ତସ୍ଯାମେଵ ତତଃ ଷଷ୍ଠ୍ଯାମ୍ ଅଭିଷିକ୍ତୋ ଗୁହଃ ପ୍ରଭୁଃ ସର୍ଵୈରମରସଂଘାତୈର୍ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରୈଃ
ସେହି ଦିନରେ, ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ, ଗୁହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର, ଭାସ୍କର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମିଶି ରାଜାଭିଷେକ କଲେ ।
ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯୈଃ ଶୁଭୈର୍ଧୂପୈସ୍ ତଥା କ୍ରୀଡନକୈରପି ଛତ୍ରୈଶ୍ଚାମରଜାଲୈଶ୍ଚ ଭୂଷଣୈଶ୍ଚ ଵିଲେପନୈଃ
ସେମାନେ ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା, ଶୁଭ ଧୂପ, ଖେଳନା, ଛତା, ଚାମର, ଜାଲ, ଗହଣା ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଶୋଭାୟିତ କଲେ ।
ଅଭିଷିକ୍ତୋ ଵିଧାନେନ ଯଥାଵତ୍ଷଣ୍ମୁଖଃ ପ୍ରଭୁଃ ସୁତାମସ୍ମୈ ଦଦୌ ଶକ୍ରୋ ଦେଵସେନେତି ଵିଶ୍ରୁତାମ୍
ଯଥାନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଭିଷେକ ହେବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଷଣ୍ମୁଖ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ କନ୍ୟା ଦେବସେନାଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଦେଲେ।
ପତ୍ନ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଦଦୌ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଦାଯୁଧମ୍ ଯକ୍ଷାଣାଂ ଦଶଲକ୍ଷାଣି ଦଦାଵସ୍ମୈ ଧନାଧିପଃ
ଦେବଦେବଙ୍କର ପତ୍ନୀ ପାଇଁ, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ଧନର ଅଧିପତି ଏକ ଲକ୍ଷ ଯକ୍ଷକୁ ଦାନ କଲେ।
ଦଦୌ ହୁତାଶନସ୍ତେଜୋ ଦଦୌ ଵାଯୁଶ୍ଚ ଵାହନମ୍ ଦଦୌ କ୍ରୀଡନକଂ ତ୍ଵଷ୍ଟା କୁକ୍କୁଟଂ କାମରୂପିଣମ୍ ଏଵଂ ସୁରାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ପରିଵାରମନୁତ୍ତମମ୍
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ତେଜ ଦେଲେ, ବାୟୁ ଏକ ଯାନ ଦେଲେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏକ ଖେଳନା ଦେଲେ—ଯାହା ଯେକୌଣସି ଆକାର ନେଇପାରୁଥିବା କୁକୁଡ଼ି; ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରିବାର ଦେଲେ।
ଦଦୁର୍ମୁଦିତଚେତସ୍କାଃ ସ୍କନ୍ଦାଯାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସେ
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।
ଜାନୁଭ୍ଯାମଵନୌ ସ୍ଥିତ୍ଵା ସୁରସଂଘାସ୍ତମସ୍ତୁଵନ୍ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଵରଦଂ ଷଣ୍ମୁଖଂ ମୁଖ୍ଯଶଃ ସୁରାଃ
ଦେବତାମାନେ ଜାଣୁ ଟିକେଇ ଭୂମିରେ ବସି, ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଦୟାଳୁ ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କୁ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମଙ୍କୁ, ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ନମଃ କୁମାରାଯ ମହାପ୍ରଭାଯ ସ୍କନ୍ଦାଯ ଚ ସ୍କନ୍ଦିତଦାନଵାଯ ନଵାର୍କଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଦ୍ଯୁତଯେ ନମୋ ଽସ୍ତୁତେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଷଣ୍ମୁଖ କାମରୂପ
ନମସ୍କାର କୁମାର, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ସ୍କନ୍ଦ, ନୂତନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଷଣ୍ମୁଖ, ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଲେ ଆକାର ବଦଳାଅ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପିନଦ୍ଧନାନାଭରଣାଯ ଭର୍ତ୍ରେ ନମୋ ରଣେ ଦାନଵଦାରଣାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଽର୍କପ୍ରତିମପ୍ରଭାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଗୁହ୍ଯାଯ ଗୁହାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ମାଣିକ୍ୟ ଓ ଗହଣା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ନାୟକ, ଦେବଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଗୁପ୍ତ ଓ ଗୁହା ନାମେ ପରିଚିତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭଯାପହାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ବାଲ କୃପାପରାଯ ନମୋ ଵିଶାଲାମଲଲୋଚନାଯ ନମୋ ଵିଶାଖାଯ ମହାଵ୍ରତାଯ
ତିନି ଲୋକର ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା, ଅପାର କୃପାଶୀଳ ଶିଶୁ, ବିଶାଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ବୃହତ୍ ସଂଯମ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବିଶାଖା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ମନୋହରାଯ ନମୋ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ରଣୋତ୍କଟାଯ ନମୋ ମଯୂରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଵାହନାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ କେଯୂରଧରାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ମନୋହର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ମୟୂର ଯାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେୟୂର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଧୃତୋଦଗ୍ରପତାକିନେ ନମସ୍ତେ ନମଃ ପ୍ରଭାଵପ୍ରଣତାଯ ତେ ଽସ୍ତୁ ନମସ୍ତେ ନମସ୍ତେ ଵରଵୀର୍ଯଶାଲିନେ କୃପାପରୋ ନୋ ଭଵ ଭଵ୍ଯମୂର୍ତେ
ଉଚ୍ଚ ପତାକା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମର ପ୍ରଭାବକୁ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାକ୍ରମ ଧାରୀ, ଭବିଷ୍ୟତର ମୂର୍ତ୍ତି, ଆମ ପ୍ରତି ସଦା କୃପାଶୀଳ ରୁହ।
କ୍ରିଯାପରା ଯଜ୍ଞପତିଂ ଚ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵିନେମୁରେଵଂ ତ୍ଵମରାଧିପାଦ୍ଯାଃ ଏଵଂ ତଦା ଷଡ୍ଵଦନସ୍ତୁ ସେନ୍ଦ୍ରାନ୍ ଉଵାଚ ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ଗୁହସ୍ତତସ୍ତାନ୍ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ନେତ୍ରୈରମଲୈଃ ସୁରେଶାଞ୍ ଶତ୍ରୂନ୍ହନିଷ୍ଯାମି ଗତଜ୍ଵରାଃ ସ୍ଥ
କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତେ ମଣ୍ଡିଆଯାଇଲେ; ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ନେତାମାନେ, ଷଣ୍ମୁଖ ଗୁହା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନାଶ କରିବି, ଭୟ ଛାଡ଼।"
କଂ ଵଃ କାମଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ଦେଵତା ବ୍ରୂତ ନିର୍ଵୃତାଃ ଯଦ୍ଯପ୍ଯସାଧ୍ଯଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଵୋ ହୃଦଯେ ଚିନ୍ତିତଂ ପରମ୍
ଦେବମାନେ, ତୁମେ କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ? ଯାହା ତୁମର ହୃଦୟରେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ଯଦିଓ ଦୁର୍ଲଭ, ମୁଁ ତାହା ଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତୁ ସୁରାସ୍ତେନ ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରଣତମୌଲଯଃ ସର୍ଵ ଏଵ ମହାତ୍ମାନଂ ଗୁହଂ ତଦ୍ଗତମାନସାଃ
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ମନ ଗୁହା ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ନିବେଶିତ କରି, କହିଲେ।
ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ତାରକୋ ନାମ ସର୍ଵାମରକୁଲାନ୍ତକୃତ୍ ବଲଵାନ୍ଦୁର୍ଜଯୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଦୁରାଚାରୋ ଽତିକୋପନଃ ତମେଵ ଜହି ହୃଦ୍ଯୋ ଽର୍ଥ ଏଷୋ ଽସ୍ମାକଂ ଭଯାପହ
ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜା ତାରକା ନାମକ, ସମସ୍ତ ଦେବକୁଳର ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ଦୁଷ୍ଟ, ଖରାପ ଆଚରଣର, ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧୀ—ତାଙ୍କୁ ନାଶ କର; ଏହି ଆମର ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା, ଏହା ଆମର ଭୟ ଦୂର କରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵାମରପଦାନୁଗଃ ଜଗାମ ଜଗତାଂ ନାଥଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ଽମରେଶ୍ଵରୈଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ସହିତ, ଜଗତ୍ର ନାଥ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତାରକସ୍ଯ ଵଧାର୍ଥାଯ ଜଗତଃ କଣ୍ଟକସ୍ଯ ଵୈ ତତଶ୍ଚ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଶକ୍ରୋ ଲବ୍ଧସମାଶ୍ରଯଃ
ଜଗତର କଣ୍ଟକ ତାରକାଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହଯୋଗ ମିଳିଲାପରେ ପ୍ରେଷଣ କଲେ।
ଦୂତଂ ଦାନଵସିଂହସ୍ଯ ପରୁଷାକ୍ଷରଵାଦିନମ୍ ସ ତୁ ଗତ୍ଵାବ୍ରଵୀଦ୍ଦୈତ୍ଯଂ ନିର୍ଭଯୋ ଭୀମଦର୍ଶନଃ
ସେ ଦାନବସିଂହଙ୍କ ପାଖକୁ ଏକ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ କଠୋର କଥା କହୁଥିଲେ; ସେ ଦୂତ ଭୟହୀନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦାନବଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲେ।
ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଵାମାହ ଦେଵେଶୋ ଦୈତ୍ଯକେତୋ ଦିଵସ୍ପତିଃ ତାରକାସୁର ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଘଟଶକ୍ତ୍ଯା ଯଥେଚ୍ଛଯା
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନବମାନଙ୍କ ଅଭିମାନ, ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିପତି, ତୁମକୁ କହୁଛନ୍ତି; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାରକାସୁର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛାମତେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଯଜ୍ଜଗଦ୍ଦଲନାଦାପ୍ତଂ କିଲ୍ବିଷଂ ଦାନଵ ତ୍ଵଯା ତସ୍ଯାହଂ ଶାସକସ୍ତେ ଽଦ୍ଯ ରାଜାସ୍ମି ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ହେ ଦାନବ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପାପ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ସଂଚୟ କରିଛ, ଆଜି ମୁଁ ଏହାର ଦଣ୍ଡଦାତା ଓ ତିନି ଲୋକର ରାଜା ହେଲି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦ୍ଦୂତଵଚନଂ କୋପସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ ଉଵାଚ ଦୂତଂ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ନଷ୍ଟପ୍ରାଯଵିଭୂତିକଃ
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକୁ ହୋଇ, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଓ ପ୍ରାୟ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇଥିବା ସେ ଦୂତକୁ କହିଲା।
ଦୃଷ୍ଟଂ ତେ ପୌରୁଷଂ ଶକ୍ର ରଣେଷୁ ଶତଶୋ ମଯା ନିସ୍ତ୍ରପତ୍ଵାନ୍ନ ତେ ଲଜ୍ଜା ଵିଦ୍ଯତେ ଶକ୍ର ଦୁର୍ମତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୋର ପୁରୁଷକାର ଶତଶଃ ଦେଖିଛି; ତୁ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଥିବାରୁ ତୋର କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, ହେ ଦୁଷ୍ଟମନା ଇନ୍ଦ୍ର।
ଏଵମୁକ୍ତେ ଗତେ ଦୂତେ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦାନଵଃ ନାଲବ୍ଧସଂଶ୍ରଯଃ ଶକ୍ରୋ ଵକ୍ତୁମେଵଂ ହି ଚାର୍ହତି
ଏପରି କହି ଦୂତ ଚାଲିଗଲାପରେ, ଦାନବ ଚିନ୍ତା କରିଲା: 'ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ରୟ ନ ପାଇ ଏପରି କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'
ଜିତଃ ସ ଶକ୍ରୋ ନାକସ୍ମାଜ୍ ଜାଯତେ ସଂଶ୍ରଯାଶ୍ରଯଃ ନିମିତ୍ତାନି ଚ ଦୁଷ୍ଟାନି ସୋ ଽପଶ୍ଯଦ୍ଦୁଷ୍ଟଚେଷ୍ଟିତଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ହାରିଗଲା, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଆଶ୍ରୟ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଆସେ; ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଖରାପ ଶକୁନ ଓ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲା।
ପାଂଶୁଵର୍ଷମସୃକ୍ପାତଂ ଗଗନାଦଵନୀତଲେ ଭୁଜନେତ୍ରପ୍ରକମ୍ପଂ ଚ ଵକ୍ତ୍ରଶୋଷମନୋଭ୍ରମମ୍
ସେ ଦେଖିଲା ମାଟିର ବର୍ଷା, ଆକାଶରୁ ରକ୍ତ ବର୍ଷା ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ୁଛି, ବାହୁ ଓ ଚକୁ କମ୍ପିତ, ମୁଁହ ଶୁଷ୍କ ଓ ମନ ଭ୍ରମିତ।
ସ୍ଵକାନ୍ତାଵକ୍ତ୍ରପଦ୍ମାନାଂ ମ୍ଲାନତାଂ ଚ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍ ଦୁଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ପ୍ରାଣିନୋ ରୌଦ୍ରାନ୍ ସୋ ଽପଶ୍ଯଦ୍ଦୁଷ୍ଟଵେଦିନଃ
ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ମୁଁହର ପଦ୍ମ ମୁଲାଇଯିବା ଦେଖିଲା, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଥିବାମାନେ ଦେଖିଲା।
ତଦଚିନ୍ତ୍ଵୈଵ ଦିତିଜୋ ନ୍ଯସ୍ତଚିନ୍ତୋ ଽଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଯାଵଦ୍ଗଜଘଟାଘଣ୍ଟାରଣତ୍କାରରଵୋତ୍କଟାମ୍
ଏପରି ଭାବି, ଦିତିପୁତ୍ର ତୁରନ୍ତ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ିଦେଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାତୀ ଦଳର ଘଂଟା ରବ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ତଦ୍ଵତ୍ତୁରଗସଂଘାତକ୍ଷୁଣ୍ଣଭୂରେଣୁପିଞ୍ଜରାମ୍ ଚଞ୍ଚଲସ୍ଯନ୍ଦନୋଦଗ୍ରଧ୍ଵଜରାଜିଵିରାଜିତାମ୍
ଘୋଡ଼ା ଦଳରେ ଭୂମି ଧୂଳି ହେଇ ପିତା ଦେଖିଲା, ତେଜସ୍ବୀ ରଥ ଓ ତାହାର ପତାକାରେ ଭୂଷିତ ହୋଇଛି।
ଵିମାନୈଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତାକାରୈଶ୍ ଚଲିତାମରଚାମରୈଃ ତାଂ ଭୂଷଣନିବଦ୍ଧାଂ ଚ କିଂନରୋଦ୍ଗତିନାଦିତାମ୍
ବିଚିତ୍ର ଆକୃତିର ବିମାନ, ଦେବତାଙ୍କର ଚାମର ଡୁଲୁଛି, ଶୋଭାମୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ସେନା, କିନ୍ନରଙ୍କ ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିତ।