ମା ଵୃଥା ଲୋକପାଲାନୁଗଚିତ୍ତତା ଏଵମ୍ ଏଵୈତଦ୍ ଇତ୍ଯୂଚୁରସ୍ମୈ ତଦା ଦେଵତାଃ
ନିର୍ବଳେ ଲୋକପାଳମାନେ ପଛରେ ଚାଲିବାକୁ ଆଶା କରନି; ଏଭଳି ହେଉଛି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ସମୟରେ କହିଲେ।
ଦେଵଦେଵାନୁଗଂ ଵୀରକଂ ଲକ୍ଷଣା ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ଵନଂ ପର୍ଵତା ନିର୍ଝରାଣ୍ଯଗ୍ନିଦେଵ୍ଯାନ୍ଯଥୋ ଭୂତପା ନିର୍ଝରାମ୍ଭୋନିପାତେଷୁ ନିମଜ୍ଜତ
ଦେବୀ ଦେବଦେବଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା ବିର ଶିଶୁକୁ କହିଲେ: 'ବନ, ପାହାଡ଼, ଝରଣା, ଅଗ୍ନିଦେବୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଅ; ଭୂତପାଳ, ଝରଣାର ପାଣିରେ ଡୁବିଯା।'
ପୁଷ୍ପଜାଲାଵନଦ୍ଧେଷୁ ଧାମସ୍ଵପି ପ୍ରୋତ୍ତୁଙ୍ଗନାନାଦ୍ରିକୁଞ୍ଜେଷ୍ଵନୁଗର୍ଜନ୍ତୁ ହେମାରୁତାସ୍ଫୋଟସଂକ୍ଷେପଣାତ୍ କାମତଃ
ଫୁଲର ମାଲାରେ ଭରିଥିବା ଧୂଆଁ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଗଛ ତଳରେ, ସୁନା ବାୟୁ ଚାହିଁଲେ ଗର୍ଜନ କରୁନ୍ତୁ, ହେମବାୟୁର ଗର୍ଜନରେ।
କାଞ୍ଚନୋତ୍ତୁଙ୍ଗଶୃଙ୍ଗାଵରୋହକ୍ଷିତୌ ହେମରେଣୂତ୍କରାସଙ୍ଗଦ୍ଯୁତିଂ ଖେଚରାଣାଂ ଵନାଧାଯିନି ରମ୍ଯେ ବହୁରୂପସଂପତ୍ପ୍ରକରେ ଗଣାନ୍ଵାସିତଂ ମନ୍ଦରକନ୍ଦରେ ସୁନ୍ଦରମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପପ୍ରଵାଲାମ୍ବୁଜେ ସିଦ୍ଧନାରୀଭିର୍ ଆପୀତରୂପାମୃତଂ ଵିସ୍ତୃତୈର୍ ନେତ୍ରପାତ୍ରୈର୍ ଅନୁନ୍ମେଷିଭିର୍ ଵୀରକେ ଶୈଲପୁତ୍ରୀ ନିମେଷାନ୍ତରାଦ୍ ଅସ୍ମରତ୍ପୁତ୍ରଗୃଧ୍ରୀ ଵିନୋଦାର୍ଥିନୀ
ସୋ ଽପି ତାଦୃକ୍କ୍ଷଣାଵାପ୍ତପୁଣ୍ଯୋଦଯୋ ଯୋ ଽପି ଜନ୍ମାନ୍ତରସ୍ଯାତ୍ମଜତ୍ଵଂ ଗତଃ କ୍ରୀଡତସ୍ତସ୍ଯ ତୃପ୍ତିଃ କଥଂ ଜାଯତେ ଯୋ ଽପି ଭାଵିଜଗଦ୍ଵେଧସା ତେଜସଃ କଲ୍ପିତଃ ପ୍ରତିକ୍ଷଣଂ ଦିଵ୍ଯଗୀତକ୍ଷଣୋ ନୃତ୍ଯଲୋଲୋ ଗଣେଶୈଃ ପ୍ରଣତଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଉତ୍କଳ ଫଳରେ ଭାଗ୍ୟବାନ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ପୁତ୍ର ହେବାକୁ ପାଇଥିଲେ, ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ତୃପ୍ତି କିପରି ହେବ? ଭବିଷ୍ୟତ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ତେଜରୁ ତିଆରି, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀୟ ଗୀତରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସହାୟମାନେ ସହିତ ନମନ କରିଥିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ସିଂହନାଦାକୁଲେ ଗଣ୍ଡଶୈଲେ ସୃଜଦ୍ରତ୍ନଜାଲେ ବୃହତ୍ସାଲତାଲେ କ୍ଷଣଂ ଫୁଲ୍ଲନାନାତମାଲାଲିକାଲେ କ୍ଷଣଂ ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ଵିଲୋଲୋ ମରାଲେ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସିଂହ ଦ୍ୱନି ରହିଥିବା ଗନ୍ଧ ପାହାଡ଼ରେ, ରତ୍ନ ଜାଲରେ, ବଡ଼ ସାଲ ଗଛ ତଳେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଫୁଲିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ମାଳାରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଗଛ ମୂଳରେ, ହଂସ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲା।
କ୍ଷଣେ ସ୍ଵଲ୍ପପଙ୍କେ ଜଲେ ପଙ୍କଜାଢ୍ଯେ କ୍ଷଣଂ ମାତୁରଙ୍କେ ଶୁଭେ ନିଷ୍କଲଙ୍କେ ପରିକ୍ରୀଡତେ ବାଲଲୀଲାଵିହାରୀ ଗଣେଶାଧିପୋ ଦେଵତାନନ୍ଦକାରୀ ନିକୁଞ୍ଜେଷୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ଗୀତଶୀଲଃ ପିନାକୀଵ ଲୀଲାଵିଲାସୈଃ ସଲୀଲଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସ୍ବଳ୍ପ କାଦରେ, ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଜଳରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ମା ଆଙ୍କରେ, ପବିତ୍ର ଓ ଦାଗ ହୀନ; ଗଣେଶ ଅଧିପତି ଶିଶୁ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇ, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, କୁଞ୍ଜରେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ, ପିନାକୀ ପ୍ରଭୁ ଲୀଳାରେ ମଜିଥିଲେ।
ପ୍ରକାଶ୍ଯ ଭୁଵନାଭୋଗୀ ତତୋ ଦିନକରେ ଗତେ ଦେଶାନ୍ତରଂ ତଦା ପଶ୍ଚାଦ୍ ଦୂରମସ୍ତାଵନୀଧରମ୍
ବିଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦ ଦେଖାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିଶାକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ପରେ, ପାହାଡ଼ ଦୂରରେ ଥିଲା।
ଉଦଯାସ୍ତେ ପୁରୋଭାଵୀ ଯୋ ହି ଚାସ୍ତେ ଽଵନୀଧରଃ ମିତ୍ରତ୍ଵମସ୍ଯ ସୁଦୃଢଂ ହୃଦଯେ ପରିଚିନ୍ତ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ହୁଏ, ତାହାର ସାଠି ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ନିତ୍ଯମାରାଧିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୃଥୁମୂଲଃ ସମୁନ୍ନତଃ ନାକରୋତ୍ସେଵିତୁଂ ମେରୁର୍ ଉପହାରଂ ପତିଷ୍ଯତଃ
ସଦା ପୂଜିତ, ଶ୍ରୀମୟ, ଚଉଡ଼ିଆ ମୂଳ ଓ ଉଚ୍ଚ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପ୍ରଭୁ ଚାଲିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଉପହାର ଦେଇନଥିଲେ।
ଜଲେ ଽପ୍ଯେଷା ଵ୍ଯଵସ୍ଥେତି ସଂଶଯେତାଖିଲଂ ବୁଧଃ ଦିନାନ୍ତାନୁଗତୋ ଭାନୁଃ ସ୍ଵଜନତ୍ଵମପୂରଯତ୍
ପାଣିରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଚାଲିଥାଏ; ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସନ୍ଦେହ କରିପାରେ। ଦିନ ଶେଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକରେ ପୂରିଦେଇଥାଏ।
ସଂଧ୍ଯାବଦ୍ଧାଞ୍ଜଲିପୁଟା ମୁନଯୋ ଽଭିମୁଖା ରଵିମ୍ ଯାଚନ୍ତ୍ଯାଗମନଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵାର୍ଯାତ୍ମନି ଭାଵିତାମ୍
ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ମୁନିମାନେ ମୁହଁ ସୂର୍ଯ୍ୟପାଖକୁ କରି ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଧ୍ୟାନରେ ରହନ୍ତି।
ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ତଥା ଲୋକେ କ୍ରମାଦ୍ଵୈଭାଵରଂ ତମଃ କୁଟିଲସ୍ଯେଵ ହୃଦଯେ କାଲୁଷ୍ଯଂ ଦୂଷଯନ୍ମନଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସଂସାରରେ ଅନ୍ଧାର ଦୀରେ-ଦୀରେ ବଢ଼ିଗଲା, ଏହା ଟେଢ଼ା ମନର ଦୁଷ୍ଟତା ପରି ମନକୁ ଅଶୁଦ୍ଧ କରିଦେଲା।
ଜ୍ଵଲତ୍ଫଣିଫଣାରତ୍ନଦୀପୋଦ୍ଦ୍ଯୋତିତଭିତ୍ତିକେ ଶଯନଂ ଶଶିସଂଘାତଶୁଭ୍ରଵସ୍ତ୍ରୋତ୍ତରଚ୍ଛଦମ୍
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ନାଗର ଫଣା ଉପରେ ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଦେଓଳର ଦିଵାଳ ଚମକୁଥିଲା। ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ପରି ଧଳା ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକା ଛାଦ ଥିବା ଏକ ଶଯ୍ୟା ରହିଥିଲା।
ନାନାରତ୍ନଦ୍ଯୁତିଲସଚ୍ଛକ୍ରଚାପଵିଡମ୍ବକମ୍ ରତ୍ନକିଙ୍କିଣିକାଜାଲଂ ଲମ୍ବମୁକ୍ତାକଲାପକମ୍
ବିଭିନ୍ନ ମଣିର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଙ୍ଗକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଥିବା ଏକ ମଣିର ଘଣ୍ଟି ଓ ମୁକ୍ତାର ଗୁଛିଆ ଝାଲର ଲଟକୁଥିଲା।
କମନୀଯଚଲଲ୍ଲୋଲଵିତାନାଚ୍ଛାଦିତାମ୍ବରମ୍ ମନ୍ଦିରେ ମନ୍ଦସଂଚାରଃ ଶନୈର୍ଗିରିସୁତାଯୁତଃ
ମନୋହର ଓ ହଳୁହଳୁ ହଲୁଚାଲିଥିବା ଛାଦରେ ଢାକା ଘରଟିକୁ ମନ୍ଦ ଚାଲିରେ ପାହାଡ଼କୁମାରୀ ସହିତ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ତସ୍ଥୌ ଗିରିସୁତାବାହୁଲତାମୀଲିତକଂଧରଃ ଶଶିମୌଲିସିତଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନା ଶୁଚିପୂରିତଗୋଚରଃ
ପାହାଡ଼କୁମାରୀଙ୍କ ହାତର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଗଳା ହେଡ଼ାଇ ଥିବା ସେ ଠିଆ ଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଗିରିଜାପ୍ଯସିତାପଙ୍ଗୀ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିଃ ଵିଭାଵର୍ଯା ଚ ସଂପୃକ୍ତା ବଭୂଵାତିତମୋମଯୀ ତମୁଵାଚ ତତୋ ଦେଵଃ କ୍ରୀଡାକେଲିକଲାଯୁତମ୍
ପାହାଡ଼କୁମାରୀ କଳା ଚକ୍ଷୁ ଓ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ରଙ୍ଗରେ, ରାତି ସହିତ ମିଶି ଅନ୍ଧାରରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ତାପରେ ଲୀଳାମୟ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଶରୀରେ ମମ ତନ୍ଵଙ୍ଗି ସିତେ ଭାସ୍ଯସିତଦ୍ଯୁତିଃ ଭୁଜଂଗୀଵାସିତା ଶୁଦ୍ଧା ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟା ଚନ୍ଦନେ ତରୌ
ମୋ ଦେହରେ, ସୁକୁମାରୀ, ଧଳା ଆଭା କଳା ଚମକ ସହିତ ଦେଖାଯାଏ; ଶୁଦ୍ଧ ନାଗ ଯେପରି ସନ୍ଦଳ ଗଛରେ ଲଗିଥାଏ, ସେପରି ଏହା ଗଛକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି।
ଚନ୍ଦ୍ରାତପେନ ସଂପୃକ୍ତା ରୁଚିରାମ୍ବରଯା ତଥା ରଜନୀଵାସିତେ ପକ୍ଷେ ଦୃଷ୍ଟିଦୋଷଂ ଦଦାସି ମେ
ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଆଲୋକ ଓ ଶୋଭାମୟ ବସ୍ତ୍ରର ସ୍ପର୍ଶରେ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟି ଦୋଷ ଦେଉଛ, ଯେପରି ରାତି ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦିଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଗିରିଜା ତେନ ମୁକ୍ତକଣ୍ଠା ପିନାକିନା ଉଵାଚ କୋପରକ୍ତାକ୍ଷୀ ଭ୍ରୁକୁଟୀକୁଟିଲାନନା
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼କୁମାରୀ ଖୋଲା କଣ୍ଠରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଗଲା, ଭୃକୁଟି ଚମକି ମୁହଁ ଟେଢ଼ା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵକୃତେନ ଜନଃ ସର୍ଵୋ ଜାଡ୍ଯେନ ପରିଭୂଯତେ ଅଵଶ୍ଯମର୍ଥୀ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଖଣ୍ଡନାଂ ଜନମଣ୍ଡଲେ
ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ଅବସ୍ଥା ହୀନ ହୋଇଯାଏ; ଯେଉଁଠି ଲୋକ କିଛି ଆଶା କରେ, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉପହାସ ପାଏ।
ତପୋଭିର୍ଦୀର୍ଘଚରିତୈର୍ ଯଚ୍ଚ ପ୍ରାର୍ଥିତଵତ୍ଯହମ୍ ତସ୍ଯା ମେ ନିଯତସ୍ତ୍ଵେଷ ହ୍ଯ୍ ଅଵମାନଃ ପଦେ ପଦେ
ମୁଁ ଯେଉଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଚାହିଁଥିଲି, ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରତି ପଦକୁ ଅପମାନ ମିଳୁଛି।
ନୈଵାସ୍ମି କୁଟିଲା ଶର୍ଵ ଵିଷମା ନୈଵ ଧୂର୍ଜଟେ ସଵିଷଯସ୍ତ୍ଵଂ ଗତଃ ଖ୍ଯାତିଂ ଵ୍ଯକ୍ତଦୋଷାକରାଶ୍ରଯଃ
ମୁଁ କେବେ ଟେଢ଼ା ନୁହେଁ ହେ ଶର୍ବ, ମୁଁ କଠୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ ହେ ଧୂର୍ଜଟି; ତୁମେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଦୋଷର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଖ୍ୟାତି ଲାଗି ଚାଲିଯାଇଛ।
ନାହଂ ପୂଷ୍ଣୋ ଽପି ଦଶନା ନେତ୍ରେ ଚାସ୍ମି ଭଗସ୍ଯ ହି ଆଦିତ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଜାନାତି ଭଗଵାନ୍ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମକଃ
ମୁଁ ପୂଷା ଦାନ୍ତରେ ନୁହେଁ, ମୁଁ ଭଗର ଚକ୍ଷୁରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି କଥା ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ ଭଲଭାବେ ଜାଣନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ଶୂଲଂ ଜନଯସି ସ୍ଵୈର୍ଦୋଷୈର୍ମାମଧିକ୍ଷିପନ୍ ଯସ୍ତ୍ଵଂ ମାମାହ କୃଷ୍ଣେତି ମହାକାଲେତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ତୁମେ ନିଜ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ତ୍ରିଶୂଳ ରଖ, ମୋତେ ଅପମାନ କରୁଛ; ତୁମେ ମୋତେ କୃଷ୍ଣା ଓ ମହାକାଳୀ ବୋଲି ଡାକୁଛ, ଯେପରି ମୁଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚାତ୍ମାନଂ ତପସା ଗିରିମ୍ ଜୀଵନ୍ତ୍ଯା ନାସ୍ତି ମେ କୃତ୍ଯଂ ଧୂର୍ତେନ ପରିଭୂତଯା
ମୁଁ ଏବେ ନିଜକୁ ଛାଡ଼ି ପାହାଡ଼ରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଯିବି; ଜୀବନ୍ତା ଜନାଣୀ ପାଇଁ ଧୋଖାଦେଇଥିବା ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଲେ, ଆଉ କିଛି କରିବା ନାହିଁ।
ନିଶମ୍ଯ ତସ୍ଯା ଵଚନଂ କୋପତୀକ୍ଷ୍ଣାକ୍ଷରଂ ଭଵଃ ଉଵାଚାଵିଷ୍ଟସଂଭ୍ରାନ୍ତିପ୍ରଣଯୋନ୍ମିଶ୍ରଯା ଗିରା
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭବ ଭୟ ଓ ସ୍ନେହ ମିଶିତ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅନାତ୍ମଜ୍ଞାସି ଗିରିଜେ ନାହଂ ନିନ୍ଦାପରସ୍ତଵ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିବୁଦ୍ଧ୍ଯା କୃତଵାଂସ୍ ତଵାହଂ ନାମସଂଶ୍ରଯମ୍
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ମୁଁ ଆତ୍ମାକୁ ନ ଜାଣିଥିବା କିମ୍ବା ତୁମ ପ୍ରତି ନିନ୍ଦା କରିବା ଲୋକ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଭାବରେ ମନ ରଖି, କେବଳ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛି।
ଵିକଲ୍ପଃ ସ୍ଵସ୍ଥଚିତ୍ତେ ଽପି ଗିରିଜେ ନୈଵ କଲ୍ପନା ଯଦ୍ଯେଵଂ କୁପିତା ଭୀରୁ ତ୍ଵଂ ତଵାହଂ ନ ଵୈ ପୁନଃ
ମନ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିଥାଏ, ହେ ଭୟଭୀତା, ତେବେ ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ପୁଣି କ୍ରୋଧ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
କାଞ୍ଚନ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଥିବା ଭୂମିରେ, ସୁନା ଧୂଳିର ଆଲୋକରେ, ଆକାଶବାସୀମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ନିବାସରେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଗୋଷ୍ଠୀରେ, ସହାୟମାନେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବସିଥିଲେ; ଏଠି, ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦାର ଫୁଲ, କୋମଳ ପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମରେ, ସିଦ୍ଧା ନାରୀମାନେ ଚଉଡ଼ିଆ ଅନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରୂପ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ; ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁତ୍ର ପ୍ରେମରେ ଶିଶୁ ବିରକୁ ମନେ ପକାଇଲେ।