ପ୍ରକୀର୍ଣବହୁସିଦ୍ଧାର୍ଥେ ମନୋଜପରିଵାରକେ ଶୁଚିନ୍ଯଂଶୁକସଂଛନ୍ନଭୂଶଯ୍ଯାସ୍ତରଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲେ
ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଉପଚାରକମାନେ ଚାରିପାଖରେ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପରିବାର, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଧଳା କପଡ଼ରେ ଢାକା ଭୂଶୟ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇଥିଲେ।
ଧୂପାମୋଦମନୋରମ୍ଯେ ସର୍ଜଗନ୍ଧୋପଯୋଗିକେ ତତଃ କ୍ରମେଣ ଦିଵସେ ଗତେ ଦୂରଂ ଵିଭାଵରୀ
ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ରସ ଗନ୍ଧରେ ମନୋରମ ସ୍ଥାନରେ, ଦିନ ଦୀର୍ଘ ହେବା ପରେ ରାତି ଦେଖାଦେଲା।
ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ସୁଖୋଦର୍କେ ତତୋ ମେନା ମହାଗୃହେ ପ୍ରସୁପ୍ତପ୍ରାଯପୁରୁଷେ ନିଦ୍ରାଭୂତୋପଚାରିକେ
ସୁଖ ଆସିଲାପରେ, ମେନା ବଡ଼ ଗୃହରେ, ଯେଉଁଠି ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଶୁଇଯାଇଥିଲେ ଓ ନିଦ୍ରା ଆସିଥିଲା, ଚେତନା ଦେଖାଇଲେ।
ସ୍ଫୁଟାଲୋକେ ଶଶଭୃତି ଭ୍ରାନ୍ତିରାତ୍ରିଵିହଂଗମେ ରଜନୀଚରଭୂତାନାଂ ସଂଘୈରାଵୃତଚତ୍ଵରେ
ସ୍ପଷ୍ଟ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ, ଶଶୀ ଚମକୁଥିବାବେଳେ, ରାତିର ପକ୍ଷୀମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ରହିଲେ, ରାତିର ଜୀବମାନେ ଚତୁର୍ବାରି ଭରିଦେଲେ।
ଗାଢକଣ୍ଠଗ୍ରହାଲଗ୍ନସୁଭଗେଷ୍ଟଜନେ ତତଃ କିଂଚିଦାକୁଲତାଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ମେନାନେତ୍ରାମ୍ବୁଜଦ୍ଵଯେ
ପ୍ରିୟା ଜଣେ ନିଜ ପରିବାରରେ ଘେରା ହୋଇ, ଗଭୀର ଗଳା ଧରିବାରେ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରିଲା, ତେବେ ମେନାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପଦ୍ମପରି ଆଖିରେ ଏକ ଅସ୍ଥିରତା ଆସିଗଲା।
ଆଵିଵେଶ ମୁଖେ ରାତ୍ରିଃ ସୁଚିରସ୍ଫୁଟସଂଗମା ଜନ୍ମଦାଯା ଜଗନ୍ମାତୁଃ କ୍ରମେଣ ଜଠରାନ୍ତରେ
ରାତି, ଯେଉଁଥିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମିଶିଥିଲା, ମାତୃ ଜଗତ୍ ଦେବୀଙ୍କର ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେଖାଦେଖି ଜଠର ଭିତରକୁ ଯାଇଗଲା।
ଆଵିଵେଶାନ୍ତରଂ ଜନ୍ମ ମନ୍ଯମାନା କ୍ଷପା ତୁ ଵୈ ଅରଞ୍ଜଯଚ୍ଛଵିଂ ଦେଵ୍ଯା ଗୁହାରଣ୍ଯେ ଵିଭାଵରୀ
ରାତି ଜନ୍ମ ଭାବି ଦେବୀଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲା; ଗୁହା ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେବୀଙ୍କର ଚାମର ରାତି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲା।
ତତୋ ଜଗତ୍ପତିପ୍ରାଣହେତୁର୍ହିମଗିରିପ୍ରିଯା ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତେ ସୁଭଗେ ଵ୍ଯସୂଯତ ଗୁହାରଣିମ୍
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହିମାଗିରିର ପ୍ରିୟା, ଯେଉଁଠି ଜଗତ୍ପତିଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଉତ୍ସ, ଶୁଭ ଦିନରେ ଗୁହାରେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ତୁ ଜାଯମାନାଯାଂ ଜନ୍ତଵଃ ସ୍ଥାଣୁଜଙ୍ଗମାଃ ଅଭଵନ୍ସୁଖିନଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଲୋକନିଵାସିନଃ
ସେ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ — ଅଚଳ ଓ ଚଳ — ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନିବାସୀ, ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଇଗଲେ।
ନାରକାଣାମପି ତଦା ସୁଖଂ ସ୍ଵର୍ଗସମଂ ମହତ୍ ଅଭଵତ୍କ୍ରୂରସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଚେତଃ ଶାନ୍ତଂ ଚ ଦେହିନାମ୍
ସେ ସମୟରେ ନରକରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ବଡ଼ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ; ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦେହୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଜ୍ଯୋତିଷାମପି ତେଜସ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଭଵତ୍ସୁରତୋନ୍ନତା ଵନାଶ୍ରିତାଶ୍ଚୌଷଧଯଃ ସ୍ଵାଦୁଵନ୍ତି ଫଲାନି ଚ
ତାରାମାନଙ୍କର ଆଲୋକ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବଢ଼ିଗଲା; ଜଙ୍ଗଲର ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧୁର ଫଳ ଦେଇଲେ।
ଗନ୍ଧଵନ୍ତି ଚ ମାଲ୍ଯାନି ଵିମଲଂ ଚ ନଭୋ ଽଭଵତ୍ ମାରୁତଶ୍ଚ ସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ସୁମନୋହରା
ଫୁଲମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଲେ, ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ହେଲା, ପବନ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଲା, ଦିଗମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ହେଲେ।
ତେନ ଚୋଦ୍ଭୂତଫଲିତପରିପାକଗୁଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ଅଭଵତ୍ପୃଥିଵୀ ଦେଵୀ ଶାଲିମାଲାକୁଲାପି ଚ
ଏହିପରି ଉତ୍ସବ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ଅନେକ ଫଳ ଓ ପକ୍କ ଫସଲର ଗୁଣରେ ଚମକିଉଠିଲେ, ଏବଂ ଧାନର ମାଳାରେ ଭରିଗଲେ।
ତପାଂସି ଦୀର୍ଘଚୀର୍ଣାନି ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ ତସ୍ମିନ୍ଗତାନି ସାଫଲ୍ଯଂ କାଲେ ନିର୍ମଲଚେତସାମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଥିବା ମୁନିମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କରିଥିବା ତପସ୍ୟା ଫଳବତ୍ତା ପାଇଲା।
ଵିସ୍ମୃତାନି ଚ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ପ୍ରପେଦିରେ ପ୍ରଭାଵସ୍ତୀର୍ଥମୁଖ୍ଯାନାଂ ତଦା ପୁଣ୍ଯତମୋ ଽଭଵତ୍
ଭୁଲିଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥମାନେ ସେ ସମୟରେ ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ହେଲେ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ସୁରାଶ୍ଚାସନ୍ ଵିମାନେଷୁ ସହସ୍ରଶଃ ସମହେନ୍ଦ୍ରହରିବ୍ରହ୍ମଵାଯୁଵହ୍ନିପୁରୋଗମାଃ
ଆକାଶରେ ଦେବମାନେ ହଜାର ହଜାର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଧାନ ହେଇ।
ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ପ୍ରମୁମୁଚୁସ୍ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ହିମଭୂଧରେ ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ସେ ହିମପର୍ବତ ଉପରେ ଦେବମାନେ ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ମେରୁପ୍ରଭୃତଯଶ୍ଚାପି ମୂର୍ତିମନ୍ତୋ ମହାବଲାଃ ତସ୍ମିନ୍ମହୋତ୍ସଵେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵ୍ଯପ୍ରଭୃତପାଣଯଃ
ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପର୍ବତମାନେ ଦିବ୍ୟ ହାତରେ ଏହି ବଡ଼ ଉତ୍ସବରେ ଅଂଶ ନେଲେ।
ସରିତଃ ସାଗରାଶ୍ଚୈଵ ସମାଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ ହିମଶୈଲୋ ଽଭଵଲ୍ଲୋକେ ତଥା ସର୍ଵୈଶ୍ଚରାଚରୈଃ
ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ସାଗରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ହିମପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ସେଵ୍ଯଶ୍ଚାପ୍ଯଭିଗମ୍ଯଶ୍ଚ ସ ଶ୍ରେଯାଂଶ୍ଚାଚଲୋତ୍ତମଃ ଅନୁଭୂଯୋତ୍ସଵଂ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନାଲଯାନ୍ମୁଦା
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ସେବା ଓ ଆସିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ; ଦେବମାନେ ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି ସ୍ୱ ଗୃହକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଗଲେ।
ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵନାଗେନ୍ଦ୍ରଶୈଲଶୀଲାଵନୀଗୁଣୈଃ ହିମଶୈଲସୁତା ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂପୂର୍ଵିକଯା ତତଃ
ତାପରେ, ହିମପର୍ବତର ଝିଅ ଦେବୀ, ନିଜ ପୂର୍ବ ସୁକୃତରେ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ପର୍ବତ, ପଥର ଓ ଅରଣ୍ୟର ଗୁଣ ଧାରଣ କଲେ।
କ୍ରମେଣ ଵୃଦ୍ଧିମାନୀତା ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନଲସୈର୍ବୁଧୈଃ କ୍ରମେଣ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯପ୍ରବୋଧୈର୍ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
କ୍ରମେ, ଧନ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ରୂପ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ି ତିନି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ।
ଅଜଯଦ୍ଭୂଷଯଚ୍ଚାପି ନିଃସାଧାରୈର୍ନଗାତ୍ମଜା ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶକ୍ରୋ ନାରଦଂ ଦେଵସଂମତମ୍
ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ନିଜସ୍ୱ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ବିଜୟୀ ହେଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ନାରଦଙ୍କୁ ଆସିଲେ।
ଦେଵର୍ଷିମଥ ସସ୍ମାର କାର୍ଯସାଧନସତ୍ଵରମ୍ ସ୍ମୃତିଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାଯ ଜାତାଂ ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତଦା
ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତିରେ ଆସି, ଏହି ସମୟରେ ଉଠିଲେ।
ଆଜଗାମ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ ତଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ମହାସନାତ୍
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ।
ଯଥାର୍ହେଣ ତୁ ପାଦ୍ଯେନ ପୂଜଯାମାସ ଵାସଵଃ ଶକ୍ରପ୍ରଣୀତାଂ ତାଂ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି
ବାସବ, ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପାଦ ପାନୀୟ ଦେଇ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷି ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ନାରଦଃ କୁଶଲଂ ଦେଵମ୍ ଅପୃଚ୍ଛତ୍ପାକଶାସନମ୍ ପୃଷ୍ଟେ ଚ କୁଶଲେ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ପ୍ରଭୁଃ
ନାରଦ ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ଶକ୍ର, ସେହି ପ୍ରଭୁ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୁଶଲସ୍ଯାଙ୍କୁରେ ତାଵତ୍ ସମ୍ଭୂତେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ ତତ୍ଫଲୋଦ୍ଭଵସଂପତ୍ତୌ ତ୍ଵଂ ଭଵାତନ୍ଦ୍ରିତୋ ମୁନେ
ତିନି ଜଗତରେ ମଙ୍ଗଳର ଅଙ୍କୁର ଉପଜିଲେ, ମୁନି, ତୁମେ ସେହି ଫଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସଦା ସଚେତନ ରହୁଛ।
ଵେତ୍ସି ଚୈତତ୍ସମସ୍ତଂ ତ୍ଵଂ ତଥାପି ପରିଚୋଦକଃ ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ଯାତି ନିଵେଦ୍ଯାର୍ଥଂ ସୁହୃଜ୍ଜନେ
ତୁମେ ସବୁ କଥା ଜାଣିଛ, ତଥାପି ଅନ୍ୟମାନେ କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛ; ମିତ୍ରମାନେ କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସନ୍ତୋଷ ପାଉଛ।
ତଦ୍ଯଥା ଶୈଲଜା ଦେଵୀ ଯୋଗଂ ଯାଯାତ୍ପିନାକିନା ଶୀଘ୍ରଂ ତଦୁଦ୍ଯମଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅସ୍ମତ୍ପକ୍ଷୈର୍ଵିଧୀଯତାମ୍
ଏହିପରି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପିନାକୀନ ସହ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପାଇଁ, ଆମର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।