ଜ୍ଯୋତିଷାମପି ତେଜସ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଭଵତ୍ସୁରତୋନ୍ନତା ଵନାଶ୍ରିତାଶ୍ଚୌଷଧଯଃ ସ୍ଵାଦୁଵନ୍ତି ଫଲାନି ଚ
ତାରାମାନଙ୍କର ଆଲୋକ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବଢ଼ିଗଲା; ଜଙ୍ଗଲର ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧୁର ଫଳ ଦେଇଲେ।
ଗନ୍ଧଵନ୍ତି ଚ ମାଲ୍ଯାନି ଵିମଲଂ ଚ ନଭୋ ଽଭଵତ୍ ମାରୁତଶ୍ଚ ସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ସୁମନୋହରା
ଫୁଲମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଲେ, ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ହେଲା, ପବନ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଲା, ଦିଗମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ହେଲେ।
ତେନ ଚୋଦ୍ଭୂତଫଲିତପରିପାକଗୁଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ଅଭଵତ୍ପୃଥିଵୀ ଦେଵୀ ଶାଲିମାଲାକୁଲାପି ଚ
ଏହିପରି ଉତ୍ସବ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ଅନେକ ଫଳ ଓ ପକ୍କ ଫସଲର ଗୁଣରେ ଚମକିଉଠିଲେ, ଏବଂ ଧାନର ମାଳାରେ ଭରିଗଲେ।
ତପାଂସି ଦୀର୍ଘଚୀର୍ଣାନି ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ ତସ୍ମିନ୍ଗତାନି ସାଫଲ୍ଯଂ କାଲେ ନିର୍ମଲଚେତସାମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଥିବା ମୁନିମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କରିଥିବା ତପସ୍ୟା ଫଳବତ୍ତା ପାଇଲା।
ଵିସ୍ମୃତାନି ଚ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ପ୍ରପେଦିରେ ପ୍ରଭାଵସ୍ତୀର୍ଥମୁଖ୍ଯାନାଂ ତଦା ପୁଣ୍ଯତମୋ ଽଭଵତ୍
ଭୁଲିଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥମାନେ ସେ ସମୟରେ ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ହେଲେ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ସୁରାଶ୍ଚାସନ୍ ଵିମାନେଷୁ ସହସ୍ରଶଃ ସମହେନ୍ଦ୍ରହରିବ୍ରହ୍ମଵାଯୁଵହ୍ନିପୁରୋଗମାଃ
ଆକାଶରେ ଦେବମାନେ ହଜାର ହଜାର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଧାନ ହେଇ।
ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ପ୍ରମୁମୁଚୁସ୍ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ହିମଭୂଧରେ ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ସେ ହିମପର୍ବତ ଉପରେ ଦେବମାନେ ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ମେରୁପ୍ରଭୃତଯଶ୍ଚାପି ମୂର୍ତିମନ୍ତୋ ମହାବଲାଃ ତସ୍ମିନ୍ମହୋତ୍ସଵେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵ୍ଯପ୍ରଭୃତପାଣଯଃ
ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପର୍ବତମାନେ ଦିବ୍ୟ ହାତରେ ଏହି ବଡ଼ ଉତ୍ସବରେ ଅଂଶ ନେଲେ।
ସରିତଃ ସାଗରାଶ୍ଚୈଵ ସମାଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ ହିମଶୈଲୋ ଽଭଵଲ୍ଲୋକେ ତଥା ସର୍ଵୈଶ୍ଚରାଚରୈଃ
ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ସାଗରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ହିମପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ସେଵ୍ଯଶ୍ଚାପ୍ଯଭିଗମ୍ଯଶ୍ଚ ସ ଶ୍ରେଯାଂଶ୍ଚାଚଲୋତ୍ତମଃ ଅନୁଭୂଯୋତ୍ସଵଂ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନାଲଯାନ୍ମୁଦା
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ସେବା ଓ ଆସିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ; ଦେବମାନେ ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି ସ୍ୱ ଗୃହକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଗଲେ।
ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵନାଗେନ୍ଦ୍ରଶୈଲଶୀଲାଵନୀଗୁଣୈଃ ହିମଶୈଲସୁତା ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂପୂର୍ଵିକଯା ତତଃ
ତାପରେ, ହିମପର୍ବତର ଝିଅ ଦେବୀ, ନିଜ ପୂର୍ବ ସୁକୃତରେ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ପର୍ବତ, ପଥର ଓ ଅରଣ୍ୟର ଗୁଣ ଧାରଣ କଲେ।
କ୍ରମେଣ ଵୃଦ୍ଧିମାନୀତା ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନଲସୈର୍ବୁଧୈଃ କ୍ରମେଣ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯପ୍ରବୋଧୈର୍ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
କ୍ରମେ, ଧନ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ରୂପ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ି ତିନି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ।
ଅଜଯଦ୍ଭୂଷଯଚ୍ଚାପି ନିଃସାଧାରୈର୍ନଗାତ୍ମଜା ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶକ୍ରୋ ନାରଦଂ ଦେଵସଂମତମ୍
ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ନିଜସ୍ୱ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ବିଜୟୀ ହେଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ନାରଦଙ୍କୁ ଆସିଲେ।
ଦେଵର୍ଷିମଥ ସସ୍ମାର କାର୍ଯସାଧନସତ୍ଵରମ୍ ସ୍ମୃତିଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାଯ ଜାତାଂ ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତଦା
ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତିରେ ଆସି, ଏହି ସମୟରେ ଉଠିଲେ।
ଆଜଗାମ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ ତଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମହାସନାତ୍
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ।
ଯଥାର୍ହେଣ ତୁ ପାଦ୍ଯେନ ପୂଜଯାମାସ ଵାସଵଃ ଶକ୍ରପ୍ରଣୀତାଂ ତାଂ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି
ବାସବ, ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପାଦ ପାନୀୟ ଦେଇ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷି ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ନାରଦଃ କୁଶଲଂ ଦେଵମ୍ ଅପୃଚ୍ଛତ୍ପାକଶାସନମ୍ ପୃଷ୍ଟେ ଚ କୁଶଲେ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ପ୍ରଭୁଃ
ନାରଦ ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ଶକ୍ର, ସେହି ପ୍ରଭୁ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୁଶଲସ୍ଯାଙ୍କୁରେ ତାଵତ୍ ସମ୍ଭୂତେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ ତତ୍ଫଲୋଦ୍ଭଵସଂପତ୍ତୌ ତ୍ଵଂ ଭଵାତନ୍ଦ୍ରିତୋ ମୁନେ
ତିନି ଜଗତରେ ମଙ୍ଗଳର ଅଙ୍କୁର ଉପଜିଲେ, ମୁନି, ତୁମେ ସେହି ଫଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସଦା ସଚେତନ ରହୁଛ।
ଵେତ୍ସି ଚୈତତ୍ସମସ୍ତଂ ତ୍ଵଂ ତଥାପି ପରିଚୋଦକଃ ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ଯାତି ନିଵେଦ୍ଯାର୍ଥଂ ସୁହୃଜ୍ଜନେ
ତୁମେ ସବୁ କଥା ଜାଣିଛ, ତଥାପି ଅନ୍ୟମାନେ କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛ; ମିତ୍ରମାନେ କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସନ୍ତୋଷ ପାଉଛ।
ତଦ୍ଯଥା ଶୈଲଜା ଦେଵୀ ଯୋଗଂ ଯାଯାତ୍ପିନାକିନା ଶୀଘ୍ରଂ ତଦୁଦ୍ଯମଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅସ୍ମତ୍ପକ୍ଷୈର୍ଵିଧୀଯତାମ୍
ଏହିପରି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପିନାକୀନ ସହ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପାଇଁ, ଆମର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।
ଅଵଗମ୍ଯାର୍ଥମଖିଲଂ ତତ ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ନାରଦଃ ଶକ୍ରଂ ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ ହିମଶୈଲନିଵେଶନମ୍
ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି, ନାରଦ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ହିମପାହାଡ଼ର ନିବାସରେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ଦ୍ଵାରେ ସ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚିତ୍ରଵେତ୍ରଲତାକୁଲେ ଵନ୍ଦିତୋ ହିମଶୈଲେନ ନିର୍ଗତେନ ପୁରୋ ମୁନିଃ
ସେଠାରେ, ବିଭିନ୍ନ ବେତ ଓ ଲତାରେ ଶୋଭିତ ଦ୍ୱାରରେ, ମୁନିଙ୍କୁ ହିମପାହାଡ଼ ନିଜେ ବାହାରି ଆଗ୍ରହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସହ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭଵନଂ ଭୁଵୋ ଭୂଷଣତାଂ ଗତମ୍ ନିଵେଦିତେ ସ୍ଵଯଂ ହୈମେ ହିମଶୈଲେ ନ ଵିସ୍ତୃତେ
ଉଭୟେ ଏକସାଥିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ହିମପାହାଡ଼ର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ମହଲରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରାଗଲା, ଯଦିଓ ଏହା ବଡ଼ ନଥିଲା।
ମହାସନେ ମୁନିଵରୋ ନିଷସାଦାତୁଲଦ୍ଯୁତିଃ ଯଥାର୍ହଂ ଚାର୍ଘ୍ଯପାଦ୍ଯଂ ଚ ଶୈଲସ୍ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ମୁନିବର, ଅତୁଳ ଚମକ ଥିବା, ବଡ଼ ଆସନରେ ବସିଲେ; ଯଥାଯଥ ଭାବରେ, ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ପାଦ ପାନୀୟ ଦେଲେ।
ମୁନିସ୍ତୁ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ତମର୍ଘଂ ଵିଧିଵତ୍ତଦା ଗୃହୀତାର୍ଘଂ ମୁନିଵରମ୍ ଅପୃଚ୍ଛଚ୍ଛ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା
ମୁନି ସେହି ଅର୍ଘ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ମୁନିବର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କୁଶଲଂ ତପସଃ ଶୈଲଃ ଶନୈଃ ଫୁଲ୍ଲାନନାମ୍ବୁଜଃ ମୁନିରପ୍ଯଦ୍ରିରାଜାନମ୍ ଅପୃଚ୍ଛତ୍କୁଶଲଂ ତଦା
ପାହାଡ଼, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମମୁଖରେ, ମୁନିଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ଏହି ସମୟରେ ମୁନି ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରାଜଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଅହୋ ଽଵତାରିତାଃ ସର୍ଵେ ସଂନିଵେଶେ ମହାଗିରେ ପୃଥୁତ୍ଵଂ ମନସା ତୁଲ୍ଯଂ କନ୍ଦରାଣାଂ ତଥାଚଲ
ଅହୋ, ସମସ୍ତେ ମହାପାହାଡ଼ର ଆସନରେ ଉତରିଛନ୍ତି; ଗୁହାମାନେ ଓ ପାହାଡ଼ର ବିଶାଳତା ମୋ ମନରେ ସମାନ ଲାଗୁଛି।
ଗୁରୁତ୍ଵଂ ତେ ଗୁଣୌଘାନାଂ ସ୍ଥାଵରାଦତିରିଚ୍ଯତେ ପ୍ରସନ୍ନତା ଚ ତୋଯସ୍ଯ ମନସୋ ଽପ୍ଯଧିକା ଚ ତେ
ତୁମର ଗୁଣମାନେର ଭାର ଅଚଳବସ୍ତୁମାନେଠାରୁ ଅଧିକ; ତୁମର ପ୍ରସନ୍ନତା ଜଳର ପରି, ମନର ଶାନ୍ତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବେଶି।
ନ ଲକ୍ଷଯାମଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ଶିଷ୍ଯତେ କନ୍ଦରୋଦରାତ୍ ନ ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତଥା ସ୍ଵର୍ଗେ କୁତ୍ରାଧିକତଯା ସ୍ଥିତା
ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ଗୁହାର ଗଭୀର ଭାଗରେ କିଛି ବାକି ରହିଛି ବୋଲି ଆମେ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ; ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ଅଛି ବୋଲି କେଉଁଠି ଦେଖିପାରୁନାହିଁ।
ନାନାତପୋଭିର୍ମୁନିଭିର୍ ଜ୍ଵଲନାର୍କସମପ୍ରଭୈଃ ପାଵନୈଃ ପାଵିତୋ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍କନ୍ଦରସମାଶ୍ରିତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୱୀ ମୁନିମାନେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ପ୍ରଭା ଥିବା, ସେମାନେ ତୁମର ଗୁହାମାନେରେ ବସି, ସେହି ଗୁହାମାନେକୁ ସଦା ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି।