ତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ ତ୍ଵଂ ଚ କୀର୍ତିମତାଂ କୀର୍ତିସ୍ ତ୍ଵଂ ମୂର୍ତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମୁକ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କର ଗତି; ତୁମେ କୀର୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୀର୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କର ରୂପ।
ରତିସ୍ତ୍ଵଂ ରକ୍ତଚିତ୍ତାନାଂ ପ୍ରୀତିସ୍ତ୍ଵଂ ହୃଷ୍ଟଦର୍ଶିନାମ୍ ତ୍ଵଂ କାନ୍ତିଃ କୃତଭୂଷାଣାଂ ତ୍ଵଂ ଶାନ୍ତିର୍ଦୁଃଖକର୍ମଣାମ୍
ତୁମେ ରକ୍ତ ଚିତ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ, ଖୁସି ଦେଖିବାମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରୀତି; ତୁମେ ଭୂଷିତମାନେ ପାଇଁ ରୂପ, ଦୁଃଖର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତମାନେ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଭ୍ରାନ୍ତିଃ ସର୍ଵବୋଧାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ କ୍ରତୁଯାଜିନାମ୍ ଜଲଧୀନାଂ ମହାଵେଲା ତ୍ଵଂ ଚ ଲୀଲା ଵିଲାସିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରାନ୍ତି, କ୍ରତୁ କରିଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଗତି; ସମୁଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ କୂଳ, ଏବଂ ଖେଳ କରିଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଲୀଳା।
ସଂଭୂତିସ୍ତ୍ଵଂ ପଦାର୍ଥାନାଂ ସ୍ଥିତିସ୍ତ୍ଵଂ ଲୋକପାଲିନୀ ତ୍ଵଂ କାଲରାତ୍ରିର୍ନିଃଶେଷଭୁଵନାଵଲିନାଶିନୀ
ତୁମେ ପଦାର୍ଥମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କର ରକ୍ଷାକାରୀ; ତୁମେ କାଳରାତ୍ରି, ଅନେକ ଜଗତର ଶେଷ କରିଥିବା।
ପ୍ରିଯକଣ୍ଠଗ୍ରହାନନ୍ଦଦାଯିନୀ ତ୍ଵଂ ଵିଭାଵରୀ ଇତ୍ଯନେକଵିଧୈର୍ଦେଵି ରୂପୈର୍ଲୋକେ ତ୍ଵମର୍ଚିତା
ତୁମେ ପ୍ରିୟ ଗଳା ଆଲିଙ୍ଗନର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ରାତି; ଏଭଳି ଦେବୀ, ଜଗତରେ ତୁମେ ବହୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପୂଜିତା।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ଵରଦେ ପୂଜଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଵାପି ଯେ ତେ ସର୍ଵକାମାନାପ୍ସ୍ଯନ୍ତି ନିଯତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଓ ଯେମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପାଇବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତୁ ନିଶା ଦେଵୀ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ଜଗାମ ତ୍ଵରିତା ତୂର୍ଣଂ ଗୃହଂ ହିମଗିରେଃ ପରମ୍
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ନିଶା ହାତ ଜୋଡି ଦେଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ' କହି ତୁରନ୍ତ ହିମଗିରିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ରାସୀନାଂ ମହାହର୍ମ୍ଯେ ରତ୍ନଭିତ୍ତିସମାଶ୍ରଯାମ୍ ଦଦର୍ଶ ମେନାମାପାଣ୍ଡୁଚ୍ଛଵିଵକ୍ତ୍ରସରୋରୁହାମ୍
ସେଠାରେ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ବଡ଼ ଦୁର୍ଗରେ, ଦେବୀ ମେନାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ମୁହଁ ପାଣ୍ଡୁ ଶ୍ରୀର ପଦ୍ମ ପରି।
କିଂଚିଚ୍ ଛ୍ଯାମମୁଖୋଦଗ୍ରସ୍ତନଭାରାଵନାମିତାମ୍ ମହୌଷଧିଗଣାବଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରରାଜନିଷେଵିତାମ୍
ସାଉ ମୁହଁ, ଉତ୍କଳ ଅସ୍ତନ ଭାରରେ ଅବନମିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଔଷଧୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମନ୍ତ୍ରରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ।
ଉଦ୍ଵହତ୍କନକୋନ୍ନଦ୍ଧଜୀଵରକ୍ଷାମହୋରଗାମ୍ ମଣିଦୀପଗଣଜ୍ଯୋତିର୍ ମହାଲୋକପ୍ରକାଶିତେ
ସେ ଜୀବର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁନା ଓ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସାପ ପହିଲେ, ଅନେକ ମଣି ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବଡ଼ ଲୋକର ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ପ୍ରକୀର୍ଣବହୁସିଦ୍ଧାର୍ଥେ ମନୋଜପରିଵାରକେ ଶୁଚିନ୍ଯଂଶୁକସଂଛନ୍ନଭୂଶଯ୍ଯାସ୍ତରଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲେ
ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଉପଚାରକମାନେ ଚାରିପାଖରେ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପରିବାର, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଧଳା କପଡ଼ରେ ଢାକା ଭୂଶୟ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇଥିଲେ।
ଧୂପାମୋଦମନୋରମ୍ଯେ ସର୍ଜଗନ୍ଧୋପଯୋଗିକେ ତତଃ କ୍ରମେଣ ଦିଵସେ ଗତେ ଦୂରଂ ଵିଭାଵରୀ
ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ରସ ଗନ୍ଧରେ ମନୋରମ ସ୍ଥାନରେ, ଦିନ ଦୀର୍ଘ ହେବା ପରେ ରାତି ଦେଖାଦେଲା।
ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ସୁଖୋଦର୍କେ ତତୋ ମେନା ମହାଗୃହେ ପ୍ରସୁପ୍ତପ୍ରାଯପୁରୁଷେ ନିଦ୍ରାଭୂତୋପଚାରିକେ
ସୁଖ ଆସିଲାପରେ, ମେନା ବଡ଼ ଗୃହରେ, ଯେଉଁଠି ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଶୁଇଯାଇଥିଲେ ଓ ନିଦ୍ରା ଆସିଥିଲା, ଚେତନା ଦେଖାଇଲେ।
ସ୍ଫୁଟାଲୋକେ ଶଶଭୃତି ଭ୍ରାନ୍ତିରାତ୍ରିଵିହଂଗମେ ରଜନୀଚରଭୂତାନାଂ ସଂଘୈରାଵୃତଚତ୍ଵରେ
ସ୍ପଷ୍ଟ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ, ଶଶୀ ଚମକୁଥିବାବେଳେ, ରାତିର ପକ୍ଷୀମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ରହିଲେ, ରାତିର ଜୀବମାନେ ଚତୁର୍ବାରି ଭରିଦେଲେ।
ଗାଢକଣ୍ଠଗ୍ରହାଲଗ୍ନସୁଭଗେଷ୍ଟଜନେ ତତଃ କିଂଚିଦାକୁଲତାଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ମେନାନେତ୍ରାମ୍ବୁଜଦ୍ଵଯେ
ପ୍ରିୟା ଜଣେ ନିଜ ପରିବାରରେ ଘେରା ହୋଇ, ଗଭୀର ଗଳା ଧରିବାରେ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରିଲା, ତେବେ ମେନାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପଦ୍ମପରି ଆଖିରେ ଏକ ଅସ୍ଥିରତା ଆସିଗଲା।
ଆଵିଵେଶ ମୁଖେ ରାତ୍ରିଃ ସୁଚିରସ୍ଫୁଟସଂଗମା ଜନ୍ମଦାଯା ଜଗନ୍ମାତୁଃ କ୍ରମେଣ ଜଠରାନ୍ତରେ
ରାତି, ଯେଉଁଥିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମିଶିଥିଲା, ମାତୃ ଜଗତ୍ ଦେବୀଙ୍କର ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେଖାଦେଖି ଜଠର ଭିତରକୁ ଯାଇଗଲା।
ଆଵିଵେଶାନ୍ତରଂ ଜନ୍ମ ମନ୍ଯମାନା କ୍ଷପା ତୁ ଵୈ ଅରଞ୍ଜଯଚ୍ଛଵିଂ ଦେଵ୍ଯା ଗୁହାରଣ୍ଯେ ଵିଭାଵରୀ
ରାତି ଜନ୍ମ ଭାବି ଦେବୀଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲା; ଗୁହା ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେବୀଙ୍କର ଚାମର ରାତି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲା।
ତତୋ ଜଗତ୍ପତିପ୍ରାଣହେତୁର୍ହିମଗିରିପ୍ରିଯା ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତେ ସୁଭଗେ ଵ୍ଯସୂଯତ ଗୁହାରଣିମ୍
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହିମାଗିରିର ପ୍ରିୟା, ଯେଉଁଠି ଜଗତ୍ପତିଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଉତ୍ସ, ଶୁଭ ଦିନରେ ଗୁହାରେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ତୁ ଜାଯମାନାଯାଂ ଜନ୍ତଵଃ ସ୍ଥାଣୁଜଙ୍ଗମାଃ ଅଭଵନ୍ସୁଖିନଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଲୋକନିଵାସିନଃ
ସେ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ — ଅଚଳ ଓ ଚଳ — ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନିବାସୀ, ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଇଗଲେ।
ନାରକାଣାମପି ତଦା ସୁଖଂ ସ୍ଵର୍ଗସମଂ ମହତ୍ ଅଭଵତ୍କ୍ରୂରସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଚେତଃ ଶାନ୍ତଂ ଚ ଦେହିନାମ୍
ସେ ସମୟରେ ନରକରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ବଡ଼ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ; ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦେହୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଜ୍ଯୋତିଷାମପି ତେଜସ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଭଵତ୍ସୁରତୋନ୍ନତା ଵନାଶ୍ରିତାଶ୍ଚୌଷଧଯଃ ସ୍ଵାଦୁଵନ୍ତି ଫଲାନି ଚ
ତାରାମାନଙ୍କର ଆଲୋକ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବଢ଼ିଗଲା; ଜଙ୍ଗଲର ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧୁର ଫଳ ଦେଇଲେ।
ଗନ୍ଧଵନ୍ତି ଚ ମାଲ୍ଯାନି ଵିମଲଂ ଚ ନଭୋ ଽଭଵତ୍ ମାରୁତଶ୍ଚ ସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ସୁମନୋହରା
ଫୁଲମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଲେ, ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ହେଲା, ପବନ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଲା, ଦିଗମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ହେଲେ।
ତେନ ଚୋଦ୍ଭୂତଫଲିତପରିପାକଗୁଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ଅଭଵତ୍ପୃଥିଵୀ ଦେଵୀ ଶାଲିମାଲାକୁଲାପି ଚ
ଏହିପରି ଉତ୍ସବ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ଅନେକ ଫଳ ଓ ପକ୍କ ଫସଲର ଗୁଣରେ ଚମକିଉଠିଲେ, ଏବଂ ଧାନର ମାଳାରେ ଭରିଗଲେ।
ତପାଂସି ଦୀର୍ଘଚୀର୍ଣାନି ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ ତସ୍ମିନ୍ଗତାନି ସାଫଲ୍ଯଂ କାଲେ ନିର୍ମଲଚେତସାମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଥିବା ମୁନିମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କରିଥିବା ତପସ୍ୟା ଫଳବତ୍ତା ପାଇଲା।
ଵିସ୍ମୃତାନି ଚ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ପ୍ରପେଦିରେ ପ୍ରଭାଵସ୍ତୀର୍ଥମୁଖ୍ଯାନାଂ ତଦା ପୁଣ୍ଯତମୋ ଽଭଵତ୍
ଭୁଲିଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥମାନେ ସେ ସମୟରେ ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ହେଲେ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ସୁରାଶ୍ଚାସନ୍ ଵିମାନେଷୁ ସହସ୍ରଶଃ ସମହେନ୍ଦ୍ରହରିବ୍ରହ୍ମଵାଯୁଵହ୍ନିପୁରୋଗମାଃ
ଆକାଶରେ ଦେବମାନେ ହଜାର ହଜାର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରଧାନ ହେଇ।
ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ପ୍ରମୁମୁଚୁସ୍ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ହିମଭୂଧରେ ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ସେ ହିମପର୍ବତ ଉପରେ ଦେବମାନେ ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ମେରୁପ୍ରଭୃତଯଶ୍ଚାପି ମୂର୍ତିମନ୍ତୋ ମହାବଲାଃ ତସ୍ମିନ୍ମହୋତ୍ସଵେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵ୍ଯପ୍ରଭୃତପାଣଯଃ
ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପର୍ବତମାନେ ଦିବ୍ୟ ହାତରେ ଏହି ବଡ଼ ଉତ୍ସବରେ ଅଂଶ ନେଲେ।
ସରିତଃ ସାଗରାଶ୍ଚୈଵ ସମାଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ ହିମଶୈଲୋ ଽଭଵଲ୍ଲୋକେ ତଥା ସର୍ଵୈଶ୍ଚରାଚରୈଃ
ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ସାଗରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ହିମପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ସେଵ୍ଯଶ୍ଚାପ୍ଯଭିଗମ୍ଯଶ୍ଚ ସ ଶ୍ରେଯାଂଶ୍ଚାଚଲୋତ୍ତମଃ ଅନୁଭୂଯୋତ୍ସଵଂ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନାଲଯାନ୍ମୁଦା
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ସେବା ଓ ଆସିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ; ଦେବମାନେ ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି ସ୍ୱ ଗୃହକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଗଲେ।