ଯସ୍ଯୋପଯୋଗି ଯଦ୍ରୂପଂ ସା ଚ ତତ୍ପ୍ରାପ୍ତଯେ ଚିରମ୍ ଘୋରଂ ତପସ୍ଯତେ ବାଲା ତେନ ରୂପେଣ ନିର୍ଵୃତିଃ
ଯେଉଁ ରୂପ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ, ସେଇ ରୂପ ପାଇଁ ବାଳା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିଥାଏ, ଏବଂ ସେଇ ରୂପରେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ।
ଯସ୍ତଦ୍ଵ୍ରତାନି ଦିଵ୍ଯାନି ନଯିଷ୍ଯତି ସମାପନମ୍ ତତ୍ର ସାଵହିତା ତାଵତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସୈଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ସମାପ୍ତ କରିବ, ସେଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାବଧାନ ରୁହ; କାରଣ, ସେଠି ତୁମେ ତାଙ୍କର ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗିରିଣା ସାର୍ଧଂ ତେ ଯଯୁର୍ଯତ୍ର ଶୈଲଜା ଜିତାର୍କଜ୍ଵଲନଜ୍ଵାଲା ତପସ୍ତେଜୋମଯୀ ହ୍ଯୁମା
ଏପରି କହି, ପାହାଡ଼ରାଜ ସହିତ ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଉମା ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନି ଓ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରୋଚୁସ୍ତାଂ ମୁନଯଃ ସ୍ନିଗ୍ଧଂ ସଂମାନ୍ଯ ପଥମାଗତମ୍ ରମ୍ଯଂ ପ୍ରିଯଂ ମନୋହାରି ମା ରୂପଂ ତପସା ଦହ
ପଥରେ ଆସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁନିମାନେ ସମ୍ମାନ ଓ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ: 'ଓ ରମଣୀ, ପ୍ରିୟା, ମନମୋହିନୀ, ତୁମ ରୂପକୁ ତପସ୍ୟାରେ ଦଗ୍ଧ କରନିଅ।'
ପ୍ରାତସ୍ତେ ଶଂକରଃ ପାଣିମ୍ ଏଷ ପୁତ୍ରି ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି ଵଯମର୍ଥିତଵନ୍ତସ୍ତେ ପିତରଂ ପୂର୍ଵମାଗତାଃ
ପ୍ରଭାତେ ଶିବ ତୁମର ହାତ ଧରିବେ, ଝିଅ; ଆମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପୂର୍ବରୁ ଆସି, ତୁମ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଛୁ।
ପିତ୍ରା ସହ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ଵଯଂ ଯାମଃ ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍
ତୁମ ପିତା ସହିତ ଘରକୁ ଯାଅ; ଆମେ ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯିବୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତପସଃ ସତ୍ଯଂ ଫଲମସ୍ତୀତି ଚିନ୍ତ୍ଯ ସା ତ୍ଵରମାଣା ଯଯୌ ଵେଶ୍ମ ପିତୁର୍ଦିଵ୍ଯାର୍ଥଶୋଭିତମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, 'ମୋର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ମିଳିବାକୁ ଯାଉଛି' ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଚଳି ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିବା ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ସା ତତ୍ର ରଜନୀଂ ମେନେ ଵର୍ଷାଯୁତସମାଂ ସତୀ ହରଦର୍ଶନସଂଜାତମହୋତ୍କଣ୍ଠା ହିମାଦ୍ରିଜା
ସେଠାରେ ହିମାଚଳର ଝିଅ, ହରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତି ଆତୁର ହୋଇ, ଏକ ରାତିକୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରି ଲାଗିଲା।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମେ ତୁ ତସ୍ଯାଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ସୁରସ୍ତ୍ରିଯଃ ନାନାମଙ୍ଗଲସଂଦୋହାନ୍ ଯଥାଵତ୍କ୍ରମପୂର୍ଵକମ୍
ତାପରେ ଶୁଭ ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତେ, ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମିତ ଭାବେ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯମଣ୍ଡନମଙ୍ଗାନାଂ ମନ୍ଦିରେ ବହୁମଙ୍ଗଲେ ଉପାସତ ଗିରିଂ ମୂର୍ତା ଋତଵଃ ସାର୍ଵକାମିକାଃ
ବହୁ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ମହଳରେ, ଋତୁମାନେ ଦେହଧାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ଝିଅଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ସେବା କଲେ।
ଵାଯଵୋ ଵାରିଦାଶ୍ଚାସନ୍ ସଂମାର୍ଜନଵିଧୌ ଗିରେଃ ହର୍ମ୍ଯେଷୁ ଶ୍ରୀଃ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ କୃତନାନାପ୍ରସାଧନା
ପବନ ଓ ମେଘମାନେ ପାହାଡ଼ର ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ପୋଛିଲେ; ଦେବୀ ଶ୍ରୀ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।
କାନ୍ତିଃ ସର୍ଵେଷୁ ଭାଵେଷୁ ଋଦ୍ଧିଶ୍ଚାଭଵଦାକୁଲା ଚିନ୍ତାମଣିପ୍ରଭୃତଯୋ ରତ୍ନାଃ ଶୈଲଂ ସମନ୍ତତଃ
ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ତେଜ ଭରିଗଲା, ସମୃଦ୍ଧି ସବୁଠାରେ ବଢ଼ିଲା; ଚିନ୍ତାମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ପାହାଡ଼କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଲେ।
ଉପତସ୍ଥୁର୍ନଗାଶ୍ଚାପି କଲ୍ପକାମମହାଦ୍ରୁମାଃ ଓଷଧ୍ଯୋ ମୂର୍ତିମତ୍ଯଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯୌଷଧିସମନ୍ଵିତାଃ
ନାଗ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ମହାଦେବବୃକ୍ଷ, ଦେହଧାରଣ କରିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଔଷଧିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ରସାଶ୍ଚ ଧାତଵଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵେ ଶୈଲସ୍ଯ କିଂକରାଃ କିଂକରାସ୍ତସ୍ଯ ଶୈଲସ୍ଯ ଵ୍ଯଗ୍ରାଶ୍ଚାଜ୍ଞାନୁଵର୍ତିନଃ
ସମସ୍ତ ରସ ଓ ଧାତୁମାନେ ପାହାଡ଼ର ସେବକ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ମନୋଯୋଗରେ ପାଳନ କରିଲେ।
ନଦ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରା ନିଖିଲାଃ ସ୍ଥାଵରଂ ଜଙ୍ଗମଂ ଚ ଯତ୍ ତତ୍ସର୍ଵଂ ହିମଶୈଲସ୍ଯ ମହିମାନମଵର୍ଧଯତ୍
ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ଚଳିତ ବା ଅଚଳ ଯାହାକିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ହିମପାହାଡ଼ର ମହିମାକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଅଭଵନ୍ମୁନଯୋ ନାଗା ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵକିଂନରାଃ ଶଂକରସ୍ଯାପି ଵିବୁଧା ଗନ୍ଧମାଦନପର୍ଵତେ
ମୁନି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଶିବଙ୍କର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ମଣ୍ଡନସଂଭାରାସ୍ ତସ୍ଥୁର୍ନିର୍ମଲମୂର୍ତଯଃ ଶର୍ଵସ୍ଯାପି ଜଟାଜୂଟେ ଚନ୍ଦ୍ରଖଣ୍ଡଂ ପିତାମହଃ
ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ଶୂଭ୍ର ଭୂଷଣଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ପାଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ ରହିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଶର୍ବଙ୍କ ଜଟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଖଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଅଲଙ୍କାର ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ହେ ପିତାମହ।
ବବନ୍ଧ ପ୍ରଣଯୋଦାରଵିସ୍ଫାରିତଵିଲୋଚନଃ କପାଲମାଲାଂ ଵିପୁଲାଂ ଚାମୁଣ୍ଡା ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯବନ୍ଧଯତ୍
ଚାମୁଣ୍ଡା ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ଚକ୍ଷୁ ଫିଳାଇ, ବଡ଼ କପାଳମାଳା ଗଠି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ।
ଉଵାଚ ଚାପି ଵଚନଂ ପୁତ୍ରଂ ଜନଯ ଶଂକର ଯୋ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରକୁଲଂ ହତ୍ଵା ମାଂ ରକ୍ତୈସ୍ତର୍ପଯିଷ୍ଯତି
ସେ କହିଲେ: 'ହେ ଶଙ୍କର, ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦିଅ, ଯିଏ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ର ଜାତିକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ତୃପ୍ତ କରିବ।'
ସୌରିର୍ ଜ୍ଵଲଚ୍ଛିରୋରତ୍ନମୁକୁଟଂ ଚାନଲୋଲ୍ବଣମ୍ ଭୁଜଗାଭରଣଂ ଗୃହ୍ଯ ସଜ୍ଜଂ ଶଂଭୋଃ ପୁରୋ ଽଭଵତ୍
ସୌରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁକୁଟ ଏବଂ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦଠାଇଲେ।
ଶକ୍ରୋ ଗଜାଜିନଂ ତସ୍ଯ ଵସାଭ୍ଯକ୍ତାଗ୍ରପଲ୍ଲଵମ୍ ଦଧ୍ରେ ସରଭସଂ ସ୍ଵିଦ୍ଯଦ୍ ଵିସ୍ତୀର୍ଣମୁଖପଙ୍କଜମ୍
ଶକ୍ର, ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ ଘମେ ଭିଜିଯାଇଥିବା, ଉତ୍ସାହରେ ହାତୀଚାମର ଚାମର ଭୂଷଣ ଯାହା ଚର୍ବି ଲେପିଥିଲା, ପିନ୍ଧିଲେ।
ଵାଯୁଶ୍ଚ ଵିପୁଲଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଶୃଙ୍ଗଂ ହିମଗିରିପ୍ରଭମ୍ ଵୃଷଂ ଵିଭୂଷଯାମାସ ହରଯାନଂ ମହୌଜସମ୍
ବାୟୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ହିମାଲୟ ପର୍ବତ ପରି ଚମକୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ହରା ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଭଲଭାବରେ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ।
ଵିତେନୁର୍ନଯନାନ୍ତଃସ୍ଥାଃ ଶମ୍ଭୋଃ ସୂର୍ଯାନଲେନ୍ଦଵଃ ସ୍ଵାଂ ଦ୍ଯୁତିଂ ଲୋକନାଥସ୍ଯ ଜଗତଃ କର୍ମସାକ୍ଷିଣଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପ୍ରକାଶ କରିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ।
ଚିତାଭସ୍ମ ସମାଧାଯ କପାଲେ ରଜତପ୍ରଭମ୍ ମନୁଜାସ୍ଥିମଯୀଂ ମାଲାମ୍ ଆବବନ୍ଧ ଚ ପାଣିନା
ସେ ତାଙ୍କ କପାଳରେ ଚିତାର ଭସ୍ମ, ଯାହା ଚାନ୍ଦି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଲଗାଇଲେ ଏବଂ ମଣିଷ ଅସ୍ଥିର ମାଳା ହାତରେ ପିନ୍ଧିଲେ।
ପ୍ରେତାଧିପଃ ପୁରୋ ଦ୍ଵାରେ ସଗଦଃ ସମଵର୍ତତ ନାନାକାରମହାରତ୍ନଭୂଷଣଂ ଧନଦାହୃତମ୍
ପ୍ରେତପତି ଦ୍ୱାରରେ ଗଦା ଧରି ଦଠାଇଲେ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ଓ ମହାମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ଭୂଷିତ, ଯାହା ଧନର ଦେବତା ଆଣିଥିଲେ।
ଵିହାଯୋଦଗ୍ରସର୍ପେନ୍ଦ୍ରକଟକେନ ସ୍ଵପାଣିନା କର୍ଣୋତ୍ତଂସଂ ଚକାରେଶୋ ଵାସୁକିଂ ତକ୍ଷକଂ ସ୍ଵଯମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରୁ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସର୍ପ ବ୍ରାସ୍ଲେଟ୍ ଛାଡ଼ି, ଏଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ବାସୁକି ଓ ତକ୍ଷକୁ କଣ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଲେ।
ଜଲାଧୀଶାହୃତାଂ ସ୍ଥାସ୍ନୁପ୍ରସୂନାଵେଷ୍ଟିତାଂ ପୃଥକ୍ ତତସ୍ତୁ ତେ ଗଣାଧୀଶା ଵିନଯାତ୍ତତ୍ର ଵୀରକମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଗଣପତିମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମୁଦ୍ରର ତଜା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଭୀରକୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ଆଣିଲେ।
ପ୍ରୋଚୁର୍ଵ୍ଯଗ୍ରାକୃତେ ତ୍ଵଂ ଗାଂ ସମାଵେଦଯ ଶୂଲିନେ ନିଷ୍ପନ୍ନାଭରଣଂ ଦେଵଂ ପ୍ରସାଧ୍ଯେଶଂ ପ୍ରସାଧନୈଃ
ସେମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ: 'ହେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପୃଥିବୀକୁ ଜଣାଇ ଦିଅ, ଦେବତା ଏବେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ଓ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ସଜି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି।'
ସପ୍ତ ଵାରିଧଯସ୍ତସ୍ଥୁଃ କର୍ତୁଂ ଦର୍ପଣଵିଭ୍ରମମ୍ ତତୋ ଵିଲୋକିତାତ୍ମାନଂ ମହାମ୍ବୁଧିଜଲୋଦରେ
ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଦର୍ପଣ ଭାବେ ଦଠାଇଲେ, ଏବଂ ଏଭଳି ମହାସାଗରର ଜଳରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିଲେ।
ଧରାମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଜାନୁଭ୍ଯାଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ପ୍ରୋଵାଚ କେଶଵଃ ଶୋଭସେ ଦେଵ ରୂପେଣ ଜଗଦାନନ୍ଦଦାଯିନା
କେଶବ ଜାଙ୍ଘ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସ୍ଥାଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଏମିତି ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।'