ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵନାଗେନ୍ଦ୍ରଶୈଲଶୀଲାଵନୀଗୁଣୈଃ ହିମଶୈଲସୁତା ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂପୂର୍ଵିକଯା ତତଃ
ତାପରେ, ହିମପର୍ବତର ଝିଅ ଦେବୀ, ନିଜ ପୂର୍ବ ସୁକୃତରେ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ପର୍ବତ, ପଥର ଓ ଅରଣ୍ୟର ଗୁଣ ଧାରଣ କଲେ।
କ୍ରମେଣ ଵୃଦ୍ଧିମାନୀତା ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନଲସୈର୍ବୁଧୈଃ କ୍ରମେଣ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯପ୍ରବୋଧୈର୍ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
କ୍ରମେ, ଧନ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ରୂପ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ି ତିନି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ।
ଅଜଯଦ୍ଭୂଷଯଚ୍ଚାପି ନିଃସାଧାରୈର୍ନଗାତ୍ମଜା ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶକ୍ରୋ ନାରଦଂ ଦେଵସଂମତମ୍
ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ନିଜସ୍ୱ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ବିଜୟୀ ହେଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ନାରଦଙ୍କୁ ଆସିଲେ।
ଦେଵର୍ଷିମଥ ସସ୍ମାର କାର୍ଯସାଧନସତ୍ଵରମ୍ ସ୍ମୃତିଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାଯ ଜାତାଂ ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତଦା
ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତିରେ ଆସି, ଏହି ସମୟରେ ଉଠିଲେ।
ଆଜଗାମ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ ତଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମହାସନାତ୍
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ।
ଯଥାର୍ହେଣ ତୁ ପାଦ୍ଯେନ ପୂଜଯାମାସ ଵାସଵଃ ଶକ୍ରପ୍ରଣୀତାଂ ତାଂ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି
ବାସବ, ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପାଦ ପାନୀୟ ଦେଇ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷି ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ନାରଦଃ କୁଶଲଂ ଦେଵମ୍ ଅପୃଚ୍ଛତ୍ପାକଶାସନମ୍ ପୃଷ୍ଟେ ଚ କୁଶଲେ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ପ୍ରଭୁଃ
ନାରଦ ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ଶକ୍ର, ସେହି ପ୍ରଭୁ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୁଶଲସ୍ଯାଙ୍କୁରେ ତାଵତ୍ ସମ୍ଭୂତେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ ତତ୍ଫଲୋଦ୍ଭଵସଂପତ୍ତୌ ତ୍ଵଂ ଭଵାତନ୍ଦ୍ରିତୋ ମୁନେ
ତିନି ଜଗତରେ ମଙ୍ଗଳର ଅଙ୍କୁର ଉପଜିଲେ, ମୁନି, ତୁମେ ସେହି ଫଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସଦା ସଚେତନ ରହୁଛ।
ଵେତ୍ସି ଚୈତତ୍ସମସ୍ତଂ ତ୍ଵଂ ତଥାପି ପରିଚୋଦକଃ ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ଯାତି ନିଵେଦ୍ଯାର୍ଥଂ ସୁହୃଜ୍ଜନେ
ତୁମେ ସବୁ କଥା ଜାଣିଛ, ତଥାପି ଅନ୍ୟମାନେ କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛ; ମିତ୍ରମାନେ କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସନ୍ତୋଷ ପାଉଛ।
ତଦ୍ଯଥା ଶୈଲଜା ଦେଵୀ ଯୋଗଂ ଯାଯାତ୍ପିନାକିନା ଶୀଘ୍ରଂ ତଦୁଦ୍ଯମଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅସ୍ମତ୍ପକ୍ଷୈର୍ଵିଧୀଯତାମ୍
ଏହିପରି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପିନାକୀନ ସହ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପାଇଁ, ଆମର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।
ଅଵଗମ୍ଯାର୍ଥମଖିଲଂ ତତ ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ନାରଦଃ ଶକ୍ରଂ ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ ହିମଶୈଲନିଵେଶନମ୍
ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି, ନାରଦ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ହିମପାହାଡ଼ର ନିବାସରେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ଦ୍ଵାରେ ସ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚିତ୍ରଵେତ୍ରଲତାକୁଲେ ଵନ୍ଦିତୋ ହିମଶୈଲେନ ନିର୍ଗତେନ ପୁରୋ ମୁନିଃ
ସେଠାରେ, ବିଭିନ୍ନ ବେତ ଓ ଲତାରେ ଶୋଭିତ ଦ୍ୱାରରେ, ମୁନିଙ୍କୁ ହିମପାହାଡ଼ ନିଜେ ବାହାରି ଆଗ୍ରହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସହ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭଵନଂ ଭୁଵୋ ଭୂଷଣତାଂ ଗତମ୍ ନିଵେଦିତେ ସ୍ଵଯଂ ହୈମେ ହିମଶୈଲେ ନ ଵିସ୍ତୃତେ
ଉଭୟେ ଏକସାଥିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ହିମପାହାଡ଼ର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ମହଲରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରାଗଲା, ଯଦିଓ ଏହା ବଡ଼ ନଥିଲା।
ମହାସନେ ମୁନିଵରୋ ନିଷସାଦାତୁଲଦ୍ଯୁତିଃ ଯଥାର୍ହଂ ଚାର୍ଘ୍ଯପାଦ୍ଯଂ ଚ ଶୈଲସ୍ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ମୁନିବର, ଅତୁଳ ଚମକ ଥିବା, ବଡ଼ ଆସନରେ ବସିଲେ; ଯଥାଯଥ ଭାବରେ, ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ପାଦ ପାନୀୟ ଦେଲେ।
ମୁନିସ୍ତୁ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ତମର୍ଘଂ ଵିଧିଵତ୍ତଦା ଗୃହୀତାର୍ଘଂ ମୁନିଵରମ୍ ଅପୃଚ୍ଛଚ୍ଛ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା
ମୁନି ସେହି ଅର୍ଘ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ମୁନିବର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କୁଶଲଂ ତପସଃ ଶୈଲଃ ଶନୈଃ ଫୁଲ୍ଲାନନାମ୍ବୁଜଃ ମୁନିରପ୍ଯଦ୍ରିରାଜାନମ୍ ଅପୃଚ୍ଛତ୍କୁଶଲଂ ତଦା
ପାହାଡ଼, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମମୁଖରେ, ମୁନିଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ଏହି ସମୟରେ ମୁନି ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଅହୋ ଽଵତାରିତାଃ ସର୍ଵେ ସଂନିଵେଶେ ମହାଗିରେ ପୃଥୁତ୍ଵଂ ମନସା ତୁଲ୍ଯଂ କନ୍ଦରାଣାଂ ତଥାଚଲ
ଅହୋ, ସମସ୍ତେ ମହାପାହାଡ଼ର ଆସନରେ ଉତରିଛନ୍ତି; ଗୁହାମାନେ ଓ ପାହାଡ଼ର ବିଶାଳତା ମୋ ମନରେ ସମାନ ଲାଗୁଛି।
ଗୁରୁତ୍ଵଂ ତେ ଗୁଣୌଘାନାଂ ସ୍ଥାଵରାଦତିରିଚ୍ଯତେ ପ୍ରସନ୍ନତା ଚ ତୋଯସ୍ଯ ମନସୋ ଽପ୍ଯଧିକା ଚ ତେ
ତୁମର ଗୁଣମାନେର ଭାର ଅଚଳବସ୍ତୁମାନେଠାରୁ ଅଧିକ; ତୁମର ପ୍ରସନ୍ନତା ଜଳର ପରି, ମନର ଶାନ୍ତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବେଶି।
ନ ଲକ୍ଷଯାମଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ଶିଷ୍ଯତେ କନ୍ଦରୋଦରାତ୍ ନ ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତଥା ସ୍ଵର୍ଗେ କୁତ୍ରାଧିକତଯା ସ୍ଥିତା
ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ଗୁହାର ଗଭୀର ଭାଗରେ କିଛି ବାକି ରହିଛି ବୋଲି ଆମେ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ; ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ଅଛି ବୋଲି କେଉଁଠି ଦେଖିପାରୁନାହିଁ।
ନାନାତପୋଭିର୍ମୁନିଭିର୍ ଜ୍ଵଲନାର୍କସମପ୍ରଭୈଃ ପାଵନୈଃ ପାଵିତୋ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍କନ୍ଦରସମାଶ୍ରିତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୱୀ ମୁନିମାନେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ପ୍ରଭା ଥିବା, ସେମାନେ ତୁମର ଗୁହାମାନେରେ ବସି, ସେହି ଗୁହାମାନେକୁ ସଦା ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି।
ଅଵମତ୍ଯ ଵିମାନାନି ସ୍ଵର୍ଗଵାସଵିରାଗିଣଃ ପିତୁର୍ଗୃହ ଇଵାସନ୍ନା ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵକିଂନରାଃ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ନିଜ ମହଲକୁ ଅପମାନ କରି, ଏକ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଥିବା ପରି ଅନାସକ୍ତ ଭାବରେ ରହିଥିଲେ।
ଅହୋ ଧନ୍ଯୋ ଽସି ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ଯ ତେ କନ୍ଦରଂ ହରଃ ଅଧ୍ଯାସ୍ତେ ଲୋକନାଥୋ ଽପି ସମାଧାନପରାଯଣଃ
ହେ ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କେତେ ଧନ୍ୟ, ଯେ ତୁମର ଗୁହାରେ ଲୋକମହାନ୍ତି ହରା ନିଜ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵତି ଦେଵର୍ଷୌ ନାରଦେ ସାଦରଂ ଗିରା ହିମଶୈଲସ୍ଯ ମହିଷୀ ମେନା ମୁନିଦିଦୃକ୍ଷଯା
ଦେବ ଋଷି ନାରଦ ଆଦର ସହିତ ଏପରି କହିବା ପରେ, ହିମପାହାଡ଼ର ରାଣୀ ମେନା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ଅନୁଯାତା ଦୁହିତ୍ରା ତୁ ସ୍ଵଲ୍ପାଲିପରିଚାରିକା ଲଜ୍ଜାପ୍ରଣଯନମ୍ରାଙ୍ଗୀ ପ୍ରଵିଵେଶ ନିଵେଶନମ୍
ସେ ନିଜ କନ୍ୟା ଓ କିଛି ଦାସୀଙ୍କ ସହିତ, ଲଜ୍ଜା ଓ ସ୍ନେହରେ ଶରୀର ନମାଇ, ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ମୁନିଵରଃ ଶୈଲେନ ସହିତୋ ଵଶୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ତେଜସୋ ରାଶିଂ ମୁନିଂ ଶୈଲପ୍ରିଯା ତଦା
ସେଠାରେ, ନିଜେ ନିୟମିତ ମୁନି ଶୈଳପତିଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିଲେ; ଏବଂ ମୁନିଙ୍କ ତେଜ ଦେଖି, ପାହାଡ଼ର ପ୍ରିୟା ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଗୂଢଵଦନା ପାଣିପଦ୍ମକୃତାଞ୍ଜଲିଃ ତାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ମହାଭାଗୋ ମହର୍ଷିର୍ ଅମିତଦ୍ଯୁତିଃ
ମୁହଁ ଅଳ୍ପ ଢାକି, ହାତ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ପରି ଜୋଡି, ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ; ଏହା ଦେଖି, ଅପାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହାମୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଆଶୀର୍ଭିର୍ ଅମୃତୋଦ୍ଗାରରୂପାଭିସ୍ତାଂ ଵ୍ଯଵର୍ଧଯତ୍ ତତୋ ଵିସ୍ମିତଚିତ୍ତା ତୁ ହିମଵଦ୍ଗିରିପୁତ୍ରିକା
ମୁନି ଅମୃତ ପରି ମଧୁର ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ତାପରେ, ହିମବତ୍ କନ୍ୟାର ହୃଦୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଉଦୈକ୍ଷନ୍ନାରଦଂ ଦେଵୀ ମୁନିମଦ୍ଭୁତରୂପିଣମ୍ ଏହି ଵତ୍ସେତି ଚାପ୍ଯୁକ୍ତା ଋଷିଣା ସ୍ନିଗ୍ଧଯା ଗିରା
ଦେବୀ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପର ମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ମୁନି ସ୍ନେହଭରା କଥାରେ କହିଲେ, 'ଆସ, ଶିଶୁ।'
କଣ୍ଠେ ଗୃହୀତ୍ଵା ପିତରମ୍ ଉତ୍ସଙ୍ଗେ ସମୁପାଵିଶତ୍ ଉଵାଚ ମାତା ତାଂ ଦେଵୀମ୍ ଅଭିଵନ୍ଦଯ ପୁତ୍ରିକେ
ପିତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଧରି, ସେ ତାଙ୍କ ଆଙ୍କରେ ବସିଲେ; ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପୁତ୍ରୀ, ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର।'
ଭଗଵନ୍ତଂ ତତୋ ଧନ୍ଯଂ ପତିମାପ୍ସ୍ଯସି ସଂମତମ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତୁ ତତୋ ମାତ୍ରା ଵସ୍ତ୍ରାନ୍ତପିହିତାନନା
ତାପରେ ମା କହିଲେ, 'ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପତିକୁ ପାଇବେ'; ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଗୋପନ କରି ମୁହଁକୁ ପୋଶାକର କୋଣାରେ ଢାକିଲେ।