ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ଯକ୍ତପାଷାଣଶକଲୋ ମାର୍ଜିତାନନଃ ଆହୂତସ୍ତୁ ତଯୋଦ୍ଭୂତମୂଲପ୍ରସ୍ତାଵଶଂସକଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ପଥର ଖଣ୍ଡ ଛାଡି, ମୁହଁ ପରିସ୍କାର କରି, ବିଜୟା ଡାକିଲାପରେ ଘଟଣାର ମୂଳ କାରଣ କଥା କହିଲେ।
ଦେଵ୍ଯାଃ ସମୀପମାଗଚ୍ଛଦ୍ ଵିଜଯାନୁଗୁପ୍ତଃ ଶନୈଃ ପ୍ରାସାଦଶିଖରାତ୍ଫୁଲ୍ଲରକ୍ତାମ୍ବୁଜନିଭଦ୍ଯୁତିଃ
ବିଜୟାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସମୀପକୁ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଶିଖରରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କ ଚମକ ଫୁଲିଥିବା ଲାଲ ପଦ୍ମ ପରି।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସ୍ରୁତାନଲ୍ପସ୍ଵାଦୁକ୍ଷୀରପଯୋଧରା ଗିରିଜୋଵାଚ ସସ୍ନେହଂ ଗିରା ମଧୁରଵର୍ଣଯା
ତାକୁ ଦେଖି, ଗିରିଜା, ଯାହାର ଅଳ୍ପ ମଧୁର କ୍ଷୀର ଅସ୍ତନ ଝରିଥିଲା, ସ୍ନେହଭରା ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ଯାତୋ ଽସି ମେ ପୁତ୍ରତାଂ ଦେଵଦେଵେନ ଦତ୍ତୋ ଽଧୁନା ଵୀରକ
‘ଆସ, ଆସ! ବୀରକ, ଦେବଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପୁଅ ହେଇଛ।
ଇତ୍ଯେଵମଙ୍କେ ନିଧାଯାଥ ତଂ ପର୍ଯଚୁମ୍ବତ୍କପୋଲେ କଲଵାଦିନମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଂକ ଉପରେ ରଖି, ଗାଳରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ଶିଶୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କହୁଥିଲା।
ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାଯ ସଂମାର୍ଜ୍ଯ ଗାତ୍ରାଣି ଭୂଷଯାମାସ ଦିଵ୍ଯୈଃ ସ୍ଵଯଂ ଭୂଷଣୈଃ କିଙ୍କିଣୀମେଖଲାନୂପୁରୈର୍ ମାଣିକ୍ଯକେଯୂରହାରୋରୁମୂଲଗୁଣୈଃ
ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ଦେହ ପରିସ୍କାର କରି, ସେ ନିଜେ ଦିବ୍ୟ ଗହଣା—କିଙ୍କିଣୀ ମେଖଳା, ନୂପୁର, ମାଣିକ୍ୟ କେୟୁର, ହାର, ଉରୁମୂଳ ଗହଣା—ପିନ୍ଧାଇଲେ।
କୋମଲୈଃ ପଲ୍ଲଵୈଶ୍ଚିତ୍ରିତୈଶ୍ଚାରୁଭିର୍ ଦିଵ୍ଯମନ୍ତ୍ରୋଦ୍ଭଵୈସ୍ ତସ୍ଯ ଶୁଭୈସ୍ତତୋ ଭୂରିଭିଶ୍ଚାକରୋନ୍ମିଶ୍ରସିଦ୍ଧାର୍ଥକୈର୍ ଅଙ୍ଗରକ୍ଷାଵିଧିମ୍
ନରମ, ରଙ୍ଗିନ, ସୁନ୍ଦର ପତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ ଅନେକ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ, ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ମିଶିତ, ଦେଇ ତାଙ୍କ ଦେହର ରକ୍ଷା କ୍ରିୟା କଲେ।
ଏଵମାଦାଯ ଚୋଵାଚ କୃତ୍ଵା ସ୍ରଜଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଗୋରୋଚନାପତ୍ରଭଙ୍ଗୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଏପରି ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଗୋରୋଚନା ଓ ତଜା ପତ୍ରର ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇ, ସେ କଥା କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛାଧୁନା କ୍ରୀଡ ସାର୍ଧଂ ଗଣୈରପ୍ରମତ୍ତୋ ନଗେ ଶ୍ଵଭ୍ରଵର୍ଜ ଶନୈର୍ଵ୍ଯାଲମାଲାକୁଲାଃ ଶୈଲସାନୁଦ୍ରୁମଦନ୍ତିଭିର୍ ଭିନ୍ନସାରାଃ ପରେ ସଙ୍ଗିନଃ
‘ଏବେ ଯାଉ, ଗଣମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳ; ପାହାଡରେ ସଚେତନ ରୁହ, ଖାଇ ଦିଅନ୍ତୁ ଗହ୍ବର, ଧୀରେ ଧୀରେ ଯାଉ, ସାପ, ଗଛ, ହାତୀ, ଭାଙ୍ଗା ପଥରରେ ଭରିଥିବା ଶୈଳଶିଖରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଘୁଡ଼ିବା ସ୍ଥାନରେ।
ଜାହ୍ନଵୀଯଂ ଜଲଂ କ୍ଷୁବ୍ଧତୋଯାକୁଲଂ କୂଲଂ ମା ଵିଶେଥା ବହୁଵ୍ଯାଘ୍ରଦୁଷ୍ଟେ ଵନେ
‘ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀର ତୀର, ଯେଉଁଠି ଜଳ ଉତ୍ତଳ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ ବାଘରେ ଭରିଛି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିନି।
ଵତ୍ସାସଂଖ୍ଯେଷୁ ଦୁର୍ଗା ଗଣେଶେଷ୍ଵେତସ୍ମିନ୍ଵୀରକେ ପୁତ୍ରଭାଵୋପତୁଷ୍ଟାନ୍ତଃକରଣା ତିଷ୍ଠତୁ
‘ବୀରକ, ଗଣେଶଙ୍କ ଅନେକ ପିଲାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୋ ହୃଦୟକୁ ଖୁସି କରିଥିବା ପୁଅ ଭାବ ତୁମରେ ଅବିଚଳ ରୁହ।
ସ୍ଵସ୍ଯ ପିତୃଜନପ୍ରାର୍ଥିତଂ ଭଵ୍ଯମାଯାତିଭାଵିନ୍ଯସୌ ଭଵ୍ଯତା
ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଆଶା କରିଥିଲେ, ସେ ଶୁଭ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଛି; ଏହି ଶୁଭ ଭାବି ଦିନରେ ଅବିଚଳ ରୁହ।
ସୋ ଽପି ନିର୍ଵର୍ତ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ ଗଣାନ୍ ସସ୍ମଯମାହ ବାଲତ୍ଵଲୀଲାରସାଵିଷ୍ଟଧୀଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ସହାୟମାନେ ଏକଠା କରି, ଶିଶୁ ଦିନର ମଜାରେ ଡୁବିଥିବା ମନରେ ହସି ହସି କହିଲେ।
ଏଷ ମାତ୍ରା ସ୍ଵଯଂ ମେ କୃତଭୂଷଣୋ ଽତ୍ର ଏଷ ପଟଃ ପାଟଲୈର୍ବିନ୍ଦୁଭିଃ ସିନ୍ଦୁଵାରସ୍ଯ ପୁଷ୍ପୈରିଯଂ ମାଲତୀମିଶ୍ରିତା ମାଲିକା ମେ ଶିରସ୍ଯାହିତା
ଏଠି, ମୋ ମା ନିଜେ ମୋତେ ସଜାଇଛନ୍ତି; ଏହା ଲାଲ ଚିଟି ଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ଏହି ସିନ୍ଦୁବାର ଫୁଲମାନେ, ଏଉଁ ମାଲତୀ ଫୁଲ ମିଶା ମାଲା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଯାଇଛି।
କୋ ଽଯମାତୋଦ୍ଯଧାରୀ ଗଣସ୍ତସ୍ଯ ଦାସ୍ଯାମି ହସ୍ତାଦିଦଂ କ୍ରୀଡନମ୍
ଏହି ସହାୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ଧରିଥିବା କିଏ? ମୁଁ ମୋ ହାତରୁ ଏହି ଖେଳନା ତାକୁ ଦେଇଦେବି।
ଦକ୍ଷିଣାତ୍ପଶ୍ଚିମଂ ପଶ୍ଚିମାଦୁତ୍ତରମୁତ୍ତରାତ୍ପୂର୍ଵମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସଖ୍ଯା ଯୁତା ପ୍ରେକ୍ଷତୀ ତଂ ଗଵାକ୍ଷାନ୍ତରାଦ୍ଵୀରକଂ ଶୈଲପୁତ୍ରୀ ବହିଃ କ୍ରୀଡନଂ ଯଜ୍ଜଗନ୍ମାତୁରପ୍ଯେଷ ଚିତ୍ତଭ୍ରମଃ
ଦକ୍ଷିଣରୁ ପଶ୍ଚିମ, ପଶ୍ଚିମରୁ ଉତ୍ତର, ଉତ୍ତରରୁ ପୂର୍ବକୁ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ଯାଇ, ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଜଣେ ବିର ଶିଶୁକୁ ବାହାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଜଗତ୍ ମା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ପୁତ୍ରଲୁବ୍ଧୋ ଜନସ୍ତତ୍ର କୋ ମୋହମାଯାତି ନ ସ୍ଵଲ୍ପଚେତା ଜଡୋ ମାଂସଵିଣ୍ମୂତ୍ରସଂଘାତଦେହଃ
ପୁତ୍ର ପ୍ରେମରେ ଆନ୍ତୁର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିନଥାଏ? କେବଳ ଅଳ୍ପ ବୁଝିବା, ଜଡ, ମାଂସ ଓ ମଳର ଗଠନ ଦେହ ଥିବା ଲୋକ ନହେ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଭ୍ଯନ୍ତରେ ନାକଵାସେଶ୍ଵରୈର୍ ଇନ୍ଦୁମୌଲିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେଷୁ କକ୍ଷାନ୍ତରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରକଟି ଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଭିତର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାବେଳେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଵାହନାତ୍ଯାଵରୋହା ଗଣାସ୍ତୈର୍ଯୁତୋ ଲୋକପାଲାସ୍ତ୍ରମୂର୍ତୋ ହ୍ଯଯଂ ଖଡ୍ଗୋ ଵିଖଡ୍ଗକରୋ ନିର୍ମମଃ କୃତାନ୍ତଃ କସ୍ଯ କେନାହତୋ ବ୍ରୂତ ମୌନେ ଭଵନ୍ତୋ ଽସ୍ତ୍ରଦଣ୍ଡେନ କିଂ ଦୁଃସ୍ପୃହାଃ
ବାହନ ଓ ସହାୟମାନେ ଘିରି ରହିଥିବା, ଲୋକପାଳମାନେ, ଏହି ରୂପ ହେଉଛି ତଳୱାର, ତଳୱାର ତିଆରି କରୁଥିବା, ନିରଲିପ୍ତ, ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ; କିଏ ଏହାକୁ କିପାଇଁ ଘାତ କରିଛି? ନିରବ ରହି, କହିବେ, ଆପଣମାନେ କି ଅସ୍ତ୍ର ଦଣ୍ଡ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି?
ଭୀମମୂର୍ତ୍ଯାନନେନାସ୍ତି କୃତ୍ଯଂ ଗିରୌ ଯ ଏଷୋ ଽସ୍ତ୍ରଜ୍ଞେନ କିଂ ଵଧ୍ଯତେ
ପାହାଡ଼ରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ସହ କିଛି କରିବା ନାହିଁ; ଅସ୍ତ୍ର ଜଣା ଲୋକ ଏହାକୁ ମାରିବାରେ କଣ ସାଧିବେ?
ମା ଵୃଥା ଲୋକପାଲାନୁଗଚିତ୍ତତା ଏଵମ୍ ଏଵୈତଦ୍ ଇତ୍ଯୂଚୁରସ୍ମୈ ତଦା ଦେଵତାଃ
ନିର୍ବଳେ ଲୋକପାଳମାନେ ପଛରେ ଚାଲିବାକୁ ଆଶା କରନି; ଏଭଳି ହେଉଛି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ସମୟରେ କହିଲେ।
ଦେଵଦେଵାନୁଗଂ ଵୀରକଂ ଲକ୍ଷଣା ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ଵନଂ ପର୍ଵତା ନିର୍ଝରାଣ୍ଯଗ୍ନିଦେଵ୍ଯାନ୍ଯଥୋ ଭୂତପା ନିର୍ଝରାମ୍ଭୋନିପାତେଷୁ ନିମଜ୍ଜତ
ଦେବୀ ଦେବଦେବଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା ବିର ଶିଶୁକୁ କହିଲେ: 'ବନ, ପାହାଡ଼, ଝରଣା, ଅଗ୍ନିଦେବୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଅ; ଭୂତପାଳ, ଝରଣାର ପାଣିରେ ଡୁବିଯା।'
ପୁଷ୍ପଜାଲାଵନଦ୍ଧେଷୁ ଧାମସ୍ଵପି ପ୍ରୋତ୍ତୁଙ୍ଗନାନାଦ୍ରିକୁଞ୍ଜେଷ୍ଵନୁଗର୍ଜନ୍ତୁ ହେମାରୁତାସ୍ଫୋଟସଂକ୍ଷେପଣାତ୍ କାମତଃ
ଫୁଲର ମାଲାରେ ଭରିଥିବା ଧୂଆଁ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଗଛ ତଳରେ, ସୁନା ବାୟୁ ଚାହିଁଲେ ଗର୍ଜନ କରୁନ୍ତୁ, ହେମବାୟୁର ଗର୍ଜନରେ।
କାଞ୍ଚନୋତ୍ତୁଙ୍ଗଶୃଙ୍ଗାଵରୋହକ୍ଷିତୌ ହେମରେଣୂତ୍କରାସଙ୍ଗଦ୍ଯୁତିଂ ଖେଚରାଣାଂ ଵନାଧାଯିନି ରମ୍ଯେ ବହୁରୂପସଂପତ୍ପ୍ରକରେ ଗଣାନ୍ଵାସିତଂ ମନ୍ଦରକନ୍ଦରେ ସୁନ୍ଦରମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପପ୍ରଵାଲାମ୍ବୁଜେ ସିଦ୍ଧନାରୀଭିର୍ ଆପୀତରୂପାମୃତଂ ଵିସ୍ତୃତୈର୍ ନେତ୍ରପାତ୍ରୈର୍ ଅନୁନ୍ମେଷିଭିର୍ ଵୀରକେ ଶୈଲପୁତ୍ରୀ ନିମେଷାନ୍ତରାଦ୍ ଅସ୍ମରତ୍ପୁତ୍ରଗୃଧ୍ରୀ ଵିନୋଦାର୍ଥିନୀ
ସୋ ଽପି ତାଦୃକ୍କ୍ଷଣାଵାପ୍ତପୁଣ୍ଯୋଦଯୋ ଯୋ ଽପି ଜନ୍ମାନ୍ତରସ୍ଯାତ୍ମଜତ୍ଵଂ ଗତଃ କ୍ରୀଡତସ୍ତସ୍ଯ ତୃପ୍ତିଃ କଥଂ ଜାଯତେ ଯୋ ଽପି ଭାଵିଜଗଦ୍ଵେଧସା ତେଜସଃ କଲ୍ପିତଃ ପ୍ରତିକ୍ଷଣଂ ଦିଵ୍ଯଗୀତକ୍ଷଣୋ ନୃତ୍ଯଲୋଲୋ ଗଣେଶୈଃ ପ୍ରଣତଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଉତ୍କଳ ଫଳରେ ଭାଗ୍ୟବାନ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ପୁତ୍ର ହେବାକୁ ପାଇଥିଲେ, ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ତୃପ୍ତି କିପରି ହେବ? ଭବିଷ୍ୟତ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ତେଜରୁ ତିଆରି, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବୀୟ ଗୀତରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସହାୟମାନେ ସହିତ ନମନ କରିଥିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ସିଂହନାଦାକୁଲେ ଗଣ୍ଡଶୈଲେ ସୃଜଦ୍ରତ୍ନଜାଲେ ବୃହତ୍ସାଲତାଲେ କ୍ଷଣଂ ଫୁଲ୍ଲନାନାତମାଲାଲିକାଲେ କ୍ଷଣଂ ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ଵିଲୋଲୋ ମରାଲେ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସିଂହ ଦ୍ୱନି ରହିଥିବା ଗନ୍ଧ ପାହାଡ଼ରେ, ରତ୍ନ ଜାଲରେ, ବଡ଼ ସାଲ ଗଛ ତଳେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଫୁଲିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ମାଳାରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଗଛ ମୂଳରେ, ହଂସ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲା।
କ୍ଷଣେ ସ୍ଵଲ୍ପପଙ୍କେ ଜଲେ ପଙ୍କଜାଢ୍ଯେ କ୍ଷଣଂ ମାତୁରଙ୍କେ ଶୁଭେ ନିଷ୍କଲଙ୍କେ ପରିକ୍ରୀଡତେ ବାଲଲୀଲାଵିହାରୀ ଗଣେଶାଧିପୋ ଦେଵତାନନ୍ଦକାରୀ ନିକୁଞ୍ଜେଷୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ଗୀତଶୀଲଃ ପିନାକୀଵ ଲୀଲାଵିଲାସୈଃ ସଲୀଲଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସ୍ବଳ୍ପ କାଦରେ, ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଜଳରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ମା ଆଙ୍କରେ, ପବିତ୍ର ଓ ଦାଗ ହୀନ; ଗଣେଶ ଅଧିପତି ଶିଶୁ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇ, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, କୁଞ୍ଜରେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ, ପିନାକୀ ପ୍ରଭୁ ଲୀଳାରେ ମଜିଥିଲେ।
ପ୍ରକାଶ୍ଯ ଭୁଵନାଭୋଗୀ ତତୋ ଦିନକରେ ଗତେ ଦେଶାନ୍ତରଂ ତଦା ପଶ୍ଚାଦ୍ ଦୂରମସ୍ତାଵନୀଧରମ୍
ବିଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦ ଦେଖାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିଶାକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ପରେ, ପାହାଡ଼ ଦୂରରେ ଥିଲା।
ଉଦଯାସ୍ତେ ପୁରୋଭାଵୀ ଯୋ ହି ଚାସ୍ତେ ଽଵନୀଧରଃ ମିତ୍ରତ୍ଵମସ୍ଯ ସୁଦୃଢଂ ହୃଦଯେ ପରିଚିନ୍ତ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ହୁଏ, ତାହାର ସାଠି ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ନିତ୍ଯମାରାଧିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୃଥୁମୂଲଃ ସମୁନ୍ନତଃ ନାକରୋତ୍ସେଵିତୁଂ ମେରୁର୍ ଉପହାରଂ ପତିଷ୍ଯତଃ
ସଦା ପୂଜିତ, ଶ୍ରୀମୟ, ଚଉଡ଼ିଆ ମୂଳ ଓ ଉଚ୍ଚ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପ୍ରଭୁ ଚାଲିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଉପହାର ଦେଇନଥିଲେ।
କାଞ୍ଚନ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଥିବା ଭୂମିରେ, ସୁନା ଧୂଳିର ଆଲୋକରେ, ଆକାଶବାସୀମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ନିବାସରେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଗୋଷ୍ଠୀରେ, ସହାୟମାନେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବସିଥିଲେ; ଏଠି, ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦାର ଫୁଲ, କୋମଳ ପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମରେ, ସିଦ୍ଧା ନାରୀମାନେ ଚଉଡ଼ିଆ ଅନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରୂପ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ; ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁତ୍ର ପ୍ରେମରେ ଶିଶୁ ବିରକୁ ମନେ ପକାଇଲେ।