ନ କିଂନରୈର୍ ଅଭିଭଵିତୁଂ ହି ଶକ୍ଯତେ ଵିଭୂଷଣଚଯସମୁଦ୍ଭଵୋ ଧ୍ଵନିଃ ଅଜାତିଜାଃ କିମିତି ନ ଷଡ୍ଜମଧ୍ଯମ୍ ଅପୃଥୁସ୍ଵରଂ ବହୁତରମତ୍ର ଵକ୍ଷ୍ଯତେ
କିନ୍ନରମାନେ ଅଳଙ୍କାରର ଝଙ୍କାରକୁ ଅପରାଜିତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କୁଳର ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ କାହିଁକି ଷଡ୍ଜ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟମ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁନାହାନ୍ତି? ଏଠାରେ ଅନେକ ଜଣ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ୱରରେ କଥାହେବେ।
ନତାନତାନତନତତାନତାଂ ଗତାଃ ପୃଥକ୍ତଯା ସମଯକୃତା ଵିଭିନ୍ନତାମ୍ ଵିଶଙ୍କିତା ଭଵଦତିଭେଦଶୀଲିନଃ ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଯମୀ ଦ୍ରୁତପଦମେଵ ଗୌଡକାଃ
ବିଭିନ୍ନ ତାଳ, ମାପିତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଛନ୍ଦ ଦେଇ, ତୁମର ଅତିରିକ୍ତ ବିଭେଦରେ ସନ୍ଦେହ କରୁଥିବା ଏହି ଗଉଡ଼ମାନେ ତ୍ବରାରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଵିସଂହତାଃ କିମିତି ନ ଷାଡ୍ଗଵାଦଯଃ ସ୍ଵଗୀତକୈର୍ ଲଲିତପଦପ୍ରଯୋଗଜୈଃ ପ୍ରଭୋଃ ପୁରୋ ଭଵତି ହି ଯସ୍ଯ ଚାକ୍ଷତଂ ସମୁଦ୍ଗତାର୍ଥକମିତି ତତ୍ପ୍ରତୀଯତେ
ଷାଡ୍ଗ ବାଦ୍ୟମାନେ ନିଜ ଗୀତ ଓ ଲାଳିତ୍ୟମୟ ପଦକ୍ରମ ସହିତ ଏକାଠି କାହିଁକି ନାହିଁ? ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଅର୍ଥ ଅଖଣ୍ଡ ଭାବେ ଉଦ୍ଗତ ହୁଏ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହିପରି ବୁଝାଯାଏ।
ଅମୀ ପୃଥଗ୍ଵିରଚିତରମ୍ଯରାସକଂ ଵିଲାସିନୋ ବହୁଗମକସ୍ଵଭାଵକମ୍ ପ୍ରଯୁଞ୍ଜତେ ଗିରିଶଯଶୋଵିସାରିଣଂ ପ୍ରକୀର୍ଣକଂ ବହୁତରନାଗଜାତଯଃ
ଏମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ଶୋଭାମୟ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଅନେକ ଗମକ ଭରିଥିବା, ପାହାଡ଼ପତିଙ୍କ ଯଶ ପ୍ରସାର କରୁଛନ୍ତି, ଅନେକ ହାତୀ ଜାତି ମଧ୍ୟରେ ଛିଟିଯାଇଛନ୍ତି।
ଅମୀ କଥଂ କକୁଭି କଥାଃ ପ୍ରତିକ୍ଷଣଂ ଧ୍ଵନନ୍ତି ତେ ଵିଵିଧଵଧୂଵିମିଶ୍ରିତାଃ ନ ଜାତଯୋ ଧ୍ଵନିମୁରଜାସମୀରିତା ନ ମୂର୍ଛିତାଃ କିମିତି ଚ ମୂର୍ଛନାତ୍ମକାଃ
କିପରି ଏହି କଥାମାନେ ସବୁ ଦିଗରେ, ବିଭିନ୍ନ ବଧୂମାନେ ମିଶି, ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ଝଙ୍କାରିଉଠେ? ଜାତିମାନେ ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସ୍ୱର ମିଶିନାହିଁ—କାହିଁକି ସେମାନେ ମିଶ୍ର ସ୍ୱର ନୁହଁନ୍ତି?
ଇତୀରତେ ଗିରିମଵଧାନଶାଲିନଃ ସୁରାସୁରାଃ ସପଦି ତୁ ଵୀରକାଜ୍ଞଯା ନିଯାମିତାଃ ପ୍ରଯଯୁରତୀଵ ହର୍ଷିତାଶ୍ ଚରାଚରଂ ଜଗଦଖିଲଂ ହ୍ଯପୂରଯନ୍
ଏପରିଭାବେ, ପାହାଡ଼ପ୍ରତି ଅତି ସଚେତନ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ, ବୀରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସହସା ନିୟମିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ, ସାରା ଜଗତ୍, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଇତି ସ୍ତନତ୍କକୁଭି ରସନ୍ମହାର୍ଣଵେ ସ୍ତନଦ୍ଘନେ ଵିଦଲିତଶୈଲକଂଦରେ ଜଗତ୍ଯଭୂତ୍ତୁମୁଲ ଇଵାକୁଲୀକୃତଃ ପିନାକିନା ତ୍ଵରିତଗତେନ ଭୂଧରଃ
ଏପରି ଗର୍ଜନରେ, ମହାସାଗର ମଧ୍ୟରେ, ଗୁଞ୍ଜରଣରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଗୁହାଗୁଡ଼ିକ ଫାଟିଯାଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ତ୍ବରାରେ ଚାଲୁଥିବା ପିନାକଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ଭୂଧର ଉତ୍କଳିତ ହୋଇଛି।
ପରିଜ୍ଵଲତ୍କନକସହସ୍ରତୋରଣଂ କ୍ଵଚିନ୍ମିଲନ୍ମରକତଵେଶ୍ମଵେଦିକମ୍ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିମଲଵିଦୂରଵେଦିକଂ କ୍ଵଚିଦ୍ ଗଲଜ୍ଜଲଧରରମ୍ଯନିର୍ଝରମ୍
କେଉଁଠି ହଜାର ହଜାର ସୁନାର ତୋରଣା ଜ୍ୱଳିଉଛି, କେଉଁଠି ମାଣିକ୍ୟ ମନ୍ଦିରର ଚଉକ ମୁହଁ ହେଉଛି, କେଉଁଠି ନିର୍ମଳ ଦୂର ଚଉକ ଅଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ଝରିଥିବା ମେଘରେ ମଧୁର ଝରଣା ଝରୁଛି।
ଚଲଦ୍ଧ୍ଵଜପ୍ରଵରସହସ୍ରମଣ୍ଡିତଂ ସୁରଦ୍ରୁମସ୍ତବକଵିକୀର୍ଣଚତ୍ଵରମ୍ ସିତାସିତାରୁଣରୁଚିଧାତୁଵର୍ଣିକଂ ଶ୍ରିଯୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ ପ୍ରଵିତତମାର୍ଗଗୋପୁରମ୍
ହଜାର ହଜାର ଡୁଲୁଥିବା ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ଦେବବୃକ୍ଷର ଗୁଛ ଛିଟିଯାଇଥିବା ଚତ୍ୱରରେ, ସାଧା, କଳା ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଚିତ୍ରିତ, ଶ୍ରୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦୀର୍ଘ ପଥ ଗୋପୁରରେ ପ୍ରସାରିତ।
ତଂ ପ୍ରଵିଶନ୍ତମଗାତ୍ପ୍ରଵିଲୋକ୍ଯ ଵ୍ଯାକୁଲତାଂ ନଗରଂ ଗିରିଭର୍ତୁଃ ଵ୍ଯଗ୍ରପୁରନ୍ଧ୍ରିଜନଂ ଜଯଯୁକ୍ତଂ ଧାଵିତମାର୍ଗଜନାକୁଲରଥ୍ଯମ୍
ସେଉଁଠି ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଦେଖି, ପାହାଡ଼ପତିଙ୍କ ନଗର ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଲା; ବାଘିଣୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବିଜୟରେ ମତ୍ତ, ରାସ୍ତା ଭିଡ଼ିଗଲା, ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି।
ହର୍ମ୍ଯଗଵାକ୍ଷଗତାମରନାରୀଲୋଚନନୀଲସରୋରୁହମାଲମ୍ ସୁପ୍ରକଟା ସମଦୃଶ୍ଯତ କାଚିତ୍ ସ୍ଵାଭରଣାଂଶୁଵିତାନଵିଗୂଢା
ମହଳର ଜନାଳାରେ ଏକ ଦେବୀ, ନୀଳ ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ, ନିଜ ଅଳଙ୍କାରର ଆଲୋକରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି।
କାପ୍ଯଖିଲୀକୃତମଣ୍ଡନଭୂଷା ତ୍ଯକ୍ତସଖୀପ୍ରଣଯା ହରମ୍ ଐକ୍ଷତ୍ କାଚିଦୁଵାଚ କଲଂ ଗତମାନା କାତରତାଂ ସଖି ମା କୁରୁ ମୂଢେ
କେହି ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ସଖୀମାନଙ୍କ ସ୍ନେହ ଛାଡ଼ି, ହରଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟେ ମୃଦୁ କଥା କହି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, 'ସଖୀ, ମୂଢ଼ ହେଉନାହାଁ'।
ଦଗ୍ଧମନୋଭଵ ଏଵ ପିନାକୀ କାମଯତେ ସ୍ଵଯମେଵ ଵିହର୍ତୁମ୍ କାଚିଦପି ସ୍ଵଯମେଵ ପତନ୍ତୀ ପ୍ରାହ ପରାଂ ଵିରହସ୍ଖଲିତାଙ୍ଗୀମ୍
ଇଚ୍ଛାର ଆଗୁନିରେ ପୁଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପିନାକଧାରୀ ନିଜେ ଏକା ଖୁସିରେ ରହିବାକୁ ଚାହିଲେ; କିଛି ଜଣେ ନାରୀ ନିଜେ ଅପଣେ ପଡ଼ି, ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ।
ମା ଚପଲେ ମଦନଵ୍ଯତିଷଙ୍ଗଂ ଶଂକରଜଂ ସ୍ଖଲନେନ ଵଦ ତ୍ଵମ୍ କାପି କୃତଵ୍ଯଵଧାନମଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁକ୍ତିଵଶାଦ୍ଗିରିଶୋ ହ୍ଯଯମୂଚେ
ହେ ଚଞ୍ଚଳା, ତୁମେ ମଦନ ସହିତ ଯୋଗକୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଉପରେ ଦୋଷ ଦିଅନାହିଁ; ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ହୋଇଥିଲା, ତେବେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖି ନିଜ ମତ ଦିଅ। ଏହିପରି ଯୁକ୍ତିରେ ଗିରିଶ କହିଥିଲେ।
ଏଷ ସ ଯତ୍ର ସହସ୍ରମଖାଦ୍ଯା ନାକସଦାମଧିପାଃ ସ୍ଵଯମୁକ୍ତୈଃ ନାମଭିର୍ ଇନ୍ଦୁଜଟଂ ନିଜସେଵାପ୍ରାପ୍ତଫଲାଯ ନତାସ୍ତୁ ଘଟନ୍ତେ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେ, ଯାଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସବୁ ସ୍ୱର୍ଗର ମହାନ୍ତମାନେ ନିଜ ନାମରେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ନିଜ ସେବାର ଫଳ ପାଇଁ।
ଏଷ ନ ଚୈଷ ସ ଏଷ ଯଦଗ୍ରେ ଚର୍ମପରୀତତନୁଃ ଶଶିମୌଲୀ ଧାଵତି ଵଜ୍ରଧରୋ ଽମରରାଜୋ ମାର୍ଗମମୁଂ ଵିଵୃତୀକରଣାଯ
ଏହି ଜଣେ ସେ ନୁହଁନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେ, ଯାଙ୍କ ଦେହ ଚର୍ମରେ ଢାକା, ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ର ରହିଛି, ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଅମର ରାଜା ତାଙ୍କର ପଥ ସଫା କରିବାକୁ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଏଷ ସ ପଦ୍ମଭଵୋ ଽଯମୁପେତ୍ଯ ପ୍ରାଂଶୁଜଟାମୃଗଚର୍ମନିଗୂଢଃ ସପ୍ରଣଯଂ କରଘଟ୍ଟିତଵକ୍ତ୍ରଃ କିଂଚିଦୁଵାଚ ମିତଂ ଶ୍ରୁତିମୂଲେ
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେ ପଦ୍ମଯୋନି, ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ଜଟା ଓ ମୃଗଚର୍ମରେ ଲୁଚି ଆସି, ସ୍ନେହରେ ହାତରେ ମୁହଁ ଛୁଇଁ, ବେଦର ମୂଳରେ ଅଳ୍ପ କଥା କହିଲେ।
ଏଵମଭୂତ୍ସୁରନାରିକୁଲାନାଂ ଚିତ୍ତଵିସଂଷ୍ଠୁଲତା ଗୁରୁରାଗାତ୍ ଶଂକରସଂଶ୍ରଯଣାଦ୍ ଗିରିଜାଯାଜନ୍ମଫଲଂ ପରମଂ ତ୍ଵିତି ଚୋଚୁଃ
ଏଭଳି ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମନର ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ହେଲା; ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଗିରିଜାଙ୍କ ଜନ୍ମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ଏହି ଅଟେ।'
ତତୋ ହିମଗିରେର୍ଵେଶ୍ମ ଵିଶ୍ଵକର୍ମନିଵେଦିତମ୍ ମହାନୀଲମଯସ୍ତମ୍ଭଂ ଜ୍ଵଲତ୍କାଞ୍ଚନକୁଟ୍ଟିମମ୍
ତାପରେ ହିମପର୍ବତର ଗୃହରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ବଡ଼ ନୀଳ ପାଥରର ଥମ୍ଭ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୁନାର ତଳମାଟି ଥିଲା।
ମୁକ୍ତାଜାଲପରିଷ୍କାରଂ ଜ୍ଵଲିତୌଷଧିଦୀପିତମ୍ କ୍ରୀଡୋଦ୍ଯାନସହସ୍ରାଢ୍ଯଂ କାଞ୍ଚନାମ୍ବୁଜଦୀର୍ଘିକମ୍
ମୁକ୍ତା ଜାଲରେ ସୁଶୋଭିତ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଔଷଧିର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତ, ହଜାର ଖେଳା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସୁନାର ପଦ୍ମ ଝିଲିକ ଥିଲା।
ମହେନ୍ଦ୍ରପ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ସୁରା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦଦ୍ଭୁତମ୍ ନେତ୍ରାଣି ସଫଲାନ୍ଯଦ୍ଯ ମନୋଭିରିତି ତେ ଦଧୁଃ
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, 'ଆଜି ଆମର ଚକ୍ଷୁ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଲା' ବୋଲି କହିଲେ।
ଵିମର୍ଦକ୍ଷୀଣକେଯୂରା ହରିଣା ଦ୍ଵାରି ରୋଧିତାଃ କଥଂଚିତ୍ପ୍ରମୁଖାସ୍ତତ୍ର ଵିଵିଶୁର୍ନାକଵାସିନଃ
ଭିଡ଼ରେ ତାଙ୍କର କଙ୍କଣ ଢିଲାହେଲା, ଦ୍ୱାରରେ ହରିଣ ଅଟକାଇଲେ, ତଥାପି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନମାନେ କିଛିପରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ।
ପ୍ରଣତେନାଚଲେନ୍ଦ୍ରେଣ ପୂଜିତୋ ଽଥ ଚତୁର୍ମୁଖଃ ଚକାର ଵିଧିନା ସର୍ଵଂ ଵିଧିମନ୍ତ୍ରପୁରଃସରମ୍
ପର୍ବତରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଣାମ ପାଇ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବିଧିଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ମନ୍ତ୍ର ଆଗରେ ରହି।
ଶର୍ଵସ୍ଯ ପାଣିଗ୍ରହଣମ୍ ଅଗ୍ନିସାକ୍ଷିକମକ୍ଷତମ୍ ଦାତା ମହୀଭୃତାଂ ନାଥୋ ହୋତା ଦେଵଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ଶର୍ବଙ୍କ ପାଣିଗ୍ରହଣ ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ଅଖଣ୍ଡ ହେଲା; ଦାତା ଥିଲେ ପୃଥିବୀର ନାଥ, ଓ ହୋତା ଥିଲେ ଚତୁର୍ମୁଖ ଦେବ।
ଵରଃ ପଶୁପତିଃ ସାକ୍ଷାତ୍ କନ୍ଯା ଵିଶ୍ଵାରଣିସ୍ତଥା ଚରାଚରାଣି ଭୂତାନି ସୁରାସୁରଵରାଣି ଚ
ବର ଥିଲେ ପଶୁପତି ନିଜେ, ବଧୂ ଥିଲେ ବିଶ୍ୱାରଣୀ; ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଓ ଦେବ-ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରାପ୍ଯେତେ ନିଯମତୋ ହ୍ଯ୍ ଅଭଵନ୍ଵ୍ଯଗ୍ରମୂର୍ତଯଃ ମୁମୋଚାଭିନଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ସସ୍ଯଶାଲୀନ୍ରସୌଷଧୀଃ
ସେଠି ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ନୂତନ ଧାନ, ଚାଉଳ ଓ ଔଷଧି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵ୍ଯଗ୍ରା ତୁ ପୃଥିଵୀ ଦେଵୀ ସର୍ଵଭାଵମନୋରମା ଗୃହୀତ୍ଵା ଵରୁଣଃ ସର୍ଵରତ୍ନାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ
ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ମଣି ଓ ଆଭରଣ ନେଇ, ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ କଲେ।
ପୁଣ୍ଯାନି ଚ ପଵିତ୍ରାଣି ନାନାରତ୍ନମଯାନି ତୁ ତସ୍ଥୌ ସାଭରଣୋ ଦେଵୋ ହର୍ଷଦଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ମଣିରେ ତିଆରି ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଆଭରଣ ମଧ୍ୟ ଦିଆଗଲା; ଦେବତା ଆଭରଣ ପିନ୍ଧି ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ।
ଧନଦଶ୍ଚାପି ଦିଵ୍ଯାନି ହୈମାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ ଜାତରୂପଵିଚିତ୍ରାଣି ପ୍ରଯତଃ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ଧନର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଦେବମୟ ସୁନାର ଆଭରଣ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ତିଆରି, ଭକ୍ତିରେ ଆଣି ଦେଲେ।
ଵାଯୁର୍ଵଵୌ ସୁସୁରଭିଃ ସୁଖସଂସ୍ପର୍ଶନୋ ଵିଭୁଃ ଛତ୍ରମିନ୍ଦୁକରୋଦ୍ଭାସି ସୁସିତଂ ଚ ଶତକ୍ରତୁଃ
ବଡ଼ ବାୟୁ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଭରି, ସୁସ୍ପର୍ଶ ହେଇ ବହୁଥିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଅଭାସିତ ହୋଇ, ଧଳା ଛତା ଧରିଥିଲେ।