ନିଜ ଅଲୋକିକ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦଦୁଶ୍ଚାପି ଵରଂ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସ୍କନ୍ଦମୁଖଂ ପ୍ରତି ତୁଷ୍ଟାଃ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତସର୍ଵେଚ୍ଛାଃ ସହ ସିଦ୍ଧୈସ୍ତପୋଧନୈଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ସହ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଯଃ ପଠେତ୍ସ୍କନ୍ଦସମ୍ବଦ୍ଧାଂ କଥାଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ମହାମତିଃ ଶୃଣୁଯାଚ୍ଛ୍ରାଵଯେଦ୍ଵାପି ସ ଭଵେତ୍କୀର୍ତିମାନ୍ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଣିଷ ସ୍କନ୍ଦ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥା ପଢ଼େ, ଶୁଣେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣାଏ, ସେ ଲୋକ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ହୁଏ।
ବହ୍ଵାଯୁଃ ସୁଭଗଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ କାନ୍ତିମାଞ୍ଛୁଭଦର୍ଶନଃ ଭୂତେଭ୍ଯୋ ନିର୍ଭଯଶ୍ଚାପି ସର୍ଵଦୁଃଖଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଧନୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଦେଖା, ଭୂତପ୍ରେତରୁ ନିର୍ଭୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ସଂଧ୍ଯାମୁପାସ୍ଯ ଯଃ ପୂର୍ଵାଂ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ଚରିତଂ ପଠେତ୍ ସ ମୁକ୍ତଃ କିଲ୍ବିଷୈଃ ସର୍ଵୈର୍ ମହାଧନପତିର୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ପ୍ରାଥମିକ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରି, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ଚରିତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଧନର ମାଲିକ ହୁଏ।
ବାଲାନାଂ ଵ୍ଯାଧିଜୁଷ୍ଟାନାଂ ରାଜଦ୍ଵାରଂ ଚ ସେଵତାମ୍ ଇଦଂ ତତ୍ପରମଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକାମଦମ୍ ତନୁକ୍ଷଯେ ଚ ସାଯୁଜ୍ଯଂ ଷଣ୍ମୁଖସ୍ଯ ଵ୍ରଜେନ୍ନରଃ
ଯେଉଁ ଶିଶୁମାନେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, କିମ୍ବା ରାଜଦ୍ୱାରରେ ସେବା କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ଏବଂ ଶରୀର ଛାଡ଼ିବାବେଳେ, ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କ ସାମୀପ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମୋ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋର୍ଵଧମ୍ ନରସିଂହସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତଥା ପାପଵିନାଶନମ୍
ଏବେ ଆମେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଧ, ନରସିଂହଙ୍କର ମହିମା ଓ ପାପ ନାଶ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।
ପୁରା କୃତଯୁଗେ ଵିପ୍ରା ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଃ ପ୍ରଭୁଃ ଦୈତ୍ଯାନାମାଦିପୁରୁଷଶ୍ ଚକାର ସ ମହତ୍ତପଃ
ପୁରୁଣା କୃତଯୁଗରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ନାୟକ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦଶ ଵର୍ଷଶତାନି ଚ ଜଲଵାସୀ ସମଭଵତ୍ ସ୍ନାନମୌନଧୃତଵ୍ରତଃ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଦଶ ଶତ ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ସେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ସ୍ନାନ, ମୌନ ଓ ସଂଯମ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ତତଃ ଶମଦମାଭ୍ଯାଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ଚୈଵ ହି ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵତ୍ତସ୍ଯ ତପସା ନିଯମେନ ଚ
ତାହାପରେ ତାଙ୍କର ଶାନ୍ତି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଜୀବନ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ତତଃ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵଯମାଗମ୍ଯ ତତ୍ର ହ ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଣେନ ହଂସଯୁକ୍ତେନ ଭାସ୍ଵତା
ତାହାପରେ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା, ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଙ୍ଗର ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ରଥରେ, ହଂସ ଯୁକ୍ତ ରଥ ଉପରେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯୈର୍ଵସୁଭିଃ ସାଧ୍ଯୈର୍ ମରୁଦ୍ଭିର୍ଦୈଵତୈସ୍ତଥା ରୁଦ୍ରୈର୍ଵିଶ୍ଵସହାଯୈଶ୍ଚ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସପନ୍ନଗୈଃ
ସେଙ୍କୁ ସହିତ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
ଦିଗ୍ଭିଶ୍ ଚୈଵ ଵିଦିଗ୍ଭିଶ୍ ଚ ନଦୀଭିଃ ସାଗରୈସ୍ତଥା ନକ୍ଷତ୍ରୈଶ୍ଚ ମୁହୂର୍ତୈଶ୍ଚ ଖେଚରୈଶ୍ଚ ମହାଗ୍ରହୈଃ
ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ, ନଦୀ ଓ ସାଗର, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଆକାଶର ଜୀବ ଓ ବଡ଼ ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଦେଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସିଦ୍ଧୈଃ ସପ୍ତର୍ଷିଭିସ୍ତଥା ରାଜର୍ଷିଭିଃ ପୁଣ୍ଯକୃଦ୍ଭିର୍ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ
ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ସିଦ୍ଧ, ସପ୍ତର୍ଷି, ପୁଣ୍ୟ କରିଥିବା ରାଜର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଏକଠି ହେଲେ।
ଚରାଚରଗୁରୁଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଵୃତଃ ସର୍ଵୈର୍ଦିଵୌକସୈଃ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦୈତ୍ଯଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଚରାଚର ଗୁରୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତ ଦିବଲୋକବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେମନ୍କୁ କଥା କହିଲେ।