ଗମିତୋ ଭସ୍ମସାତ୍ତୂର୍ଣଂ କନ୍ଦର୍ପଃ କାମିଦର୍ପକଃ ସ ତୁ ତଂ ଭସ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ହରନେତ୍ରୋଦ୍ଭଵୋ ଽନଲଃ
କାମ, ଯିଏ ପ୍ରେମିକମାନଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଦମନ କରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରି, ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି—
ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ଜଗଦ୍ଦଗ୍ଧୁଂ ଜ୍ଵାଲାହୁଙ୍କାରଘସ୍ମରଃ ତତୋ ଭଵୋ ଜଗଦ୍ଧେତୋର୍ ଵ୍ଯଭଵଜ୍ଜାତଵେଦସମ୍
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଜନ ସହ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା; ତାପରେ, ସଂସାରର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଭବ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।
ସହକାରେ ମଧୌ ଚନ୍ଦ୍ରେ ସୁମନଃସୁ ପରେଷ୍ଵପି ଭୃଙ୍ଗେଷୁ କୋକିଲାସ୍ଯେଷୁ ଵିଭାଗେନ ସ୍ମରାନଲମ୍
ସହକାର ଗଛ, ବସନ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଫୁଲ, ଭୃଙ୍ଗ, କୋକିଳର କଣ୍ଠରେ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ, ପ୍ରେମର ଅଗ୍ନି ବିଦ୍ୟମାନ।
ସ ବାହ୍ଯାନ୍ତରଵିଦ୍ଧେନ ହରେଣ ସ୍ମରମାର୍ଗଣଃ ରାଗସ୍ନେହସମିଦ୍ଧାନ୍ତର୍ଧାଵଂସ୍ତୀଵ୍ରହୁତାଶନଃ
ହରି ଦ୍ୱାରା ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତରରେ ବିଦ୍ରୁତ, ରାଗ ଓ ସ୍ନେହରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ସେଇ କାମବାଣ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଭଳି ହୃଦୟ ଭିତରକୁ ଧାଉଛି।
ଵିଭକ୍ତଲୋକସଂକ୍ଷୋଭକରୋ ଦୁର୍ଵାରଜୃମ୍ଭିତଃ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍ନେହସଂପୃକ୍ତଂ କାମିନାଂ ହୃଦଯଂ କିଲ
ଅବିରତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ବିଭିନ୍ନ ଲୋକକୁ ବିଚଳିତ କରୁଥିବା, କୁହାଯାଏ ଏହି ଅଗ୍ନି ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ପ୍ରେମିକମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଜ୍ଵଲତ୍ଯହର୍ନିଶଂ ଭୀମୋ ଦୁଶ୍ଚିକିତ୍ସ୍ଯମୁଖାତ୍ମକଃ ଵିଲୋକ୍ଯ ହରହୁଙ୍କାରଜ୍ଵାଲାଭସ୍ମକୃତଂ ସ୍ମରମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଦିନ ରାତି ଜଳିଉଠେ, ଯାହା ଚିକିତ୍ସା ଅସାଧ୍ୟ; ହରଙ୍କ ଗର୍ଜନର ଅଗ୍ନିରେ କାମ ଭସ୍ମ ହେବାକୁ ଦେଖି।
ଵିଲଲାପ ରତିଃ କ୍ରୂରଂ ବନ୍ଧୁନା ମଧୁନା ସହ ତତୋ ଵିଲପ୍ଯ ବହୁଶୋ ମଧୁନା ପରିସାନ୍ତ୍ଵିତା
ରତି ତାଙ୍କର କ୍ରୁର ସ୍ୱାମୀ ମଧୁ ସହିତ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ; ବହୁ ଦିନ ଦୁଃଖ କରିବା ପରେ, ମଧୁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଜଗାମ ଶରଣଂ ଦେଵମ୍ ଇନ୍ଦୁମୌଲିଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ ଭୃଙ୍ଗାନୁଯାତାଂ ସଂଗୃହ୍ଯ ପୁଷ୍ପିତାଂ ସହକାରଜାମ୍
ତାପରେ, ମଧୁମାକୁ ଲଗା ଫୁଲ ଲତା ଉଠାଇ, ଭୃଙ୍ଗମାନେ ଯାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକର ମୁଣ୍ଡ ଓ ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଲତାଂ ପଵିତ୍ରକସ୍ଥାନେ ପାଣୌ ପରଭୃତାଂ ସଖୀମ୍ ନିର୍ବଧ୍ଯ ତୁ ଜଟାଜୂଟଂ କୁଟିଲୈର୍ ଅଲକୈ ରତିଃ
ରତି ତାଙ୍କର ହାତରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଫୁଲ ଲତା ଧରି, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭଲପାଉଥିବା ଲତାକୁ ତାଙ୍କର ଜଟା ଓ ଗୁଞ୍ଜାଳି ଚୁଲରେ ବାନ୍ଧିଲେ।
ଉଦ୍ଧ୍ଵଲ୍ଯ ଗାତ୍ରଂ ଶୁଭ୍ରେଣ ହୃଦ୍ଯେନ ସ୍ମରଭସ୍ମନା ଜାନୁଭ୍ଯାମଵନୀଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚେନ୍ଦୁଵିଭୂଷଣମ୍
ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରିୟ ସ୍ମର ଭସ୍ମରେ ଛିଟିଇ, ଦୁଇ ଘୁଁଡ଼ି ମାଟିରେ ରଖି ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ନିରାମଯାଯ ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ମନୋମଯାଯ ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ସୁରାର୍ଚିତାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ସଦା ଭକ୍ତକୃପାପରାଯ
ନିର୍ମଳ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମନରୂପ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ଅପାର କୃପା କରନ୍ତି, ସେହି ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଭଵାଯାସ୍ତୁ ଭଵୋଦ୍ଭଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଧ୍ଵସ୍ତମନୋଭଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଗୂଢମହାଵ୍ରତାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ମାଯାଗହନାଶ୍ରଯାଯ
ଭବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଭବର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମନୋଭବ ଧ୍ୱଂସକାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଗୁପ୍ତ ମହାବ୍ରତ ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମାୟାର ଘନ ଅନ୍ତରାଳରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଶର୍ଵାଯ ନମଃ ଶିଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସିଦ୍ଧାଯ ପୁରାତନାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ କାଲାଯ ନମଃ କଲାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଜ୍ଞାନଵରପ୍ରଦାଯ
ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସିଦ୍ଧ, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; କାଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, କଳାକୁ ନମସ୍କାର; ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ କାଲକଲାତିଗାଯ ନମୋ ନିସର୍ଗାମଲଭୂଷଣାଯ ନମୋ ଽସ୍ତ୍ଵମେଯାନ୍ଧକମର୍ଦକାଯ ନମଃ ଶରଣ୍ଯାଯ ନମୋ ଽଗୁଣାଯ
କାଳ ଓ ତାହାର ଭେଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସ୍ୱାଭାବିକ ପବିତ୍ରତାର ଭୂଷଣ ଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅପରିମାପ୍ୟ ଅନ୍ଧକାକୁ ବିନାଶ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଶରଣଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଗୁଣହୀନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଭୀମଗଣାନୁଗାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନାନାଭୁଵନାଦିକର୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନାନାଜଗତାଂ ଵିଧାତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଚିତ୍ରଫଲପ୍ରଯୋକ୍ତ୍ରେ
ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ବିଭିନ୍ନ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ନାନା ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵାଵସାନେ ହ୍ଯଵିନାଶନେତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଚିତ୍ରାଧ୍ଵରଭାଗଭୋକ୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଭକ୍ତାଭିମତପ୍ରଦାତ୍ରେ ନମଃ ସଦା ତେ ଭଵସଙ୍ଗହର୍ତ୍ରେ
ସମସ୍ତର ଶେଷରେ ଅବିନାଶୀ ଦୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅଦ୍ଭୁତ ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସଦା ସଂସାର ବନ୍ଧନ ହରାଇବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଅନନ୍ତରୂପାଯ ସଦୈଵ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅସହ୍ଯକୋପାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଶଶାଙ୍କଚିହ୍ନାଯ ସଦୈଵ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅମେଯମାନାଯ ନମଃ ସ୍ତୁତାଯ
ଅନନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ସଦା ନମସ୍କାର; ଅସହ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନ ଥିବା ତୁମକୁ ସଦା ନମସ୍କାର; ଅପରିମାପ୍ୟ ମାନ ଥିବା, ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରଯାନାଯ ପୁରାନ୍ତକାଯ ନମଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧାଯ ମହୌଷଧାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯାଭିମତପ୍ରଦାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସର୍ଵାର୍ତିହରାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ବୃଷଭ ଚଢ଼ିଥିବା, ପୁରୀ ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହାଔଷଧ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରାଇବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଚରାଚରାଚାରଵିଚାରଵର୍ଯମ୍ ଆଚାର୍ଯମ୍ ଉତ୍ପ୍ରେକ୍ଷିତଭୂତସର୍ଗମ୍ ତ୍ଵାମିନ୍ଦୁମୌଲିଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା ପ୍ରିଯାପ୍ରମେଯଂ ମହତାଂ ମହେଶମ୍
ଚଳ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ଚରିତ୍ର ବୁଝିପାରୁଥିବା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ସୃଷ୍ଟି ଦେଖିପାରୁଥିବା, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, ମହାନଙ୍କର ଅପରିମାପ୍ୟ ପ୍ରିୟ ମହେଶଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ କାମଯଶଃସମୃଦ୍ଧିଂ ପୁନଃ ପ୍ରଭୋ ଜୀଵତୁ କାମଦେଵଃ ପ୍ରିଯଂ ଵିନା ତ୍ଵାଂ ପ୍ରିଯଜୀଵିତେଷୁ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଽପରଃ କୋ ଭୁଵନେଷ୍ଵିହାସ୍ତି
ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ପୁଣି ଏକଥର ଭଲପାଇବା ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ; କାମଦେବଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦିଅ। ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରିୟ ଜୀବନରେ ଏହି ଜଗତରେ ଆଉ କିଏ ଅଛି?
ପ୍ରଭୁଃ ପ୍ରିଯାଯାଃ ପ୍ରସଵଃ ପ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରଣୀତପର୍ଯାଯପରାପରାର୍ଥଃ ତ୍ଵମେଵମେକୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ନାଥୋ ଦଯାଲୁରୁନ୍ମୂଲିତଭକ୍ତଭୀତିଃ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏକା ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ କାରଣ; ସମସ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଅର୍ଥର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ, ଦୟାଳୁ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଭୟ ଉପଡ଼ାଇଦେବାଳୁ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତଃ ଶଂକର ଈଡ୍ଯ ଈଶୋ ଵୃଷାକପିର୍ମନ୍ମଥକାନ୍ତଯା ତୁ ତୁତୋଷ ଦୋଷାକରଖଣ୍ଡଧାରୀ ଉଵାଚ ଚୈନାଂ ମଧୁରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ
ଏପରି ଭାବେ ମନ୍ମଥଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ପୂଜ୍ୟ ଶଂକର, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
ଭଵିତେତି ଚ କାମୋ ଽଯଂ କାଲାତ୍କାନ୍ତୋ ଽଚିରାଦପି ଅନଙ୍ଗ ଇତି ଲୋକେଷୁ ସ ଵିଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏହି କାମଦେବ ସମୟ ଆସିଲେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେବେ, ଶୀଘ୍ର ଆକର୍ଷଣୀୟ ହେବେ; ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସେ ଅନଙ୍ଗ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଶିରସାଵନ୍ଦ୍ଯ ଗିରିଶଂ କାମଵଲ୍ଲଭା ଜଗାମୋପଵନଂ ରମ୍ଯଂ ରତିସ୍ତୁ ହିମଭୂଭୃତଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ହିମବନ୍ତଙ୍କ ଝିଅ ରତି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରୁରୋଦ ଚାପି ବହୁଶୋ ଦୀନା ରମ୍ଯେ ସ୍ଥଲେ ତୁ ସା ମରଣଵ୍ଯଵସାଯାତ୍ତୁ ନିଵୃତ୍ତା ସା ହରାଜ୍ଞଯା
ସେ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥଳୀରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିଲେ; ତଥାପି ହରିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ନିଶ୍ଚୟରୁ ହଟିଗଲେ।
ଅଥ ନାରଦଵାକ୍ଯେନ ଚୋଦିତୋ ହିମଭୂଧରଃ କୃତାଭରଣସଂସ୍କାରାଂ କୃତକୌତୁକମଙ୍ଗଲାମ୍
ତାପରେ, ନାରଦଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହିମପର୍ବତ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଭଲଭାବେ ଭୂଷିତ କରି, ଉତ୍ସବ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗପୁଷ୍ପକୃତାପୀଡାଂ ଶୁଭ୍ରଚୀନାଂଶୁକାମ୍ବରାମ୍ ଶରାଭ୍ଯାଂ ସଂଯୁତାଂ ଶୈଲୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵସୁତାଂ ତତଃ
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଫୁଲର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧାଇ, ଚମକୁଥିବା ଚୀନା ଶାଢ଼ି ପରାଇ, ତୀର ସହିତ ପର୍ବତ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ନେଲେ।
ଜଗାମ ଶୁଭଯୋଗେନ ତଦା ସମ୍ପୂର୍ଣମାନସଃ ସକାନନାନ୍ଯୁପାକ୍ରମ୍ଯ ଵନାନ୍ଯୁପଵନାନି ଚ
ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ସହିତ ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉପବନ ଦେଇ ଆଗେ ବଢିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ରୁଦତୀଂ ନାରୀମ୍ ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମହୌଜସମ୍ ରୂପେଣାସଦୃଶୀଂ ଲୋକେ ରମ୍ଯେଷୁ ଵନସାନୁଷୁ
ସେ ଜଙ୍ଗଲର ଶୁଭ୍ର ଶୃଙ୍ଗରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଏକ ନାରୀକୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
କୌତୁକେନ ପରାମୃଶ୍ଯ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦତୀଂ ଗିରିଃ ଉପସର୍ପ୍ଯ ତତସ୍ତସ୍ଯା ନିକଟେ ସୋ ଽଭ୍ଯପୃଚ୍ଛତ
କୌତୁହଳରେ ପର୍ବତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିକଟକୁ ଆସି, କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।