ନମୋ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ମନୋହରାଯ ନମୋ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ରଣୋତ୍କଟାଯ ନମୋ ମଯୂରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଵାହନାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ କେଯୂରଧରାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ମନୋହର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ମୟୂର ଯାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେୟୂର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଧୃତୋଦଗ୍ରପତାକିନେ ନମସ୍ତେ ନମଃ ପ୍ରଭାଵପ୍ରଣତାଯ ତେ ଽସ୍ତୁ ନମସ୍ତେ ନମସ୍ତେ ଵରଵୀର୍ଯଶାଲିନେ କୃପାପରୋ ନୋ ଭଵ ଭଵ୍ଯମୂର୍ତେ
ଉଚ୍ଚ ପତାକା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମର ପ୍ରଭାବକୁ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାକ୍ରମ ଧାରୀ, ଭବିଷ୍ୟତର ମୂର୍ତ୍ତି, ଆମ ପ୍ରତି ସଦା କୃପାଶୀଳ ରୁହ।
କ୍ରିଯାପରା ଯଜ୍ଞପତିଂ ଚ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵିନେମୁରେଵଂ ତ୍ଵମରାଧିପାଦ୍ଯାଃ ଏଵଂ ତଦା ଷଡ୍ଵଦନସ୍ତୁ ସେନ୍ଦ୍ରାନ୍ ଉଵାଚ ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ଗୁହସ୍ତତସ୍ତାନ୍ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ନେତ୍ରୈରମଲୈଃ ସୁରେଶାଞ୍ ଶତ୍ରୂନ୍ହନିଷ୍ଯାମି ଗତଜ୍ଵରାଃ ସ୍ଥ
କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତେ ମଣ୍ଡିଆଯାଇଲେ; ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ନେତାମାନେ, ଷଣ୍ମୁଖ ଗୁହା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନାଶ କରିବି, ଭୟ ଛାଡ଼।"
କଂ ଵଃ କାମଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ଦେଵତା ବ୍ରୂତ ନିର୍ଵୃତାଃ ଯଦ୍ଯପ୍ଯସାଧ୍ଯଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଵୋ ହୃଦଯେ ଚିନ୍ତିତଂ ପରମ୍
ଦେବମାନେ, ତୁମେ କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ? ଯାହା ତୁମର ହୃଦୟରେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ଯଦିଓ ଦୁର୍ଲଭ, ମୁଁ ତାହା ଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତୁ ସୁରାସ୍ତେନ ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରଣତମୌଲଯଃ ସର୍ଵ ଏଵ ମହାତ୍ମାନଂ ଗୁହଂ ତଦ୍ଗତମାନସାଃ
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ମନ ଗୁହା ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ନିବେଶିତ କରି, କହିଲେ।
ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ତାରକୋ ନାମ ସର୍ଵାମରକୁଲାନ୍ତକୃତ୍ ବଲଵାନ୍ଦୁର୍ଜଯୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଦୁରାଚାରୋ ଽତିକୋପନଃ ତମେଵ ଜହି ହୃଦ୍ଯୋ ଽର୍ଥ ଏଷୋ ଽସ୍ମାକଂ ଭଯାପହ
ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜା ତାରକା ନାମକ, ସମସ୍ତ ଦେବକୁଳର ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ଦୁଷ୍ଟ, ଖରାପ ଆଚରଣର, ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧୀ—ତାଙ୍କୁ ନାଶ କର; ଏହି ଆମର ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା, ଏହା ଆମର ଭୟ ଦୂର କରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵାମରପଦାନୁଗଃ ଜଗାମ ଜଗତାଂ ନାଥଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ଽମରେଶ୍ଵରୈଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ସହିତ, ଜଗତ୍ର ନାଥ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତାରକସ୍ଯ ଵଧାର୍ଥାଯ ଜଗତଃ କଣ୍ଟକସ୍ଯ ଵୈ ତତଶ୍ଚ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଶକ୍ରୋ ଲବ୍ଧସମାଶ୍ରଯଃ
ଜଗତର କଣ୍ଟକ ତାରକାଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହଯୋଗ ମିଳିଲାପରେ ପ୍ରେଷଣ କଲେ।
ଦୂତଂ ଦାନଵସିଂହସ୍ଯ ପରୁଷାକ୍ଷରଵାଦିନମ୍ ସ ତୁ ଗତ୍ଵାବ୍ରଵୀଦ୍ଦୈତ୍ଯଂ ନିର୍ଭଯୋ ଭୀମଦର୍ଶନଃ
ସେ ଦାନବସିଂହଙ୍କ ପାଖକୁ ଏକ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ କଠୋର କଥା କହୁଥିଲେ; ସେ ଦୂତ ଭୟହୀନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦାନବଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲେ।
ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଵାମାହ ଦେଵେଶୋ ଦୈତ୍ଯକେତୋ ଦିଵସ୍ପତିଃ ତାରକାସୁର ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଘଟଶକ୍ତ୍ଯା ଯଥେଚ୍ଛଯା
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନବମାନଙ୍କ ଅଭିମାନ, ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିପତି, ତୁମକୁ କହୁଛନ୍ତି; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାରକାସୁର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛାମତେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଯଜ୍ଜଗଦ୍ଦଲନାଦାପ୍ତଂ କିଲ୍ବିଷଂ ଦାନଵ ତ୍ଵଯା ତସ୍ଯାହଂ ଶାସକସ୍ତେ ଽଦ୍ଯ ରାଜାସ୍ମି ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ହେ ଦାନବ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପାପ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ସଂଚୟ କରିଛ, ଆଜି ମୁଁ ଏହାର ଦଣ୍ଡଦାତା ଓ ତିନି ଲୋକର ରାଜା ହେଲି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦ୍ଦୂତଵଚନଂ କୋପସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ ଉଵାଚ ଦୂତଂ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ନଷ୍ଟପ୍ରାଯଵିଭୂତିକଃ
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକୁ ହୋଇ, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଓ ପ୍ରାୟ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇଥିବା ସେ ଦୂତକୁ କହିଲା।
ଦୃଷ୍ଟଂ ତେ ପୌରୁଷଂ ଶକ୍ର ରଣେଷୁ ଶତଶୋ ମଯା ନିସ୍ତ୍ରପତ୍ଵାନ୍ନ ତେ ଲଜ୍ଜା ଵିଦ୍ଯତେ ଶକ୍ର ଦୁର୍ମତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୋର ପୁରୁଷକାର ଶତଶଃ ଦେଖିଛି; ତୁ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଥିବାରୁ ତୋର କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, ହେ ଦୁଷ୍ଟମନା ଇନ୍ଦ୍ର।
ଏଵମୁକ୍ତେ ଗତେ ଦୂତେ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦାନଵଃ ନାଲବ୍ଧସଂଶ୍ରଯଃ ଶକ୍ରୋ ଵକ୍ତୁମେଵଂ ହି ଚାର୍ହତି
ଏପରି କହି ଦୂତ ଚାଲିଗଲାପରେ, ଦାନବ ଚିନ୍ତା କରିଲା: 'ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ରୟ ନ ପାଇ ଏପରି କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'
ଜିତଃ ସ ଶକ୍ରୋ ନାକସ୍ମାଜ୍ ଜାଯତେ ସଂଶ୍ରଯାଶ୍ରଯଃ ନିମିତ୍ତାନି ଚ ଦୁଷ୍ଟାନି ସୋ ଽପଶ୍ଯଦ୍ଦୁଷ୍ଟଚେଷ୍ଟିତଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ହାରିଗଲା, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଆଶ୍ରୟ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଆସେ; ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଖରାପ ଶକୁନ ଓ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲା।
ପାଂଶୁଵର୍ଷମସୃକ୍ପାତଂ ଗଗନାଦଵନୀତଲେ ଭୁଜନେତ୍ରପ୍ରକମ୍ପଂ ଚ ଵକ୍ତ୍ରଶୋଷମନୋଭ୍ରମମ୍
ସେ ଦେଖିଲା ମାଟିର ବର୍ଷା, ଆକାଶରୁ ରକ୍ତ ବର୍ଷା ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ୁଛି, ବାହୁ ଓ ଚକୁ କମ୍ପିତ, ମୁଁହ ଶୁଷ୍କ ଓ ମନ ଭ୍ରମିତ।
ସ୍ଵକାନ୍ତାଵକ୍ତ୍ରପଦ୍ମାନାଂ ମ୍ଲାନତାଂ ଚ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍ ଦୁଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ପ୍ରାଣିନୋ ରୌଦ୍ରାନ୍ ସୋ ଽପଶ୍ଯଦ୍ଦୁଷ୍ଟଵେଦିନଃ
ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ମୁଁହର ପଦ୍ମ ମୁଲାଇଯିବା ଦେଖିଲା, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଥିବାମାନେ ଦେଖିଲା।
ତଦଚିନ୍ତ୍ଵୈଵ ଦିତିଜୋ ନ୍ଯସ୍ତଚିନ୍ତୋ ଽଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଯାଵଦ୍ଗଜଘଟାଘଣ୍ଟାରଣତ୍କାରରଵୋତ୍କଟାମ୍
ଏପରି ଭାବି, ଦିତିପୁତ୍ର ତୁରନ୍ତ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ିଦେଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାତୀ ଦଳର ଘଂଟା ରବ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ତଦ୍ଵତ୍ତୁରଗସଂଘାତକ୍ଷୁଣ୍ଣଭୂରେଣୁପିଞ୍ଜରାମ୍ ଚଞ୍ଚଲସ୍ଯନ୍ଦନୋଦଗ୍ରଧ୍ଵଜରାଜିଵିରାଜିତାମ୍
ଘୋଡ଼ା ଦଳରେ ଭୂମି ଧୂଳି ହେଇ ପିତା ଦେଖିଲା, ତେଜସ୍ବୀ ରଥ ଓ ତାହାର ପତାକାରେ ଭୂଷିତ ହୋଇଛି।
ଵିମାନୈଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତାକାରୈଶ୍ ଚଲିତାମରଚାମରୈଃ ତାଂ ଭୂଷଣନିବଦ୍ଧାଂ ଚ କିଂନରୋଦ୍ଗତିନାଦିତାମ୍
ବିଚିତ୍ର ଆକୃତିର ବିମାନ, ଦେବତାଙ୍କର ଚାମର ଡୁଲୁଛି, ଶୋଭାମୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ସେନା, କିନ୍ନରଙ୍କ ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିତ।
ନାନାନାକତରୂତ୍ଫୁଲ୍ଲକୁସୁମାପୀଡଧାରିଣୀମ୍ ଵିକୋଶାସ୍ତ୍ରପରିଷ୍କାରାଂ ଵର୍ମନିର୍ମଲଦର୍ଶନାମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଗଛର ଫୁଲ ଗୁଛ ଧରିଥିବା, ଖୋଲା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିବା, ଏବଂ ନିର୍ମଳ କବଚରେ ଚମକୁଥିବା ସେନାକୁ ଦେଖିଲା।
ବନ୍ଦ୍ଯୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟସ୍ତୁତିରଵାଂ ନାନାଵାଦ୍ଯନିନାଦିତାମ୍ ସେନାଂ ନାକସଦାଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାସାଦସ୍ଥୋ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ବନ୍ଦୀମାନେ ଯଶୋଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିତ ଦେବସେନାକୁ, ସେ ଦାୟତ୍ୟ ନିଜ ମହଳରୁ ଦେଖିଲା।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ସ ତଦା କିଂଚିଦୁଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତମାନସଃ ଅପୂର୍ଵଃ କୋ ଭଵେଦ୍ଯୋଦ୍ଧା ଯୋ ମଯା ନ ଵିନିର୍ଜିତଃ
ତାପରେ, ମନ ଅଳ୍ପ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲା: 'ଏହି ଅପୂର୍ବ ଯୋଦ୍ଧା କିଏ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଜିତିପାରିନାହିଁ?'
ତତଶ୍ଚିନ୍ତାକୁଲୋ ଦୈତ୍ଯଃ ଶୁଶ୍ରାଵ କଟୁକାକ୍ଷରମ୍ ସିଦ୍ଧବନ୍ଦିଭିରୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟମ୍ ଇଦଂ ହୃଦଯଦାରଣମ୍
ତାପରେ, ଚିନ୍ତାରେ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଦାୟତ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ଏହି କଠିନ କଥା ଶୁଣିଲା, ଯାହା ତାହାର ହୃଦୟକୁ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।
ଜଯାତୁଲଶକ୍ତିଦୀଧିତିପିଞ୍ଜର ଭୁଜଦଣ୍ଡଚଣ୍ଡରଣରଭସ । ସୁରଵଦନ କୁମୁଦକାନନ-ଵିକାସନେନ୍ଦୋ କୁମାର ଜଯ ଦିତିଜକୁଲମହୋଦଧିଵଡଵାନଲ
ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ଦେବତାଙ୍କର ମୁଁହ ପଦ୍ମ ମଧୁର ଚାନ୍ଦ୍ର, ଦିତିଜ ଜାତିର ମହାସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ହେ କୁମାର, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଷଣ୍ମୁଖ ମଧୁରରଵମଯୂରରଥ ସୁରମୁକୁଟକୋଟିଘଟ୍ଟିତଚରଣନଖାଙ୍କୁରମହାସନ । ଜଯ ଲଲିତଚୂଡାକଲାପନଵଵିମଲଦଲକମଲକାନ୍ତ ଦୈତ୍ଯଵଂଶଦୁଃସହଦାଵାନଲ
ଛଅମୁଖୀ, ମଧୁର ସ୍ୱରର ମୟୂର ରଥରେ ବସିଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଉପରେ ତୁମର ପାଦନଖର ତାପରେ ମହାସନ ହୋଇଛି, ନୂତନ ଏବଂ ନିର୍ମଳ କମଳ ଦଳରେ ଶୋଭିତ ଚୂଡ଼ା, ଦାୟତ୍ୟ ଜାତି ପାଇଁ ଅସହ୍ୟ ଦାବାନଳ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ଵିଶାଖ ଵିଭୋ ଜଯ ସକଲଲୋକତାରକ ଜଯ ଦେଵସେନାନାଯକ । ସ୍କନ୍ଦ ଜଯ ଗୌରୀନନ୍ଦନ ଘଣ୍ଟାପ୍ରିଯ ପ୍ରିଯ ଵିଶାଖ ଵିଭୋ ଧୃତପତାକପ୍ରକୀର୍ଣପଟଲ । କନକଭୂଷଣ ଭାସୁରଦିନକରଚ୍ଛାଯ
ହେ ବିଶାଖ, ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା, ଦେବସେନାର ନାୟକ, ହେ ସ୍କନ୍ଦ, ଗୌରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଘଂଟା ପ୍ରିୟ, ବିଶାଖ, ପ୍ରଭୁ, ପତାକା ଓ ଶୋଭାମୟ ପଟରେ ଭୂଷିତ, ସୁନାର ଭୂଷଣ ଓ ଦିନକର ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ଜନିତସଂଭ୍ରମ ଲୀଲାଲୂନାଖିଲାରାତେ ଜଯ ସକଲଲୋକତାରକ ଦିତିଜାସୁରଵରତାରକାନ୍ତକ । ସ୍କନ୍ଦ ଜଯ ବାଲ ସପ୍ତଵାସର ଜଯ ଭୁଵନାଵଲିଶୋକଵିନାଶନ
ଖେଳ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା, ଦିତିଜ ଓ ତାରକ ନାଶକ, ସ୍କନ୍ଦ, ସପ୍ତ ଦିନର ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ନାଶକ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ତାରକଃ ସର୍ଵମ୍ ଉଦ୍ଘୁଷ୍ଟଂ ଦେଵବନ୍ଦିଭିଃ ସସ୍ମାର ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵାକ୍ଯଂ ଵଧଂ ବାଲାଦୁପସ୍ଥିତମ୍
ଦେବଗାୟକମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହିବାକୁ ଶୁଣି, ତାରକ ମନେ ପକାଇଲେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଏବଂ ବୁଝିଲେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟ ଏବେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ଘର୍ମାର୍ଦ୍ରସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ପଦାତିରପଦାନୁଗଃ ମନ୍ଦିରାନ୍ନିର୍ଜଗାମାଶୁ ଶୋକଗ୍ରସ୍ତେନ ଚେତସା
ଏହି କଥା ମନେ ପକାଇ, ଘରମରେ ଭିଜିଥିବା ଏକ ପଦାତି, ଯିଏ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁନଥିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ମନ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ମହଳରୁ ବାହାରିଗଲେ।