ନାନାନାକତରୂତ୍ଫୁଲ୍ଲକୁସୁମାପୀଡଧାରିଣୀମ୍ ଵିକୋଶାସ୍ତ୍ରପରିଷ୍କାରାଂ ଵର୍ମନିର୍ମଲଦର୍ଶନାମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଗଛର ଫୁଲ ଗୁଛ ଧରିଥିବା, ଖୋଲା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିବା, ଏବଂ ନିର୍ମଳ କବଚରେ ଚମକୁଥିବା ସେନାକୁ ଦେଖିଲା।
ବନ୍ଦ୍ଯୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟସ୍ତୁତିରଵାଂ ନାନାଵାଦ୍ଯନିନାଦିତାମ୍ ସେନାଂ ନାକସଦାଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାସାଦସ୍ଥୋ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ବନ୍ଦୀମାନେ ଯଶୋଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିତ ଦେବସେନାକୁ, ସେ ଦାୟତ୍ୟ ନିଜ ମହଳରୁ ଦେଖିଲା।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ସ ତଦା କିଂଚିଦୁଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତମାନସଃ ଅପୂର୍ଵଃ କୋ ଭଵେଦ୍ଯୋଦ୍ଧା ଯୋ ମଯା ନ ଵିନିର୍ଜିତଃ
ତାପରେ, ମନ ଅଳ୍ପ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲା: 'ଏହି ଅପୂର୍ବ ଯୋଦ୍ଧା କିଏ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଜିତିପାରିନାହିଁ?'
ତତଶ୍ଚିନ୍ତାକୁଲୋ ଦୈତ୍ଯଃ ଶୁଶ୍ରାଵ କଟୁକାକ୍ଷରମ୍ ସିଦ୍ଧବନ୍ଦିଭିରୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟମ୍ ଇଦଂ ହୃଦଯଦାରଣମ୍
ତାପରେ, ଚିନ୍ତାରେ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଦାୟତ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ଏହି କଠିନ କଥା ଶୁଣିଲା, ଯାହା ତାହାର ହୃଦୟକୁ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।
ଜଯାତୁଲଶକ୍ତିଦୀଧିତିପିଞ୍ଜର ଭୁଜଦଣ୍ଡଚଣ୍ଡରଣରଭସ । ସୁରଵଦନ କୁମୁଦକାନନ-ଵିକାସନେନ୍ଦୋ କୁମାର ଜଯ ଦିତିଜକୁଲମହୋଦଧିଵଡଵାନଲ
ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ଦେବତାଙ୍କର ମୁଁହ ପଦ୍ମ ମଧୁର ଚାନ୍ଦ୍ର, ଦିତିଜ ଜାତିର ମହାସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ହେ କୁମାର, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଷଣ୍ମୁଖ ମଧୁରରଵମଯୂରରଥ ସୁରମୁକୁଟକୋଟିଘଟ୍ଟିତଚରଣନଖାଙ୍କୁରମହାସନ । ଜଯ ଲଲିତଚୂଡାକଲାପନଵଵିମଲଦଲକମଲକାନ୍ତ ଦୈତ୍ଯଵଂଶଦୁଃସହଦାଵାନଲ
ଛଅମୁଖୀ, ମଧୁର ସ୍ୱରର ମୟୂର ରଥରେ ବସିଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଉପରେ ତୁମର ପାଦନଖର ତାପରେ ମହାସନ ହୋଇଛି, ନୂତନ ଏବଂ ନିର୍ମଳ କମଳ ଦଳରେ ଶୋଭିତ ଚୂଡ଼ା, ଦାୟତ୍ୟ ଜାତି ପାଇଁ ଅସହ୍ୟ ଦାବାନଳ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ଵିଶାଖ ଵିଭୋ ଜଯ ସକଲଲୋକତାରକ ଜଯ ଦେଵସେନାନାଯକ । ସ୍କନ୍ଦ ଜଯ ଗୌରୀନନ୍ଦନ ଘଣ୍ଟାପ୍ରିଯ ପ୍ରିଯ ଵିଶାଖ ଵିଭୋ ଧୃତପତାକପ୍ରକୀର୍ଣପଟଲ । କନକଭୂଷଣ ଭାସୁରଦିନକରଚ୍ଛାଯ
ହେ ବିଶାଖ, ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା, ଦେବସେନାର ନାୟକ, ହେ ସ୍କନ୍ଦ, ଗୌରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଘଂଟା ପ୍ରିୟ, ବିଶାଖ, ପ୍ରଭୁ, ପତାକା ଓ ଶୋଭାମୟ ପଟରେ ଭୂଷିତ, ସୁନାର ଭୂଷଣ ଓ ଦିନକର ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ଜନିତସଂଭ୍ରମ ଲୀଲାଲୂନାଖିଲାରାତେ ଜଯ ସକଲଲୋକତାରକ ଦିତିଜାସୁରଵରତାରକାନ୍ତକ । ସ୍କନ୍ଦ ଜଯ ବାଲ ସପ୍ତଵାସର ଜଯ ଭୁଵନାଵଲିଶୋକଵିନାଶନ
ଖେଳ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା, ଦିତିଜ ଓ ତାରକ ନାଶକ, ସ୍କନ୍ଦ, ସପ୍ତ ଦିନର ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ନାଶକ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ତାରକଃ ସର୍ଵମ୍ ଉଦ୍ଘୁଷ୍ଟଂ ଦେଵବନ୍ଦିଭିଃ ସସ୍ମାର ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵାକ୍ଯଂ ଵଧଂ ବାଲାଦୁପସ୍ଥିତମ୍
ଦେବଗାୟକମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହିବାକୁ ଶୁଣି, ତାରକ ମନେ ପକାଇଲେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଏବଂ ବୁଝିଲେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟ ଏବେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ଘର୍ମାର୍ଦ୍ରସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ପଦାତିରପଦାନୁଗଃ ମନ୍ଦିରାନ୍ନିର୍ଜଗାମାଶୁ ଶୋକଗ୍ରସ୍ତେନ ଚେତସା
ଏହି କଥା ମନେ ପକାଇ, ଘରମରେ ଭିଜିଥିବା ଏକ ପଦାତି, ଯିଏ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁନଥିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ମନ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ମହଳରୁ ବାହାରିଗଲେ।
କାଲନେମିମୁଖା ଦୈତ୍ଯାଃ ସଂରମ୍ଭାଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତଚେତସଃ ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ ସ୍ଵନୀକେଷୁ ତଦା ତ୍ଵରାଵିସ୍ମିତଚେତସଃ ଯୋଧା ଧାଵତ ଗୃହୀତ ଯୋଜଯଧ୍ଵଂ ଵରୂଥିନୀମ୍
କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେତ୍ୟମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଅସ୍ଥିର ମନ ନେଇ, ନିଜ ନିଜ ସେନା ଶିବିରରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲେ, ଚିତ୍କାର କଲେ: "ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଦୌଡ଼! ଧର! ଯୁଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଖଳା ଗଠନ କର!"
କୁମାରଂ ତାରକୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଭାଷେ ଭୀଷଣାକୃତିଃ କିଂ ବାଲ ଯୋଦ୍ଧୁକାମୋ ଽସି କ୍ରୀଡ କନ୍ଦୁକଲୀଲଯା
ତାରକ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେଇ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ହେ ଶିଶୁ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଛ, କିମ୍ବା କେବଳ ଖେଳିବା ପାଇଁ ବଲ ନେଇ ଆସିଛ?"
ତ୍ଵଯା ନ ଦାନଵା ଦୃଷ୍ଟା ଯତ୍ସଙ୍ଗରଵିଭୀଷକାଃ ବାଲତ୍ଵାଦଥ ତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଏଵଂ ସ୍ଵଲ୍ପାର୍ଥଦର୍ଶିନୀ
"ତୁମେ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖିନାହ, ଯାହାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ହୁଏ; ତୁମେ ଶିଶୁ ହେବାରୁ, ତୁମ ବୁଦ୍ଧି ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଛୋଟ ଜିନିଷ ଦେଖେ।"
କୁମାରୋ ଽପି ତମଗ୍ରସ୍ଥଂ ବଭାଷେ ହର୍ଷଯନ୍ସୁରାନ୍ ଶୃଣୁ ତାରକ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସ୍ ତଵ ଚୈଵ ନିରୂପ୍ଯତେ
କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ, ସେଠାରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେବା ପାଇଁ କହିଲେ: "ତାରକ, ଶୁଣ, ଏବେ ତୁମକୁ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଦେଖାଯିବ।"
ଶାସ୍ତ୍ରୈରର୍ଥା ନ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସମରେ ନିର୍ଭଯୈର୍ଭଟୈଃ ଶିଶୁତ୍ଵଂ ମାଵମଂସ୍ଥା ମେ ଶିଶୁଃ କାଲଭୁଜଂଗମଃ
"ଯୁଦ୍ଧରେ ନିର୍ଭୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜର ଶକ୍ତି ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ, ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ମୋର ଶିଶୁତ୍ୱକୁ ଅବହେଳା କରନି—କେବେ କେବେ ଏକ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ ସମୟର ସର୍ପ ହୋଇପାରେ।"
ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯୋ ଭାସ୍କରୋ ବାଲସ୍ ତଥାହଂ ଦୁର୍ଜଯଃ ଶିଶୁଃ ଅଲ୍ପାକ୍ଷରୋ ନ ମନ୍ତ୍ରଃ କିଂ ସୁସ୍ଫୁରୋ ଦୈତ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ
"ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯଦିଓ ଶିଶୁ, ତଥାପି ଦେଖିବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଅଜୟ ଶିଶୁ। ମନ୍ତ୍ର ଅତି ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେତ୍ୟ, ତାହା କିପରି ଚମକେ ଦେଖ।"
କୁମାରେ ପ୍ରୋକ୍ତଵତ୍ଯେଵଂ ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ମୁଦ୍ଗରମ୍ କୁମାରସ୍ତଂ ନିରସ୍ଯାଥ ଵଜ୍ରେଣାମୋଘଵର୍ଚସା
ଶିଶୁ ଏଭଳି କହିବା ସହିତ, ଦେତ୍ୟ ଏକ ମୁସଳ ଛାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ ତାହାକୁ ଅପରାଜିତ ତେଜର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଛେଇଦେଲେ।
ତତଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଭିନ୍ଦିପାଲମଯୋମଯମ୍ କରେଣ ତଚ୍ଚ ଜଗ୍ରାହ କାର୍ତିକେଯୋ ଽମରାରିହା
ତାପରେ ଦେତ୍ୟନାୟକ ଏକ ଲୋହା ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ତାହାକୁ ହାତରେ ଧରିଲେ।
ଗଦାଂ ମୁମୋଚ ଦୈତ୍ଯାଯ ଷଣ୍ମୁଖଃ ପରମସ୍ଵନାମ୍ ତଯା ହତସ୍ତତୋ ଦୈତ୍ଯଶ୍ ଚକମ୍ପେ ଽଚଲରାଡିଵ
ଷଣ୍ମୁଖ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦେତ୍ୟ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱରରେ ଛାଡ଼ିଲେ; ତାହାରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଦେତ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ରାଜା ପରି କମ୍ପିଗଲେ।
ମେନେ ଚ ଦୁର୍ଜଯଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ ତଦା ଷଡ୍ଵଦନଂ ରଣେ ଚିନ୍ତଯାମାସ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵୈ ପ୍ରାପ୍ତଃ କାଲୋ ନ ସଂଶଯଃ
ତାପରେ ଦେତ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଷଡ୍ମୁଖଙ୍କୁ ଅଜୟ ଦେଖି, ମନେ ଭାବିଲେ: "ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ସମୟ ଆସିଗଲା, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।"
କୁପିତଂ ତୁ ତମାଲୋକ୍ଯ କାଲନେମିପୁରୋଗମାଃ ସର୍ଵେ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରା ଜଘ୍ନୁଃ କୁମାରଂ ରଣଦାରୁଣମ୍
ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେତ୍ୟନାୟକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଶିଶୁ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସ ତୈଃ ପ୍ରହାରୈରସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଵୃଥାକ୍ଲେଶୈର୍ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ରଣଶୌଣ୍ଡାସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ପୁନଃ ପ୍ରାସୈଃ ଶିଲୀମୁଖୈଃ
ତାଙ୍କ ଆଘାତରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହି, ସେଇ ତେଜସ୍ବୀ ଶିଶୁ କୌଣସି କଷ୍ଟ ଭୋଗିଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଦେତ୍ୟନାୟକମାନେ, ଯୁଦ୍ଧର ଦକ୍ଷ, ପୁଣି ଅସି ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
କୁମାରଂ ସାମରଂ ଜଘ୍ନୁର୍ ବଲିନୋ ଦେଵକଣ୍ଟକାଃ କୁମାରସ୍ଯ ଵ୍ଯଥା ନାଭୂଦ୍ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତ୍ରନିହତସ୍ଯ ତୁ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଶିଶୁ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଦେତ୍ୟଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ବେଦନା ଅନୁଭବିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣାନ୍ତକରଣୋ ଜାତୋ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାହଵଃ ଦେଵାନ୍ନିପୀଡିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁମାରଃ କୋପମାଵିଶତ୍
ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ହେଲା; ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶିଶୁ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରୈର୍ଵାରଯାମାସ ଦାନଵାନାମନୀକିନୀମ୍ ତତସ୍ତୈର୍ ନିଷ୍ପ୍ରତୀକରୈସ୍ ତାଡିତାଃ ସୁରକଣ୍ଟକାଃ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ପଛେଇଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଆଘାତରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିବା ଦେତ୍ୟମାନେ ରକ୍ଷାହୀନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
କାଲନେମିମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ରଣାଦାସନ୍ପରାଙ୍ମୁଖାଃ ଵିଦ୍ରୁତେଷ୍ଵଥ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ହତେଷୁ ଚ ସମନ୍ତତଃ
କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ; ଦେତ୍ୟମାନେ ଭାଗିଯିବା ଓ ଚାରିଦିଗରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ଦେଖାଗଲା।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାଦୈତ୍ଯସ୍ ତାରକୋ ଽସୁରନାଯକଃ ଜଗ୍ରାହ ଚ ଗଦାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ହେମଜାଲପରିଷ୍କୃତାମ୍
ତାପରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ମହାଦାନବ ତାରକା, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସୁନାର ଜାଳରେ ସୁଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଗଦାଟିକୁ ଧରିଲେ।
ଜଘ୍ନେ କୁମାରଂ ଗଦଯା ନିଷ୍ଟପ୍ତକନକାଙ୍ଗଦଃ ଶରୈର୍ମଯୂରପତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚକାର ଵିମୁଖାନ୍ସୁରାନ୍
ସୁନାର ଅଙ୍ଗଦ ପିନ୍ଧିଥିବା ତାରକା, ଗଦା ଦ୍ୱାରା କୁମାରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ମୟୂରପଙ୍ଖ ଲଗାଇଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ପଳାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ତଥା ପରୈର୍ମହାଭଲ୍ଲୈର୍ ମଯୂରଂ ଗୁହଵାହନମ୍ ବିଭେଦ ତାରକଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ ସୈନ୍ଯେ ଽସୁରନାଯକଃ
ଏହିପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭଲ୍ଲ ବାଣ ଦ୍ୱାରା, କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଅସୁର ସେନାପତି ତାରକା, ଗୁହାଙ୍କର ଯାନ ମୟୂରକୁ ବି ଆଘାତ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଙ୍ମୁଖାନ୍ଦେଵାନ୍ ମୁକ୍ତରକ୍ତଂ ସ୍ଵଵାହନମ୍ ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିଂ ଵିମଲାଂ ରଣେ କନକଭୂଷଣାମ୍
ଦେବମାନେ ପଛକୁ ହଟିଯିବା ଓ ନିଜ ଯାନ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯିବା ଦେଖି, ସେ ରଣଭୂମିରେ ସୁନାର ଭୂଷଣ ଲଗାଇଥିବା ନିର୍ମଳ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।