ନିରାସେ ମଦନସ୍ଥିତ୍ଯା ଯୋଗମାଯାସମାଵ୍ରତଃ ସ ତଯା ମାଯଯାଵିଷ୍ଟୋ ଜଜ୍ଵାଲ ମଦନସ୍ତତଃ
ଆଶା ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନରେ କାମନା ରହିଗଲା। ଯୋଗମାୟାରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ସେ ମନ ମାୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆବେଶିତ ହେଲା, ଏବଂ କାମନାର ଅଗ୍ନି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଜଳିଉଠିଲା।
ଇଚ୍ଛାଶରୀରୋ ଦୁର୍ଜେଯୋ ରୋଷଦୋଷମହାଶ୍ରଯଃ ହୃଦଯାନ୍ନିର୍ଗତଃ ସୋ ଽଥ ଵାସନାଵ୍ଯସନାତ୍ମକଃ
ଇଚ୍ଛା ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦୁର୍ଜୟ, କ୍ରୋଧ ଓ ଦୋଷର ମୂଳ ଥିବା କାମନା, ଏହା ହୃଦୟରୁ ବାହାରିଲା, ଯାହା ଅଭିଳାଷାର ଦୁଃଖର ଦେହ।
ବହିଃସ୍ଥଲଂ ସମାଲମ୍ବ୍ଯ ହ୍ଯ୍ ଉପତସ୍ଥୌ ଝଷଧ୍ଵଜଃ ଅନୁଯାତୋ ଽଥ ହୃଦ୍ଯେନ ମିତ୍ରେଣ ମଧୁନା ସହ
ଝଷଧ୍ୱଜ ବାହାରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ନେଇ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ହୃଦୟରେ ବସୁଥିବା ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ମଧୁ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ସହକାରତରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃଦୁମାରୁତନିର୍ଧୁତମ୍ ସ୍ତବକଂ ମଦନୋ ରମ୍ଯଂ ହରଵକ୍ଷସି ସତ୍ଵରମ୍
ସହକାର ଗଛରେ, ମୃଦୁ ବାତାସରେ ହଲୁକ ହୋଇ ଲୁଚୁଥିବା ମଞ୍ଜରୀକୁ ଦେଖି, ମଦନ ହରଙ୍କ ଛାତିରେ ସେଇ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ମୁମୋଚ ମୋହନଂ ନାମ ମାର୍ଗଣଂ ମକରଧ୍ଵଜଃ ଶିଵସ୍ଯ ହୃଦଯେ ଶୁଦ୍ଧେ ନାଶଶାଲୀ ମହାଶରଃ
ମକରଧ୍ୱଜ ମୋହନ ନାମକ ମାୟାମୟ ପୁଷ୍ପବାଣ ଶିବଙ୍କ ପବିତ୍ର ହୃଦୟରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଓ ବିନାଶକାରୀ।
ପପାତ ପରୁଷପ୍ରାଂଶୁଃ ପୁଷ୍ପବାଣୋ ଵିମୋହନଃ ତତଃ କରଣସଂଦେହୋ ଵିଦ୍ଧସ୍ତୁ ହୃଦଯେ ଭଵଃ
ସେଇ କଠିନ, ଉଚ୍ଚ, ମନମୁଗ୍ଧ କରୁଥିବା ପୁଷ୍ପବାଣ ପଡ଼ିଲା; ତାପରେ, ଭବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଘାତ ଲାଗିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ବଭୂଵ ଭୂଧରୌପମ୍ଯଧୈର୍ଯୋ ଽପି ମଦନୋନ୍ମୁଖଃ ତତଃ ପ୍ରଭୁତ୍ଵାଦ୍ଭାଵାନାଂ ନାଵେଶଂ ସମପଦ୍ଯତ
ପାହାଡ଼ ଭଳି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କାମନାରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ; ଏହି ଭାବନାର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ତାହାର ଅଧୀନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ବାହ୍ଯଂ ବହୁ ସମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯୂହପ୍ରସଵାତ୍ମକମ୍ ତତଃ କୋପାନଲୋଦ୍ଭୂତଘୋରହୁଙ୍କାରଭୀଷଣେ
ବାହ୍ୟ ଅନେକ ବିଘ୍ନ ସାମ୍ନା କରି, ମନରେ ବିବିଧ ବାଧା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ତାପରେ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରୁ ଭୟଙ୍କର ଏକ ଭୟଭୀତ କ୍ରନ୍ଦନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ବଭୂଵ ଵଦନେ ନେତ୍ରଂ ତୃତୀଯମନଲାକୁଲମ୍ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ରୌଦ୍ରଵପୁଷୋ ଜଗତ୍ସଂହାରଭୈରଵମ୍
ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ତୃତୀୟ ଅଗ୍ନିମୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ୱର କରିପାରେ।
ତଦନ୍ତିକସ୍ଥେ ମଦନେ ଵ୍ଯସ୍ଫାରଯତ ଧୂର୍ଜଟିଃ ତନ୍ନେତ୍ରଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗେନ କ୍ରୋଶତାଂ ନାକଵାସିନାମ୍
ମଦନ ସମ୍ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଧୂର୍ଜଟି ସେଇ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଦେଲେ; ତାହାର ଚିଙ୍ଗାରିରେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ।
ଗମିତୋ ଭସ୍ମସାତ୍ତୂର୍ଣଂ କନ୍ଦର୍ପଃ କାମିଦର୍ପକଃ ସ ତୁ ତଂ ଭସ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ହରନେତ୍ରୋଦ୍ଭଵୋ ଽନଲଃ
କାମ, ଯିଏ ପ୍ରେମିକମାନଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଦମନ କରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରି, ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି—
ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ଜଗଦ୍ଦଗ୍ଧୁଂ ଜ୍ଵାଲାହୁଙ୍କାରଘସ୍ମରଃ ତତୋ ଭଵୋ ଜଗଦ୍ଧେତୋର୍ ଵ୍ଯଭଵଜ୍ଜାତଵେଦସମ୍
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଜନ ସହ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା; ତାପରେ, ସଂସାରର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଭବ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।
ସହକାରେ ମଧୌ ଚନ୍ଦ୍ରେ ସୁମନଃସୁ ପରେଷ୍ଵପି ଭୃଙ୍ଗେଷୁ କୋକିଲାସ୍ଯେଷୁ ଵିଭାଗେନ ସ୍ମରାନଲମ୍
ସହକାର ଗଛ, ବସନ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଫୁଲ, ଭୃଙ୍ଗ, କୋକିଳର କଣ୍ଠରେ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ, ପ୍ରେମର ଅଗ୍ନି ବିଦ୍ୟମାନ।
ସ ବାହ୍ଯାନ୍ତରଵିଦ୍ଧେନ ହରେଣ ସ୍ମରମାର୍ଗଣଃ ରାଗସ୍ନେହସମିଦ୍ଧାନ୍ତର୍ଧାଵଂସ୍ତୀଵ୍ରହୁତାଶନଃ
ହରି ଦ୍ୱାରା ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତରରେ ବିଦ୍ରୁତ, ରାଗ ଓ ସ୍ନେହରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ସେଇ କାମବାଣ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଭଳି ହୃଦୟ ଭିତରକୁ ଧାଉଛି।
ଵିଭକ୍ତଲୋକସଂକ୍ଷୋଭକରୋ ଦୁର୍ଵାରଜୃମ୍ଭିତଃ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍ନେହସଂପୃକ୍ତଂ କାମିନାଂ ହୃଦଯଂ କିଲ
ଅବିରତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ବିଭିନ୍ନ ଲୋକକୁ ବିଚଳିତ କରୁଥିବା, କୁହାଯାଏ ଏହି ଅଗ୍ନି ସ୍ନେହରେ ଭିଜା ପ୍ରେମିକମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଜ୍ଵଲତ୍ଯହର୍ନିଶଂ ଭୀମୋ ଦୁଶ୍ଚିକିତ୍ସ୍ଯମୁଖାତ୍ମକଃ ଵିଲୋକ୍ଯ ହରହୁଙ୍କାରଜ୍ଵାଲାଭସ୍ମକୃତଂ ସ୍ମରମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଦିନ ରାତି ଜଳିଉଠେ, ଯାହା ଚିକିତ୍ସା ଅସାଧ୍ୟ; ହରଙ୍କ ଗର୍ଜନର ଅଗ୍ନିରେ କାମ ଭସ୍ମ ହେବାକୁ ଦେଖି।
ଵିଲଲାପ ରତିଃ କ୍ରୂରଂ ବନ୍ଧୁନା ମଧୁନା ସହ ତତୋ ଵିଲପ୍ଯ ବହୁଶୋ ମଧୁନା ପରିସାନ୍ତ୍ଵିତା
ରତି ତାଙ୍କର କ୍ରୁର ସ୍ୱାମୀ ମଧୁ ସହିତ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ; ବହୁ ଦିନ ଦୁଃଖ କରିବା ପରେ, ମଧୁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଜଗାମ ଶରଣଂ ଦେଵମ୍ ଇନ୍ଦୁମୌଲିଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ ଭୃଙ୍ଗାନୁଯାତାଂ ସଂଗୃହ୍ଯ ପୁଷ୍ପିତାଂ ସହକାରଜାମ୍
ତାପରେ, ମଧୁମାକୁ ଲଗା ଫୁଲ ଲତା ଉଠାଇ, ଭୃଙ୍ଗମାନେ ଯାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକର ମୁଣ୍ଡ ଓ ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଲତାଂ ପଵିତ୍ରକସ୍ଥାନେ ପାଣୌ ପରଭୃତାଂ ସଖୀମ୍ ନିର୍ବଧ୍ଯ ତୁ ଜଟାଜୂଟଂ କୁଟିଲୈର୍ ଅଲକୈ ରତିଃ
ରତି ତାଙ୍କର ହାତରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଫୁଲ ଲତା ଧରି, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭଲପାଉଥିବା ଲତାକୁ ତାଙ୍କର ଜଟା ଓ ଗୁଞ୍ଜାଳି ଚୁଲରେ ବାନ୍ଧିଲେ।
ଉଦ୍ଧ୍ଵଲ୍ଯ ଗାତ୍ରଂ ଶୁଭ୍ରେଣ ହୃଦ୍ଯେନ ସ୍ମରଭସ୍ମନା ଜାନୁଭ୍ଯାମଵନୀଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚେନ୍ଦୁଵିଭୂଷଣମ୍
ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରିୟ ସ୍ମର ଭସ୍ମରେ ଛିଟିଇ, ଦୁଇ ଘୁଁଡ଼ି ମାଟିରେ ରଖି ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ନିରାମଯାଯ ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ମନୋମଯାଯ ନମଃ ଶିଵାଯାସ୍ତୁ ସୁରାର୍ଚିତାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ସଦା ଭକ୍ତକୃପାପରାଯ
ନିର୍ମଳ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମନରୂପ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ଅପାର କୃପା କରନ୍ତି, ସେହି ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଭଵାଯାସ୍ତୁ ଭଵୋଦ୍ଭଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଧ୍ଵସ୍ତମନୋଭଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଗୂଢମହାଵ୍ରତାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ମାଯାଗହନାଶ୍ରଯାଯ
ଭବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଭବର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମନୋଭବ ଧ୍ୱଂସକାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଗୁପ୍ତ ମହାବ୍ରତ ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମାୟାର ଘନ ଅନ୍ତରାଳରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଶର୍ଵାଯ ନମଃ ଶିଵାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସିଦ୍ଧାଯ ପୁରାତନାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ କାଲାଯ ନମଃ କଲାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଜ୍ଞାନଵରପ୍ରଦାଯ
ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସିଦ୍ଧ, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; କାଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, କଳାକୁ ନମସ୍କାର; ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ କାଲକଲାତିଗାଯ ନମୋ ନିସର୍ଗାମଲଭୂଷଣାଯ ନମୋ ଽସ୍ତ୍ଵମେଯାନ୍ଧକମର୍ଦକାଯ ନମଃ ଶରଣ୍ଯାଯ ନମୋ ଽଗୁଣାଯ
କାଳ ଓ ତାହାର ଭେଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସ୍ୱାଭାବିକ ପବିତ୍ରତାର ଭୂଷଣ ଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅପରିମାପ୍ୟ ଅନ୍ଧକାକୁ ବିନାଶ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଶରଣଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଗୁଣହୀନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଭୀମଗଣାନୁଗାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନାନାଭୁଵନାଦିକର୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନାନାଜଗତାଂ ଵିଧାତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଚିତ୍ରଫଲପ୍ରଯୋକ୍ତ୍ରେ
ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ବିଭିନ୍ନ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ନାନା ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵାଵସାନେ ହ୍ଯଵିନାଶନେତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଚିତ୍ରାଧ୍ଵରଭାଗଭୋକ୍ତ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଭକ୍ତାଭିମତପ୍ରଦାତ୍ରେ ନମଃ ସଦା ତେ ଭଵସଙ୍ଗହର୍ତ୍ରେ
ସମସ୍ତର ଶେଷରେ ଅବିନାଶୀ ଦୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଅଦ୍ଭୁତ ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସଦା ସଂସାର ବନ୍ଧନ ହରାଇବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଅନନ୍ତରୂପାଯ ସଦୈଵ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅସହ୍ଯକୋପାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଶଶାଙ୍କଚିହ୍ନାଯ ସଦୈଵ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅମେଯମାନାଯ ନମଃ ସ୍ତୁତାଯ
ଅନନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ସଦା ନମସ୍କାର; ଅସହ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନ ଥିବା ତୁମକୁ ସଦା ନମସ୍କାର; ଅପରିମାପ୍ୟ ମାନ ଥିବା, ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରଯାନାଯ ପୁରାନ୍ତକାଯ ନମଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧାଯ ମହୌଷଧାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯାଭିମତପ୍ରଦାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ସର୍ଵାର୍ତିହରାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ବୃଷଭ ଚଢ଼ିଥିବା, ପୁରୀ ଧ୍ୱଂସକାରୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହାଔଷଧ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଭକ୍ତମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରାଇବାଳୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଚରାଚରାଚାରଵିଚାରଵର୍ଯମ୍ ଆଚାର୍ଯମ୍ ଉତ୍ପ୍ରେକ୍ଷିତଭୂତସର୍ଗମ୍ ତ୍ଵାମିନ୍ଦୁମୌଲିଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା ପ୍ରିଯାପ୍ରମେଯଂ ମହତାଂ ମହେଶମ୍
ଚଳ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ଚରିତ୍ର ବୁଝିପାରୁଥିବା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ସୃଷ୍ଟି ଦେଖିପାରୁଥିବା, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, ମହାନଙ୍କର ଅପରିମାପ୍ୟ ପ୍ରିୟ ମହେଶଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ କାମଯଶଃସମୃଦ୍ଧିଂ ପୁନଃ ପ୍ରଭୋ ଜୀଵତୁ କାମଦେଵଃ ପ୍ରିଯଂ ଵିନା ତ୍ଵାଂ ପ୍ରିଯଜୀଵିତେଷୁ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଽପରଃ କୋ ଭୁଵନେଷ୍ଵିହାସ୍ତି
ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ପୁଣି ଏକଥର ଭଲପାଇବା ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ; କାମଦେବଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦିଅ। ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରିୟ ଜୀବନରେ ଏହି ଜଗତରେ ଆଉ କିଏ ଅଛି?