ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ନିରାମଯାଯ ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ମନୋମଯାଯ ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ସୁରାର୍ଚିତାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ସଦା ଭକ୍ତକୃପାପରାଯ
ନିର୍ମଳ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମନରୂପ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ଅପାର କୃପା କରନ୍ତି, ସେହି ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଭଵାଯାସ୍ତୁ ଭଵୋଦ୍ଭଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଧ୍ଵସ୍ତମନୋଭଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଗୂଢମହାଵ୍ରତାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ମାଯାଗହନାଶ୍ରଯାଯ
ଭବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଭବର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମନୋଭବ ଧ୍ୱଂସକାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଗୁପ୍ତ ମହାବ୍ରତ ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମାୟାର ଘନ ଅନ୍ତରାଳରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଶର୍ଵାଯ ନମଃ ଶିଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସିଦ୍ଧାଯ ପୁରାତନାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ କାଲାଯ ନମଃ କଲାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଜ୍ଞାନଵରପ୍ରଦାଯ
ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସିଦ୍ଧ, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; କାଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, କଳାକୁ ନମସ୍କାର; ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ କାଲକଲାତିଗାଯ ନମୋ ନିସର୍ଗାମଲଭୂଷଣାଯ ନମୋ ଽସ୍ତ୍ଵମେଯାନ୍ଧକମର୍ଦକାଯ ନମଃ ଶରଣ୍ଯାଯ ନମୋ ଽଗୁଣାଯ
କାଳ ଓ ତାହାର ଭେଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସ୍ୱାଭାବିକ ପବିତ୍ରତାର ଭୂଷଣ ଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅପରିମାପ୍ୟ ଅନ୍ଧକାକୁ ବିନାଶ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଶରଣଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଗୁଣହୀନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଭୀମଗଣାନୁଗାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନାନାଭୁଵନାଦିକର୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନାନାଜଗତାଂ ଵିଧାତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଚିତ୍ରଫଲପ୍ରଯୋକ୍ତ୍ରେ
ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ବିଭିନ୍ନ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ନାନା ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵାଵସାନେ ହ୍ଯଵିନାଶନେତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଚିତ୍ରାଧ୍ଵରଭାଗଭୋକ୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଭକ୍ତାଭିମତପ୍ରଦାତ୍ରେ ନମଃ ସଦା ତେ ଭଵସଙ୍ଗହର୍ତ୍ରେ
ସମସ୍ତର ଶେଷରେ ଅବିନାଶୀ ଦୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅଦ୍ଭୁତ ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସଦା ସଂସାର ବନ୍ଧନ ହରାଇବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଅନନ୍ତରୂପାଯ ସଦୈଵ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅସହ୍ଯକୋପାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଶଶାଙ୍କଚିହ୍ନାଯ ସଦୈଵ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅମେଯମାନାଯ ନମଃ ସ୍ତୁତାଯ
ଅନନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ସଦା ନମସ୍କାର; ଅସହ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନ ଥିବା ତୁମକୁ ସଦା ନମସ୍କାର; ଅପରିମାପ୍ୟ ମାନ ଥିବା, ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରଯାନାଯ ପୁରାନ୍ତକାଯ ନମଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧାଯ ମହୌଷଧାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯାଭିମତପ୍ରଦାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସର୍ଵାର୍ତିହରାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ବୃଷଭ ଚଢ଼ିଥିବା, ପୁରୀ ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହାଔଷଧ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରାଇବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଚରାଚରାଚାରଵିଚାରଵର୍ଯମ୍ ଆଚାର୍ଯମ୍ ଉତ୍ପ୍ରେକ୍ଷିତଭୂତସର୍ଗମ୍ ତ୍ଵାମିନ୍ଦୁମୌଲିଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା ପ୍ରିଯାପ୍ରମେଯଂ ମହତାଂ ମହେଶମ୍
ଚଳ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ଚରିତ୍ର ବୁଝିପାରୁଥିବା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ସୃଷ୍ଟି ଦେଖିପାରୁଥିବା, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, ମହାନଙ୍କର ଅପରିମାପ୍ୟ ପ୍ରିୟ ମହେଶଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ କାମଯଶଃସମୃଦ୍ଧିଂ ପୁନଃ ପ୍ରଭୋ ଜୀଵତୁ କାମଦେଵଃ ପ୍ରିଯଂ ଵିନା ତ୍ଵାଂ ପ୍ରିଯଜୀଵିତେଷୁ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଽପରଃ କୋ ଭୁଵନେଷ୍ଵିହାସ୍ତି
ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ପୁଣି ଏକଥର ଭଲପାଇବା ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ; କାମଦେବଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦିଅ। ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରିୟ ଜୀବନରେ ଏହି ଜଗତରେ ଆଉ କିଏ ଅଛି?
ପ୍ରଭୁଃ ପ୍ରିଯାଯାଃ ପ୍ରସଵଃ ପ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରଣୀତପର୍ଯାଯପରାପରାର୍ଥଃ ତ୍ଵମେଵମେକୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ନାଥୋ ଦଯାଲୁରୁନ୍ମୂଲିତଭକ୍ତଭୀତିଃ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏକା ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ କାରଣ; ସମସ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଅର୍ଥର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ, ଦୟାଳୁ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଭୟ ଉପଡ଼ାଇଦେବାଳୁ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତଃ ଶଂକର ଈଡ୍ଯ ଈଶୋ ଵୃଷାକପିର୍ମନ୍ମଥକାନ୍ତଯା ତୁ ତୁତୋଷ ଦୋଷାକରଖଣ୍ଡଧାରୀ ଉଵାଚ ଚୈନାଂ ମଧୁରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ
ଏପରି ଭାବେ ମନ୍ମଥଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ପୂଜ୍ୟ ଶଂକର, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
ଭଵିତେତି ଚ କାମୋ ଽଯଂ କାଲାତ୍କାନ୍ତୋ ଽଚିରାଦପି ଅନଙ୍ଗ ଇତି ଲୋକେଷୁ ସ ଵିଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏହି କାମଦେବ ସମୟ ଆସିଲେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେବେ, ଶୀଘ୍ର ଆକର୍ଷଣୀୟ ହେବେ; ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସେ ଅନଙ୍ଗ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଶିରସାଵନ୍ଦ୍ଯ ଗିରିଶଂ କାମଵଲ୍ଲଭା ଜଗାମୋପଵନଂ ରମ୍ଯଂ ରତିସ୍ତୁ ହିମଭୂଭୃତଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ହିମବନ୍ତଙ୍କ ଝିଅ ରତି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରୁରୋଦ ଚାପି ବହୁଶୋ ଦୀନା ରମ୍ଯେ ସ୍ଥଲେ ତୁ ସା ମରଣଵ୍ଯଵସାଯାତ୍ତୁ ନିଵୃତ୍ତା ସା ହରାଜ୍ଞଯା
ସେ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥଳୀରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିଲେ; ତଥାପି ହରିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ନିଶ୍ଚୟରୁ ହଟିଗଲେ।
ଅଥ ନାରଦଵାକ୍ଯେନ ଚୋଦିତୋ ହିମଭୂଧରଃ କୃତାଭରଣସଂସ୍କାରାଂ କୃତକୌତୁକମଙ୍ଗଲାମ୍
ତାପରେ, ନାରଦଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହିମପର୍ବତ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଭଲଭାବେ ଭୂଷିତ କରି, ଉତ୍ସବ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗପୁଷ୍ପକୃତାପୀଡାଂ ଶୁଭ୍ରଚୀନାଂଶୁକାମ୍ବରାମ୍ ଶରାଭ୍ଯାଂ ସଂଯୁତାଂ ଶୈଲୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵସୁତାଂ ତତଃ
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଫୁଲର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧାଇ, ଚମକୁଥିବା ଚୀନା ଶାଢ଼ି ପରାଇ, ତୀର ସହିତ ପର୍ବତ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ନେଲେ।
ଜଗାମ ଶୁଭଯୋଗେନ ତଦା ସମ୍ପୂର୍ଣମାନସଃ ସକାନନାନ୍ଯୁପାକ୍ରମ୍ଯ ଵନାନ୍ଯୁପଵନାନି ଚ
ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ସହିତ ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉପବନ ଦେଇ ଆଗେ ବଢିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ରୁଦତୀଂ ନାରୀମ୍ ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମହୌଜସମ୍ ରୂପେଣାସଦୃଶୀଂ ଲୋକେ ରମ୍ଯେଷୁ ଵନସାନୁଷୁ
ସେ ଜଙ୍ଗଲର ଶୁଭ୍ର ଶୃଙ୍ଗରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଏକ ନାରୀକୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
କୌତୁକେନ ପରାମୃଶ୍ଯ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦତୀଂ ଗିରିଃ ଉପସର୍ପ୍ଯ ତତସ୍ତସ୍ଯା ନିକଟେ ସୋ ଽଭ୍ଯପୃଚ୍ଛତ
କୌତୁହଳରେ ପର୍ବତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିକଟକୁ ଆସି, କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କାସି କସ୍ଯାସି କଲ୍ଯାଣି କିମର୍ଥଂ ଚାପି ରୋଦିଷି ନୈତଦଲ୍ପମହଂ ମନ୍ଯେ କାରଣଂ ଲୋକସୁନ୍ଦରି
ତୁମେ କିଏ, କାହାର କନ୍ୟା, ଶୁଭେ? କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ଏହି କାରଣ କ୍ଷୁଦ୍ର ନୁହେଁ, ଜଗତର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବତୀ।
ସା ତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଉଵାଚ ମଧୁନା ସହ ରୁଦତୀ ଶୋକଜନନଂ ଶ୍ଵସତୀ ଦୈନ୍ଯଵର୍ଧନମ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଶବ୍ଦରେ, ଦୁଃଖରେ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ଦୁଃଖ ଆଉ ବଢାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କାମସ୍ଯ ଦଯିତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ରତିଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି ସୁଵ୍ରତ ଗିରାଵସ୍ମିନ୍ମହାଭାଗ ଗିରିଶସ୍ତପସି ସ୍ଥିତଃ
ମହାନ, ମୋତେ ରତି—କାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା—ବୋଲି ଜାଣ; ପର୍ବତପତି ଏବେ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଛନ୍ତି।
ତେନ ପ୍ରତ୍ଯୂହରୁଷ୍ଟେନ ଵିସ୍ଫାର୍ଯାଲୋକ୍ଯ ଲୋଚନମ୍ ଦଗ୍ଧୋ ଽସୌ ଝଷକେତୁସ୍ତୁ ମମ କାନ୍ତୋ ଽତିଵଲ୍ଲଭଃ
ତାଙ୍କ ରୋଷରେ, ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ, ମୋ ପ୍ରିୟ ମତ୍ସ୍ୟଧ୍ୱଜ, ଯେଉଁଠି ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟ, ଦହିଯାଇଛନ୍ତି।
ଅହଂ ତୁ ଶରଣଂ ଯାତା ତଂ ଦେଵଂ ଭଯଵିହ୍ଵଲା ସ୍ତୁତଵତ୍ଯଥ ସଂସ୍ତୁତ୍ଯା ତତୋ ମାଂ ଗିରିଶୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ଭୟରେ ଭାବି, ମୁଁ ସେ ଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲି, ତାଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କଲି; ମୋ ଷ୍ଟୁତି ପରେ ପର୍ବତପତି ମୋତେ କହିଲେ।
ତୁଷ୍ଟୋ ଽହଂ କାମଦଯିତେ କାମୋ ଽଯଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି ତ୍ଵତ୍ସ୍ତୁତିଂ ଚାପ୍ଯଧୀଯାନୋ ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ମଦାଶ୍ରଯଃ ଲପ୍ସ୍ଯତେ କାଙ୍କ୍ଷିତଂ କାମଂ ନିଵର୍ତ୍ଯ ମରଣାଦିତଃ
ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, କାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା; କାମ ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିବ। ଯେଉଁଠି ମୋ ଶରଣ ନେଇ, ଭକ୍ତିରେ ତୁମ ଷ୍ଟୁତି ପଢିବେ, ସେ ଚାହିଁଥିବା ଜିନିଷ ପାଇବେ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ତାହାର କାରଣରୁ ଦୂର ରହିବେ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷନ୍ତୀ ଚ ତଦ୍ଵାକ୍ଯମ୍ ଆଶାଵେଶାଦିଭିର୍ହ୍ଯହମ୍ ଶରୀରଂ ପରିରକ୍ଷିଷ୍ଯେ କଂଚିତ୍କାଲଂ ମହାଦ୍ଯୁତେ
ମୁଁ ଏହି କଥା ଆଶାରେ, ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରି, କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ଶରୀରକୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ତଦା ରତ୍ଯା ଶୈଲଃ ସଂଭ୍ରମଭୀଷିତଃ ପାଣାଵାଦାଯ ହି ସୁତାଂ ଗନ୍ତୁମୈଚ୍ଛତ୍ସ୍ଵକଂ ପୁରମ୍
ରତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପର୍ବତ ଭୟ ଓ ଉତ୍ସାହରେ, ନିଜ କନ୍ୟାର ହାତ ଧରି, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଭାଵିନୋ ଽଵଶ୍ଯଭାଵିତ୍ଵାଦ୍ ଭଵିତ୍ରୀ ଭୂତଭାଵିନୀ ଲଜ୍ଜମାନା ସଖିମୁଖୈର୍ ଉଵାଚ ପିତରଂ ଗିରିମ୍
ଭବିଷ୍ୟତ ନିଶ୍ଚିତ ଥିବାରୁ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ଅତୀତର ଯୋଗ, ଲଜ୍ଜାରେ, ସେ ନିଜ ସଖୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପିତା ପର୍ବତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦୁର୍ଭାଗ୍ଯେଣ ଶରୀରେଣ କିଂ ମମାନେନ କାରଣମ୍ କଥଂ ଚ ତାଦୃଶଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ସୁଖଂ ମେ ସ ପତିର୍ଭଵେତ୍
ଏହି ଦୁଃଖିତ ଶରୀର ସହିତ, ମୋ ପାଇଁ କାହିଁକି ଏହି କାରଣ? କିପରି ଏପରି ସୁଖ ମୋତେ ମିଳିଲା, ଯେ ମୋ ପତି ହେବେ?