ତତୋ ଵିନୀତୋ ଜାନୁଭ୍ଯାମ୍ ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ମହୀସ୍ଥିତିମ୍ ଉଵାଚ ଵୀରକୋ ଦେଵଂ ପ୍ରଣାମୈକସମାଶ୍ରଯଃ
ତାପରେ, ବୀର ସେବକ ନମ୍ର ଭାବରେ ଜମିନରେ ଗୁଡ଼ିଯାଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କଥା କହିଲେ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ମୁନଯଃ ସପ୍ତ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୀପ୍ତତେଜସଃ ଵିଭୋ ସମାଦିଶ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଅଵଗନ୍ତୁମ୍ ଇହାର୍ହସି ତେ ଽବ୍ରୁଵନ୍ଦେଵକାର୍ଯେଣ ତଵ ଦର୍ଶନଲାଲସାଃ
'ସପ୍ତ ମହାର୍ଷି ଆସିଛନ୍ତି, ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ। ଦୟାକରି ଆଦେଶ ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ; ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ତୁମ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଧୂର୍ଜଟିସ୍ତେନ ଵୀରକେଣ ମହାତ୍ମନା ଭୂଭଙ୍ଗସଂଜ୍ଞଯା ତେଷାଂ ପ୍ରଵେଶାଜ୍ଞାଂ ଦଦୌ ତଦା
ଏପରି ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ବୀର ସେବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ଧୂର୍ଜଟି ତାଙ୍କୁ ଭୂମି କମ୍ପନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ମୂର୍ଧ୍ନଃ କମ୍ପେନ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ଵୀରକୋ ଽପି ମହାମୁନୀନ୍ ଆଜୁହାଵାଵିଦୂରସ୍ଥାନ୍ ଦର୍ଶନାଯ ପିନାକିନଃ
ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ବୀର ସେବକ ସମସ୍ତ ମହାମୁନିଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଦୂରରେ ନଥିଲେ, ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଡାକିଲେ।
ତ୍ଵରାବଦ୍ଧାର୍ଧଚୂଡାସ୍ତେ ଲମ୍ବମାନାଜିନାମ୍ବରାଃ ଵିଵିଶୁର୍ଵେଦିକାଂ ସିଦ୍ଧାଂ ଗିରିଶସ୍ଯ ଵିଭୂତିଭିଃ
ଅର୍ଦ୍ଧ ଚୂଡ଼ା ବାନ୍ଧି, ମୃଗଚର୍ମ ଲଟକାଇ, ସେମାନେ ପର୍ବତେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ଶୋଭିତ ପବିତ୍ର ବେଦିକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ବଦ୍ଧପାଣିପୁଟାକ୍ଷିପ୍ତନାକପୁଷ୍ପୋତ୍କରାସ୍ତତଃ ପିନାକିପାଦଯୁଗଲଂ ଵନ୍ଦ୍ଯଂ ନାକନିଵାସିନାମ୍
ହାତ ଯୋଡି ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ନେଇ, ସେମାନେ ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ପାଦଦ୍ୱୟକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତତଃ ସ୍ନିଗ୍ଧେକ୍ଷିତାଃ ଶାନ୍ତା ମୁନଯଃ ଶୂଲପାଣିନା ମନ୍ମଥାରିଂ ତତୋ ହୃଷ୍ଟାଃ ସମଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁରାଦୃତାଃ
ତାପରେ, ଶୂଳଧାରୀ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଶାନ୍ତ ମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିସହ ମନ୍ମଥ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅହୋ କୃତାର୍ଥା ଵଯମେଵ ସାଂପ୍ରତଂ ସୁରେଶ୍ଵରୋ ଽପ୍ଯତ୍ର ଵରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦାମଲଵାରିସେକତଃ ଫଲେନ କାଚିତ୍ ତପସା ନିଯୁଜ୍ଯତେ
'ହେ, ଏବେ ଆମେ ସଫଳ ହେଲୁ! ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ। ତୁମ ଦୟାର ପବିତ୍ର ଜଳରେ, କିଛି ଫଳ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ।'
ଜଯତ୍ଯସୌ ଧନ୍ଯତରୋ ହିମାଚଲସ୍ ତଦାଶ୍ରଯଂ ଯସ୍ଯ ସୁତା ତପସ୍ଯତି ସ ଦୈତ୍ଯରାଜୋ ଽପି ମହାଫଲୋଦଯୋ ଵିମୂଲିତାଶେଷସୁରୋ ହି ତାରକଃ
'ଧନ୍ୟ ହେଉ ହିମାଳୟ, ଯାହାଙ୍କ ଝିଅ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲା ସେ ଦାୟତ୍ୟରାଜ ତାରକ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଫଳ ପାଇ ନଶ୍ଟ ହେବ।'
ତ୍ଵଦୀଯମଂଶଂ ପ୍ରଵିଲୋକ୍ଯ କଲ୍ମଷାତ୍ ସ୍ଵକଂ ଶରୀରଂ ପରିମୋକ୍ଷ୍ଯତେ ହି ଯଃ ସ ଧନ୍ଯଧୀର୍ଲୋକପିତା ଚତୁର୍ମୁଖୋ ହରିଶ୍ଚ ଯତ୍ସଂଭ୍ରମଵହ୍ନିଦୀପିତଃ
'ତୁମ ଅଂଶକୁ ଦେଖି, ଜଣେ ନିଜ ଦେହର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଧନ୍ୟ ମନ ତାଙ୍କର—ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ।'
ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଯୁଗ୍ମଂ ହୃଦଯେନ ବିଭ୍ରତୋ ମହାଭିତାପପ୍ରଶମୈକହେତୁକମ୍ ତ୍ଵମେଵ ଚୈକୋ ଵିଵିଧାକୃତକ୍ରିଯଃ କିଲେତି ଵାଚା ଵିଧୁରୈର୍ ଵିଭାଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁପାଦ ମହାପାପକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, ସେମାନେ କେବଳ ତୁମକୁ ନିଜେ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯଦିଓ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ତୁମେ ହିଁ କରୁଛ।
ଅଥାଦ୍ଯ ଏକସ୍ତ୍ଵମଵାଦି ନାନ୍ଯଥା ଜଗତ୍ତଥା ନିର୍ଘୃଣତାଂ ତଵ ସ୍ପୃଶେତ୍ ନ ଵେତ୍ସି ଵା ଦୁଃଖମିଦଂ ପ୍ରଜାତ୍ମକଂ ଵିହନ୍ଯତେ ତେ ଖଲୁ ସର୍ଵତଃ କ୍ରିଯା
ଏହିପରି, ଆଜି କେବଳ ତୁମେ ନିଜେ କଥା କହିଛ; ନହେଲେ ତୁମର କ୍ରୁରତା ଏହି ସଂସାରକୁ ଛୁଇଁଯାଏ ଥାନ୍ତା, କିମ୍ବା ତୁମେ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଜାଣିନାହାଁ, ତଥାପି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ତୁମେ ସବୁଠାରେ ନଶ୍ୱର କରିଦେଉଛ।
ଉପେକ୍ଷସେ ଚେଜ୍ ଜଗତାମୁପଦ୍ରଵଂ ଦଯାମଯତ୍ଵଂ ତଵ କେନ କଥ୍ଯତେ ସ୍ଵଯୋଗମାଯାମହିମାଗୁହାଶ୍ରଯଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ନିର୍ମଲଭୂତିଗୌରଵମ୍
ଯଦି ତୁମେ ଜଗତର ଦୁଃଖକୁ ଅନଦେଖା କର, ତେବେ ତୁମର କରୁଣା କିପରି କହାଯିବ? ତୁମର ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା କୌଣସି ନିର୍ମଳ ମହିମା ଅଛିନାହିଁ, ଯାହା ଅଜଣା ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଵଯଂ ଚ ତେ ଧନ୍ଯତରାଃ ଶରୀରିଣାଂ ଯଦୀଦୃଶଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଵିଲୋକଯାମହେ ଅଦର୍ଶନଂ ତେନ ମନୋରଥୋ ଯଥା ପ୍ରଯାତି ସାଫଲ୍ଯତଯା ମନୋଗତମ୍
ଏବଂ ଆମେ ଶରୀରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଆମେ ଏପରି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରୁଛୁ; ଏହିପରି ଦେଖା ପାଇଁ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, ଯଦି ତୁମର ଦର୍ଶନ ନ ମିଳିଥାନ୍ତା, ତେବେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ଅର୍ଥହୀନ ହେଇଯାଏ।
ଜଗଦ୍ଵିଧାନୈକଵିଧୌ ଜଗନ୍ମୁଖେ କରିଷ୍ଯସେ ଽତୋ ବଲଭିଚ୍ଚରା ଵଯମ୍ ଵିନେମୁରିତ୍ଥଂ ମୁନଯୋ ଵିସୃଜ୍ଯ ତାଂ ଗିରଂ ଗିରୀଶଶ୍ରୁତିଭୂମିସଂନିଧୌ
ତୁମେ ସଂସାରର ଏକମାତ୍ର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଉଛ, ସୃଷ୍ଟିର ଆଗରେ ଅଗ୍ରଣୀ ହେଇ; ଏହିକାରଣରୁ, ଆମେ ମୁନିମାନେ ମନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଛାଡ଼ି, ପାହାଡ଼ର ଦେବତା ଓ ତାଙ୍କର ବାଣୀ ଅବସ୍ଥାନରେ ଏପରି ଶିର ନମାଉଛୁ।
ଉତ୍କୃଷ୍ଟକେଦାର ଇଵାଵନୀତଲେ ସୁବୀଜମୁଷ୍ଟିଂ ସୁଫଲାଯ କର୍ଷକାଃ
ଯେପରି ଭଲ କୃଷକମାନେ ଜମିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୀଜ ଛିଟି ଦେଇ ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି,
ତେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତାଂ ରମ୍ଯାଂ ପ୍ରକ୍ରମୋପକ୍ରମକ୍ରିଯାମ୍ ଵାଚଂ ଵାଚସ୍ପତିସ୍ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସ୍ମିତସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଓ ନିୟମିତ କଥା ଶୁଣି, ବାଣୀର ମାଲିକ ଖୁସି ହୋଇ, ହସି ମୁହଁରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଜାନେ ଲୋକଵିଧାନସ୍ଯ କନ୍ଯା ସତ୍କାର୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ ଜାତା ପ୍ରାଲେଯଶୈଲସ୍ଯ ସଂକେତକନିରୂପଣାଃ
ମୁଁ ଜାଣେଁ ଏହି ସଂସାର ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ; ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଯାହାର ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି, ସେ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ସତ୍ଯମୁତ୍କଣ୍ଠିତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥମୁଦ୍ଯତାଃ ତେଷାଂ ତ୍ଵରନ୍ତି ଚେତାଂସି କିଂତୁ କାର୍ଯଂ ଵିଵକ୍ଷିତମ୍
ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ପ୍ରୟାସୀ; ସେମାନଙ୍କର ମନ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି କାମ କ'ଣ ଅଟୁଟ ଅଛି?
ଲୋକଯାତ୍ରାନୁଗନ୍ତଵ୍ଯା ଵିଶେଷେଣ ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ ସେଵନ୍ତେ ତେ ଯତୋ ଧର୍ମଂ ତତ୍ପ୍ରାମାଣ୍ଯାତ୍ପରେ ସ୍ଥିତାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବିଶେଷ କରି ସଂସାରର ଚଳାଚଳକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ; ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ସେବନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଆଧାରରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ମୁନଯୋ ଜଗ୍ମୁସ୍ ତ୍ଵରିତାସ୍ତୁ ହିମାଚଲମ୍ ତତ୍ର ତେ ପୂଜିତାସ୍ତେନ ହିମଶୈଲେନ ସାଦରମ୍ ଊଚୁର୍ମୁନିଵରାଃ ପ୍ରୀତାଃ ସ୍ଵଲ୍ପଵର୍ଣଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ମୁନିମାନେ ତ୍ୱରିତ ହିମାଲୟକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ, ହିମପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଅତି କମ୍ ଶବ୍ଦରେ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ କଥା କହିଲେ।
ଦେଵୋ ଦୁହିତରଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ପିନାକୀ ତଵ ମାର୍ଗତେ ତଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ପାଵଯାତ୍ମାନମ୍ ଆହୁତ୍ଯେଵାନଲାର୍ପଣାତ୍
ଦେବତା ପିନାକଧାରୀ ସିଧାସଳଖ ତୁମର ଝିଅକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର, ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଆହୁତି ଦେବା ବେଳେ ହୁଏ।
କାର୍ଯମେତଚ୍ଚ ଦେଵାନାଂ ସୁଚିରଂ ପରିଵର୍ତତେ ଜଗଦୁଦ୍ଧରଣାଯୈଷ କ୍ରିଯତାଂ ଵୈ ସମୁଦ୍ଯମଃ
ଏହି କାମ ଦେବତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚାଲିଆସୁଛି; ଏବେ ସଂସାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୈସ୍ତଦା ଶୈଲୋ ହର୍ଷାଵିଷ୍ଟୋ ଽଵଦନ୍ମୁନୀନ୍ ଅସମର୍ଥୋ ଽଭଵଦ୍ଵକ୍ତୁମ୍ ଉତ୍ତରଂ ପ୍ରାର୍ଥଯଞ୍ଛିଵମ୍
ଏପରି ମୁନିମାନେ କହିବା ପରେ, ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ମୁନିମାନେ ପାଖରେ କହିଲେ, ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ଶିବଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତତୋ ମେନା ମୁନୀନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚ ସ୍ନେହଵିକ୍ଲଵା ଦୁହିତୁସ୍ତାନ୍ମୁନୀଂଶ୍ଚୈଵ ଚରଣାଶ୍ରଯମ୍ ଅର୍ଥଵିତ୍
ତାପରେ ମେନା, ମୁନିମାନେକୁ ଦେଖି, ସ୍ନେହରେ କମ୍ପିତ ଭାବରେ ଝିଅ ଓ ମୁନିମାନେ ପାଖକୁ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଚରଣ ଶରଣ ନେଇ, କାର୍ଯ୍ୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିଲେ।
ଯଦର୍ଥଂ ଦୁହିତୁର୍ଜନ୍ମ ନେଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯପି ମହାଫଲମ୍ ତଦେଵୋପସ୍ଥିତଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରକ୍ରମେଣୈଵ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଯେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଝିଅର ଜନ୍ମ ଚାହାଯାଏ, ଯଦିଓ ଏହା ବଡ଼ ଫଳ ଦେଉଛି, ସେଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସିଯାଇଛି।
କୁଲଜନ୍ମଵଯୋରୂପଵିଭୂତ୍ଯୃଦ୍ଧିଯୁତୋ ଽପି ଯଃ ଵରସ୍ତସ୍ଯାପି ଚାହୂଯ ସୁତା ଦେଯା ହ୍ଯଯାଚତଃ
ଯଦି ବର ପରିବାର, ଜନ୍ମ, ବୟସ, ରୂପ, ଶ୍ରୀ ଓ ଧନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଝିଅକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଯଦି ସେ ଚାହେ।
ତତ୍ସମସ୍ତତପୋଘୋରଂ କଥଂ ପୁତ୍ରୀ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି ପୁତ୍ରୀଵାକ୍ଯାଦ୍ଯଦତ୍ରାସ୍ତି ଵିଧେଯଂ ତଦ୍ଵିଧୀଯତାମ୍
ଏତେ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ପରେ ଝିଅ କିପରି ଚାଲିଯିବ? ଝିଅ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ସେହି କାମ କରାଯାଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ମୁନଯସ୍ତେ ତୁ ପ୍ରିଯଯା ହିମଭୂଭୃତଃ ଊଚୁଃ ପୁନରୁଦାରାର୍ଥଂ ନାରୀଚିତ୍ତପ୍ରସାଦକମ୍
ହିମାଚଳଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ସେହିପରି ମୁନିମାନେ ପୁନି ମହାନ ଓ ମହିଳାମନକୁ ଖୁସି କରିବା ମିଠା କଥା କହିଲେ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯମଵଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଶଂକରସ୍ଯ ସୁରାସୁରୈଃ ଆରାଧ୍ଯମାନପାଦାବ୍ଜଯୁଗଲତ୍ଵାତ୍ସୁନିର୍ଵୃତୈଃ
ଶିବଙ୍କର ଶାସନ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଲାଗି ପାଇଥିବା ଜଣା, ଏହି ଏଇଶ୍ୱର୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି।