ଵତ୍ସାସଂଖ୍ଯେଷୁ ଦୁର୍ଗା ଗଣେଶେଷ୍ଵେତସ୍ମିନ୍ଵୀରକେ ପୁତ୍ରଭାଵୋପତୁଷ୍ଟାନ୍ତଃକରଣା ତିଷ୍ଠତୁ
‘ବୀରକ, ଗଣେଶଙ୍କ ଅନେକ ପିଲାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୋ ହୃଦୟକୁ ଖୁସି କରିଥିବା ପୁଅ ଭାବ ତୁମରେ ଅବିଚଳ ରୁହ।
ସ୍ଵସ୍ଯ ପିତୃଜନପ୍ରାର୍ଥିତଂ ଭଵ୍ଯମାଯାତିଭାଵିନ୍ଯସୌ ଭଵ୍ଯତା
ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଆଶା କରିଥିଲେ, ସେ ଶୁଭ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଛି; ଏହି ଶୁଭ ଭାବି ଦିନରେ ଅବିଚଳ ରୁହ।
ସୋ ଽପି ନିର୍ଵର୍ତ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ ଗଣାନ୍ ସସ୍ମଯମାହ ବାଲତ୍ଵଲୀଲାରସାଵିଷ୍ଟଧୀଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ସହାୟମାନେ ଏକଠା କରି, ଶିଶୁ ଦିନର ମଜାରେ ଡୁବିଥିବା ମନରେ ହସି ହସି କହିଲେ।
ଏଷ ମାତ୍ରା ସ୍ଵଯଂ ମେ କୃତଭୂଷଣୋ ଽତ୍ର ଏଷ ପଟଃ ପାଟଲୈର୍ବିନ୍ଦୁଭିଃ ସିନ୍ଦୁଵାରସ୍ଯ ପୁଷ୍ପୈରିଯଂ ମାଲତୀମିଶ୍ରିତା ମାଲିକା ମେ ଶିରସ୍ଯାହିତା
ଏଠି, ମୋ ମା ନିଜେ ମୋତେ ସଜାଇଛନ୍ତି; ଏହା ଲାଲ ଚିଟି ଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ଏହି ସିନ୍ଦୁବାର ଫୁଲମାନେ, ଏଉଁ ମାଲତୀ ଫୁଲ ମିଶା ମାଲା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଯାଇଛି।
କୋ ଽଯମାତୋଦ୍ଯଧାରୀ ଗଣସ୍ତସ୍ଯ ଦାସ୍ଯାମି ହସ୍ତାଦିଦଂ କ୍ରୀଡନମ୍
ଏହି ସହାୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ଧରିଥିବା କିଏ? ମୁଁ ମୋ ହାତରୁ ଏହି ଖେଳନା ତାକୁ ଦେଇଦେବି।
ଦକ୍ଷିଣାତ୍ପଶ୍ଚିମଂ ପଶ୍ଚିମାଦୁତ୍ତରମୁତ୍ତରାତ୍ପୂର୍ଵମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସଖ୍ଯା ଯୁତା ପ୍ରେକ୍ଷତୀ ତଂ ଗଵାକ୍ଷାନ୍ତରାଦ୍ଵୀରକଂ ଶୈଲପୁତ୍ରୀ ବହିଃ କ୍ରୀଡନଂ ଯଜ୍ଜଗନ୍ମାତୁରପ୍ଯେଷ ଚିତ୍ତଭ୍ରମଃ
ଦକ୍ଷିଣରୁ ପଶ୍ଚିମ, ପଶ୍ଚିମରୁ ଉତ୍ତର, ଉତ୍ତରରୁ ପୂର୍ବକୁ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ଯାଇ, ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଜଣେ ବିର ଶିଶୁକୁ ବାହାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଜଗତ୍ ମା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ପୁତ୍ରଲୁବ୍ଧୋ ଜନସ୍ତତ୍ର କୋ ମୋହମାଯାତି ନ ସ୍ଵଲ୍ପଚେତା ଜଡୋ ମାଂସଵିଣ୍ମୂତ୍ରସଂଘାତଦେହଃ
ପୁତ୍ର ପ୍ରେମରେ ଆନ୍ତୁର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିନଥାଏ? କେବଳ ଅଳ୍ପ ବୁଝିବା, ଜଡ, ମାଂସ ଓ ମଳର ଗଠନ ଦେହ ଥିବା ଲୋକ ନହେ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଭ୍ଯନ୍ତରେ ନାକଵାସେଶ୍ଵରୈର୍ ଇନ୍ଦୁମୌଲିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେଷୁ କକ୍ଷାନ୍ତରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରକଟି ଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଭିତର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାବେଳେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଵାହନାତ୍ଯାଵରୋହା ଗଣାସ୍ତୈର୍ଯୁତୋ ଲୋକପାଲାସ୍ତ୍ରମୂର୍ତୋ ହ୍ଯଯଂ ଖଡ୍ଗୋ ଵିଖଡ୍ଗକରୋ ନିର୍ମମଃ କୃତାନ୍ତଃ କସ୍ଯ କେନାହତୋ ବ୍ରୂତ ମୌନେ ଭଵନ୍ତୋ ଽସ୍ତ୍ରଦଣ୍ଡେନ କିଂ ଦୁଃସ୍ପୃହାଃ
ବାହନ ଓ ସହାୟମାନେ ଘିରି ରହିଥିବା, ଲୋକପାଳମାନେ, ଏହି ରୂପ ହେଉଛି ତଳୱାର, ତଳୱାର ତିଆରି କରୁଥିବା, ନିରଲିପ୍ତ, ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ; କିଏ ଏହାକୁ କିପାଇଁ ଘାତ କରିଛି? ନିରବ ରହି, କହିବେ, ଆପଣମାନେ କି ଅସ୍ତ୍ର ଦଣ୍ଡ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି?
ଭୀମମୂର୍ତ୍ଯାନନେନାସ୍ତି କୃତ୍ଯଂ ଗିରୌ ଯ ଏଷୋ ଽସ୍ତ୍ରଜ୍ଞେନ କିଂ ଵଧ୍ଯତେ
ପାହାଡ଼ରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ସହ କିଛି କରିବା ନାହିଁ; ଅସ୍ତ୍ର ଜଣା ଲୋକ ଏହାକୁ ମାରିବାରେ କଣ ସାଧିବେ?
ମା ଵୃଥା ଲୋକପାଲାନୁଗଚିତ୍ତତା ଏଵମ୍ ଏଵୈତଦ୍ ଇତ୍ଯୂଚୁରସ୍ମୈ ତଦା ଦେଵତାଃ
ନିର୍ବଳେ ଲୋକପାଳମାନେ ପଛରେ ଚାଲିବାକୁ ଆଶା କରନି; ଏଭଳି ହେଉଛି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ସମୟରେ କହିଲେ।
ଦେଵଦେଵାନୁଗଂ ଵୀରକଂ ଲକ୍ଷଣା ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ଵନଂ ପର୍ଵତା ନିର୍ଝରାଣ୍ଯଗ୍ନିଦେଵ୍ଯାନ୍ଯଥୋ ଭୂତପା ନିର୍ଝରାମ୍ଭୋନିପାତେଷୁ ନିମଜ୍ଜତ
ଦେବୀ ଦେବଦେବଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା ବିର ଶିଶୁକୁ କହିଲେ: 'ବନ, ପାହାଡ଼, ଝରଣା, ଅଗ୍ନିଦେବୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଅ; ଭୂତପାଳ, ଝରଣାର ପାଣିରେ ଡୁବିଯା।'
ପୁଷ୍ପଜାଲାଵନଦ୍ଧେଷୁ ଧାମସ୍ଵପି ପ୍ରୋତ୍ତୁଙ୍ଗନାନାଦ୍ରିକୁଞ୍ଜେଷ୍ଵନୁଗର୍ଜନ୍ତୁ ହେମାରୁତାସ୍ଫୋଟସଂକ୍ଷେପଣାତ୍ କାମତଃ
ଫୁଲର ମାଲାରେ ଭରିଥିବା ଧୂଆଁ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଗଛ ତଳରେ, ସୁନା ବାୟୁ ଚାହିଁଲେ ଗର୍ଜନ କରୁନ୍ତୁ, ହେମବାୟୁର ଗର୍ଜନରେ।
କାଞ୍ଚନୋତ୍ତୁଙ୍ଗଶୃଙ୍ଗାଵରୋହକ୍ଷିତୌ ହେମରେଣୂତ୍କରାସଙ୍ଗଦ୍ଯୁତିଂ ଖେଚରାଣାଂ ଵନାଧାଯିନି ରମ୍ଯେ ବହୁରୂପସଂପତ୍ପ୍ରକରେ ଗଣାନ୍ଵାସିତଂ ମନ୍ଦରକନ୍ଦରେ ସୁନ୍ଦରମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପପ୍ରଵାଲାମ୍ବୁଜେ ସିଦ୍ଧନାରୀଭିର୍ ଆପୀତରୂପାମୃତଂ ଵିସ୍ତୃତୈର୍ ନେତ୍ରପାତ୍ରୈର୍ ଅନୁନ୍ମେଷିଭିର୍ ଵୀରକେ ଶୈଲପୁତ୍ରୀ ନିମେଷାନ୍ତରାଦ୍ ଅସ୍ମରତ୍ପୁତ୍ରଗୃଧ୍ରୀ ଵିନୋଦାର୍ଥିନୀ
ସୋ ଽପି ତାଦୃକ୍କ୍ଷଣାଵାପ୍ତପୁଣ୍ଯୋଦଯୋ ଯୋ ଽପି ଜନ୍ମାନ୍ତରସ୍ଯାତ୍ମଜତ୍ଵଂ ଗତଃ କ୍ରୀଡତସ୍ତସ୍ଯ ତୃପ୍ତିଃ କଥଂ ଜାଯତେ ଯୋ ଽପି ଭାଵିଜଗଦ୍ଵେଧସା ତେଜସଃ କଲ୍ପିତଃ ପ୍ରତିକ୍ଷଣଂ ଦିଵ୍ଯଗୀତକ୍ଷଣୋ ନୃତ୍ଯଲୋଲୋ ଗଣେଶୈଃ ପ୍ରଣତଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଉତ୍କଳ ଫଳରେ ଭାଗ୍ୟବାନ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ପୁତ୍ର ହେବାକୁ ପାଇଥିଲେ, ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ତୃପ୍ତି କିପରି ହେବ? ଭବିଷ୍ୟତ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ତେଜରୁ ତିଆରି, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀୟ ଗୀତରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସହାୟମାନେ ସହିତ ନମନ କରିଥିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ସିଂହନାଦାକୁଲେ ଗଣ୍ଡଶୈଲେ ସୃଜଦ୍ରତ୍ନଜାଲେ ବୃହତ୍ସାଲତାଲେ କ୍ଷଣଂ ଫୁଲ୍ଲନାନାତମାଲାଲିକାଲେ କ୍ଷଣଂ ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ଵିଲୋଲୋ ମରାଲେ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସିଂହ ଦ୍ୱନି ରହିଥିବା ଗନ୍ଧ ପାହାଡ଼ରେ, ରତ୍ନ ଜାଲରେ, ବଡ଼ ସାଲ ଗଛ ତଳେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଫୁଲିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ମାଳାରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଗଛ ମୂଳରେ, ହଂସ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲା।
କ୍ଷଣେ ସ୍ଵଲ୍ପପଙ୍କେ ଜଲେ ପଙ୍କଜାଢ୍ଯେ କ୍ଷଣଂ ମାତୁରଙ୍କେ ଶୁଭେ ନିଷ୍କଲଙ୍କେ ପରିକ୍ରୀଡତେ ବାଲଲୀଲାଵିହାରୀ ଗଣେଶାଧିପୋ ଦେଵତାନନ୍ଦକାରୀ ନିକୁଞ୍ଜେଷୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ଗୀତଶୀଲଃ ପିନାକୀଵ ଲୀଲାଵିଲାସୈଃ ସଲୀଲଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସ୍ବଳ୍ପ କାଦରେ, ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଜଳରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ମା ଆଙ୍କରେ, ପବିତ୍ର ଓ ଦାଗ ହୀନ; ଗଣେଶ ଅଧିପତି ଶିଶୁ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇ, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, କୁଞ୍ଜରେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ, ପିନାକୀ ପ୍ରଭୁ ଲୀଳାରେ ମଜିଥିଲେ।
ପ୍ରକାଶ୍ଯ ଭୁଵନାଭୋଗୀ ତତୋ ଦିନକରେ ଗତେ ଦେଶାନ୍ତରଂ ତଦା ପଶ୍ଚାଦ୍ ଦୂରମସ୍ତାଵନୀଧରମ୍
ବିଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦ ଦେଖାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିଶାକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ପରେ, ପାହାଡ଼ ଦୂରରେ ଥିଲା।
ଉଦଯାସ୍ତେ ପୁରୋଭାଵୀ ଯୋ ହି ଚାସ୍ତେ ଽଵନୀଧରଃ ମିତ୍ରତ୍ଵମସ୍ଯ ସୁଦୃଢଂ ହୃଦଯେ ପରିଚିନ୍ତ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ହୁଏ, ତାହାର ସାଠି ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ନିତ୍ଯମାରାଧିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୃଥୁମୂଲଃ ସମୁନ୍ନତଃ ନାକରୋତ୍ସେଵିତୁଂ ମେରୁର୍ ଉପହାରଂ ପତିଷ୍ଯତଃ
ସଦା ପୂଜିତ, ଶ୍ରୀମୟ, ଚଉଡ଼ିଆ ମୂଳ ଓ ଉଚ୍ଚ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପ୍ରଭୁ ଚାଲିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଉପହାର ଦେଇନଥିଲେ।
ଜଲେ ଽପ୍ଯେଷା ଵ୍ଯଵସ୍ଥେତି ସଂଶଯେତାଖିଲଂ ବୁଧଃ ଦିନାନ୍ତାନୁଗତୋ ଭାନୁଃ ସ୍ଵଜନତ୍ଵମପୂରଯତ୍
ପାଣିରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଚାଲିଥାଏ; ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସନ୍ଦେହ କରିପାରେ। ଦିନ ଶେଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକରେ ପୂରିଦେଇଥାଏ।
ସଂଧ୍ଯାବଦ୍ଧାଞ୍ଜଲିପୁଟା ମୁନଯୋ ଽଭିମୁଖା ରଵିମ୍ ଯାଚନ୍ତ୍ଯାଗମନଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନିଵାର୍ଯାତ୍ମନି ଭାଵିତାମ୍
ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ମୁନିମାନେ ମୁହଁ ସୂର୍ଯ୍ୟପାଖକୁ କରି ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଧ୍ୟାନରେ ରହନ୍ତି।
ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ତଥା ଲୋକେ କ୍ରମାଦ୍ଵୈଭାଵରଂ ତମଃ କୁଟିଲସ୍ଯେଵ ହୃଦଯେ କାଲୁଷ୍ଯଂ ଦୂଷଯନ୍ମନଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସଂସାରରେ ଅନ୍ଧାର ଦୀରେ-ଦୀରେ ବଢ଼ିଗଲା, ଏହା ଟେଢ଼ା ମନର ଦୁଷ୍ଟତା ପରି ମନକୁ ଅଶୁଦ୍ଧ କରିଦେଲା।
ଜ୍ଵଲତ୍ଫଣିଫଣାରତ୍ନଦୀପୋଦ୍ଦ୍ଯୋତିତଭିତ୍ତିକେ ଶଯନଂ ଶଶିସଂଘାତଶୁଭ୍ରଵସ୍ତ୍ରୋତ୍ତରଚ୍ଛଦମ୍
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ନାଗର ଫଣା ଉପରେ ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଦେଓଳର ଦିଵାଳ ଚମକୁଥିଲା। ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ପରି ଧଳା ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକା ଛାଦ ଥିବା ଏକ ଶଯ୍ୟା ରହିଥିଲା।
ନାନାରତ୍ନଦ୍ଯୁତିଲସଚ୍ଛକ୍ରଚାପଵିଡମ୍ବକମ୍ ରତ୍ନକିଙ୍କିଣିକାଜାଲଂ ଲମ୍ବମୁକ୍ତାକଲାପକମ୍
ବିଭିନ୍ନ ମଣିର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଙ୍ଗକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଥିବା ଏକ ମଣିର ଘଣ୍ଟି ଓ ମୁକ୍ତାର ଗୁଛିଆ ଝାଲର ଲଟକୁଥିଲା।
କମନୀଯଚଲଲ୍ଲୋଲଵିତାନାଚ୍ଛାଦିତାମ୍ବରମ୍ ମନ୍ଦିରେ ମନ୍ଦସଂଚାରଃ ଶନୈର୍ଗିରିସୁତାଯୁତଃ
ମନୋହର ଓ ହଳୁହଳୁ ହଲୁଚାଲିଥିବା ଛାଦରେ ଢାକା ଘରଟିକୁ ମନ୍ଦ ଚାଲିରେ ପାହାଡ଼କୁମାରୀ ସହିତ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ତସ୍ଥୌ ଗିରିସୁତାବାହୁଲତାମୀଲିତକଂଧରଃ ଶଶିମୌଲିସିତଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନା ଶୁଚିପୂରିତଗୋଚରଃ
ପାହାଡ଼କୁମାରୀଙ୍କ ହାତର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଗଳା ହେଡ଼ାଇ ଥିବା ସେ ଠିଆ ଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଗିରିଜାପ୍ଯସିତାପଙ୍ଗୀ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଚ୍ଛଵିଃ ଵିଭାଵର୍ଯା ଚ ସଂପୃକ୍ତା ବଭୂଵାତିତମୋମଯୀ ତମୁଵାଚ ତତୋ ଦେଵଃ କ୍ରୀଡାକେଲିକଲାଯୁତମ୍
ପାହାଡ଼କୁମାରୀ କଳା ଚକ୍ଷୁ ଓ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ରଙ୍ଗରେ, ରାତି ସହିତ ମିଶି ଅନ୍ଧାରରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ତାପରେ ଲୀଳାମୟ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଶରୀରେ ମମ ତନ୍ଵଙ୍ଗି ସିତେ ଭାସ୍ଯସିତଦ୍ଯୁତିଃ ଭୁଜଂଗୀଵାସିତା ଶୁଦ୍ଧା ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟା ଚନ୍ଦନେ ତରୌ
ମୋ ଦେହରେ, ସୁକୁମାରୀ, ଧଳା ଆଭା କଳା ଚମକ ସହିତ ଦେଖାଯାଏ; ଶୁଦ୍ଧ ନାଗ ଯେପରି ସନ୍ଦଳ ଗଛରେ ଲଗିଥାଏ, ସେପରି ଏହା ଗଛକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛି।
ଚନ୍ଦ୍ରାତପେନ ସଂପୃକ୍ତା ରୁଚିରାମ୍ବରଯା ତଥା ରଜନୀଵାସିତେ ପକ୍ଷେ ଦୃଷ୍ଟିଦୋଷଂ ଦଦାସି ମେ
ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଆଲୋକ ଓ ଶୋଭାମୟ ବସ୍ତ୍ରର ସ୍ପର୍ଶରେ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟି ଦୋଷ ଦେଉଛ, ଯେପରି ରାତି ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦିଏ।
କାଞ୍ଚନ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଥିବା ଭୂମିରେ, ସୁନା ଧୂଳିର ଆଲୋକରେ, ଆକାଶବାସୀମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ନିବାସରେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଗୋଷ୍ଠୀରେ, ସହାୟମାନେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବସିଥିଲେ; ଏଠି, ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦାର ଫୁଲ, କୋମଳ ପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମରେ, ସିଦ୍ଧା ନାରୀମାନେ ଚଉଡ଼ିଆ ଅନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରୂପ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ; ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁତ୍ର ପ୍ରେମରେ ଶିଶୁ ବିରକୁ ମନେ ପକାଇଲେ।