ତାରକୋ ନାମ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସୁରକେତୁରନିର୍ଜିତଃ ତସ୍ଯାଭାଵାଯ ଭଗଵାଞ୍ ଜନଯିଷ୍ଯତି ଚେଶ୍ଵରଃ
ତାରକ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ରାଜା ଅଛି, ସେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଅପରାଜିତ। ତାଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେବେ।
ସୁତଂ ସ ଭଵିତା ତସ୍ଯ ତାରକସ୍ଯାନ୍ତକାରକଃ ଶଂକରସ୍ଯାଭଵତ୍ପତ୍ନୀ ସତୀ ଦକ୍ଷସୁତା ତୁ ଯା
ସେଇ ପୁଅ ତାରକଙ୍କ ନାଶକ ହେବେ। ଶଙ୍କରଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ସେହେଲେ ସତୀ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଝିଅ।
ସା ମୃତା କୁପିତା ଦେଵୀ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍କାରଣାନ୍ତରେ ଭଵିତା ହିମଶୈଲସ୍ଯ ଦୁହିତା ଲୋକଭାଵିନୀ
ସେ ଦେବୀ କିଛି ଅନ୍ୟ କାରଣରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ପରେ ହିମପର୍ବତର ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ କରିବେ।
ଵିରହେଣ ହରସ୍ତସ୍ଯା ମତ୍ଵା ଶୂନ୍ଯଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ତପସ୍ଯନ୍ହିମଶୈଲସ୍ଯ କନ୍ଦରେ ସିଦ୍ଧସେଵିତେ
ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ହର ତିନି ଜଗତକୁ ଶୂନ୍ୟ ଭାବିବେ। ସେ ହିମପର୍ବତର ଗୁହାରେ, ଯେଉଁଠି ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେଠି ତପସ୍ୟା କରିବେ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣସ୍ତଜ୍ଜନ୍ମ କଂଚିତ୍କାଲଂ ନିଵତ୍ସ୍ଯତି ତଯୋଃ ସୁତପ୍ତତପସୋର୍ ଭଵିତା ଯୋ ମହାବଲଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ପାଇଁ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ। ଦୁହେଁ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କଲେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେବ।
ସ ଭଵିଷ୍ଯତି ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ତାରକସ୍ଯ ଵିନାଶକଃ ଜାତମାତ୍ରା ତୁ ସା ଦେଵୀ ସ୍ଵଲ୍ପସଂଜ୍ଞା ଚ ଭାମିନୀ
ସେଇ ସନ୍ତାନ ତାରକ ଦାନବଙ୍କ ନାଶକ ହେବେ। ଦେବୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମୟରେ, ଯଦିଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅତି କମ ରହିବ।
ଵିରହୋତ୍କଣ୍ଠିତା ଗାଢଂ ହରସଂଗମଲାଲସା ତଯୋଃ ସୁତପ୍ତତପସୋଃ ସଂଯୋଗଃ ସ୍ଯାଚ୍ଛୁଭାନନେ
ବିୟୋଗରେ ଗଭୀର ଆକୁଳତାରେ, ହରଙ୍କ ସଙ୍ଗ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହ କରି, ଦୁହେଁ ତପସ୍ୟା କରିବା ପରେ ତାଙ୍କର ଏକତ୍ୱ ହେବ, ଶୁଭେ।
ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ତୁ ଜନିତଃ ସ୍ଵଲ୍ପୋ ଵାକ୍କଲହୋ ଭଵେତ୍ ତତୋ ଽପି ସଂଶଯୋ ଭୂଯସ୍ ତାରକଂ ପ୍ରତି ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାପରେ, ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ସାଧାରଣ କଥାକାଟି ହେବ। ଏହାରୁ ତାରକ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଉ ଅଧିକ ସନ୍ଦେହ ଦେଖାଯିବ।
ତଯୋଃ ସଂଯୁକ୍ତଯୋସ୍ତସ୍ମାତ୍ ସୁରତାସକ୍ତିକାରଣେ ଵିଘ୍ନସ୍ତ୍ଵଯା ଵିଧାତଵ୍ଯୋ ଯଥା ତାଭ୍ଯାଂ ତଥା ଶୃଣୁ
ସେମାନେ ଏକତ୍ୱ ହେଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯେପରି ମୁଁ କହିଛି, ସେପରି ହେବା ପାଇଁ—ଏହା ଶୁଣ।
ଗର୍ଭସ୍ଥାନେ ଚ ତନ୍ମାତୁଃ ସ୍ଵେନ ରୂପେଣ ରଞ୍ଜଯ ତତୋ ଵିହାଯ ଶର୍ଵସ୍ତାଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତୋ ନର୍ମପୂର୍ଵକମ୍
ସେ ମାଆଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ତୁମ ନିଜ ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ତାପରେ, ଶର୍ବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ହସିକି ଶାନ୍ତିରେ ବସିବେ।
ଭର୍ତ୍ସଯିଷ୍ଯତି ତାଂ ଦେଵୀଂ ତତଃ ସା କୁପିତା ସତୀ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି ତପଶ୍ଚର୍ତୁଂ ତତ୍ତସ୍ମାତ୍ତପସେ ପୁନଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଡାଟିବେ। ତାପରେ ସତୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପୁନି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଯିବେ।
ଜନଯିଷ୍ଯତି ଯଂ ଶର୍ଵା ଦଯିତଦ୍ଯୁତିମଣ୍ଡିତମ୍ ସ ଭଵିଷ୍ଯତି ହନ୍ତା ଵୈ ସୁରାରୀଣାମସଂଶଯମ୍
ଶର୍ବ ଯେଉଁ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ସେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ ହେବେ। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ।
ତ୍ଵଯାପି ଦାନଵା ଦେଵି ହନ୍ତଵ୍ଯା ଲୋକଦୁର୍ଜଯାଃ ଯାଵଚ୍ଚ ନ ସତୀ ଦେହସଂକ୍ରାନ୍ତଗୁଣସଂଚଯା
ଦେବୀ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ଅଜୟ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତୀ ଦେହ ସହିତ ଗୁଣସମୂହ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି।
ତତ୍ସଂଗମେନ ତାଵତ୍ତ୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯାନ୍ହନ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯସେ ଏଵଂ କୃତେ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରିଣୀ
ସେ ଏକତ୍ୱ ହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ହେଲେ, ତପସ୍ୟା କରି, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କାରଣ ହେବ।
ସମାପ୍ତନିଯମା ଦେଵୀ ଯଦା ଚୋମା ଭଵିଷ୍ଯତି ତଦା ସ୍ଵମେଵ ତଦ୍ରୂପଂ ଶୈଲଜା ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ନିୟମ ସମାପ୍ତ ହେବ ଓ ଦେବୀ ଉମା ହେବେ, ସେତେବେଳେ ଶୈଳଜା ନିଜ ରୂପକୁ ସ୍ୱତଃ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।
ତନୁସ୍ତଵାପି ସହଜା ସୈକାନଂଶା ଭଵିଷ୍ଯତି ରୂପାଂଶେନ ତୁ ସଂଯୁକ୍ତା ତ୍ଵମୁମାଯାଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମର ଦେହ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାଗ ଭାବେ ଏକ ଅଂଶ ହେବ। ରୂପର ଅଂଶରେ ଏକତ୍ୱ ହୋଇ, ତୁମେ ଉମା ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିବ।
ଏକାନଂଶେତି ଲୋକସ୍ତ୍ଵାଂ ଵରଦେ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ଭେଦୈର୍ବହୁଵିଧାକାରୈଃ ସର୍ଵଗା କାମସାଧିନୀ
ଓ ଦୟାଳୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ ଏକାନଂଶା ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ, ବିଭିନ୍ନ ଭେଦରେ ପୂଜିବ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଉ।
ଓଂକାରଵକ୍ତ୍ରା ଗାଯତ୍ରୀ ତ୍ଵମିତି ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ ଆକ୍ରାନ୍ତିରୂର୍ଜିତାକାରା ରାଜଭିଶ୍ଚ ମହାଭୁଜୈଃ
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଓଁକାର ମୁଖୀ ଗାୟତ୍ରୀ ଭାବରେ ଡାକିବେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ତୁମେ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମାର ଅବତାର ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କରିବେ।
ତ୍ଵଂ ଭୂରିତି ଵିଶାଂ ମାତା ଶୂଦ୍ରୈଃ ଶୈଵୀତି ପୂଜିତା କ୍ଷାନ୍ତିର୍ମୁନୀନାମକ୍ଷୋଭ୍ଯା ଦଯା ନିଯମିନାମିତି
ତୁମେ ଭୂମି, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମାଆ; ଶୂଦ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ଶୈବୀ ଭାବରେ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ମୁନିମାନେ ତୁମେ ଛମା, ଅଚଳ; ନିୟମିତମାନେ ତୁମେ ଦୟା।
ତ୍ଵଂ ମହୋପାଯସଂଦୋହା ନୀତିର୍ନଯଵିସର୍ପିଣାମ୍ ପରିଚ୍ଛିତ୍ତିସ୍ତ୍ଵମର୍ଥାନାଂ ତ୍ଵମୀହା ପ୍ରାଣିହୃଚ୍ଛଯା
ତୁମେ ବଡ଼ ଉପାୟର ସଂଗ୍ରହ, ବିବେକୀମାନଙ୍କର ନୀତି; ତୁମେ ଧନର ଚିନ୍ତା, ଏବଂ ଜୀବମାନଙ୍କର ହୃଦୟର ଆକାଂକ୍ଷା।
ତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ ତ୍ଵଂ ଚ କୀର୍ତିମତାଂ କୀର୍ତିସ୍ ତ୍ଵଂ ମୂର୍ତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମୁକ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କର ଗତି; ତୁମେ କୀର୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୀର୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କର ରୂପ।
ରତିସ୍ତ୍ଵଂ ରକ୍ତଚିତ୍ତାନାଂ ପ୍ରୀତିସ୍ତ୍ଵଂ ହୃଷ୍ଟଦର୍ଶିନାମ୍ ତ୍ଵଂ କାନ୍ତିଃ କୃତଭୂଷାଣାଂ ତ୍ଵଂ ଶାନ୍ତିର୍ଦୁଃଖକର୍ମଣାମ୍
ତୁମେ ରକ୍ତ ଚିତ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ, ଖୁସି ଦେଖିବାମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରୀତି; ତୁମେ ଭୂଷିତମାନେ ପାଇଁ ରୂପ, ଦୁଃଖର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତମାନେ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଭ୍ରାନ୍ତିଃ ସର୍ଵବୋଧାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ କ୍ରତୁଯାଜିନାମ୍ ଜଲଧୀନାଂ ମହାଵେଲା ତ୍ଵଂ ଚ ଲୀଲା ଵିଲାସିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରାନ୍ତି, କ୍ରତୁ କରିଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଗତି; ସମୁଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ କୂଳ, ଏବଂ ଖେଳ କରିଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଲୀଳା।
ସଂଭୂତିସ୍ତ୍ଵଂ ପଦାର୍ଥାନାଂ ସ୍ଥିତିସ୍ତ୍ଵଂ ଲୋକପାଲିନୀ ତ୍ଵଂ କାଲରାତ୍ରିର୍ନିଃଶେଷଭୁଵନାଵଲିନାଶିନୀ
ତୁମେ ପଦାର୍ଥମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କର ରକ୍ଷାକାରୀ; ତୁମେ କାଳରାତ୍ରି, ଅନେକ ଜଗତର ଶେଷ କରିଥିବା।
ପ୍ରିଯକଣ୍ଠଗ୍ରହାନନ୍ଦଦାଯିନୀ ତ୍ଵଂ ଵିଭାଵରୀ ଇତ୍ଯନେକଵିଧୈର୍ଦେଵି ରୂପୈର୍ଲୋକେ ତ୍ଵମର୍ଚିତା
ତୁମେ ପ୍ରିୟ ଗଳା ଆଲିଙ୍ଗନର ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ରାତି; ଏଭଳି ଦେବୀ, ଜଗତରେ ତୁମେ ବହୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପୂଜିତା।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ଵରଦେ ପୂଜଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଵାପି ଯେ ତେ ସର୍ଵକାମାନାପ୍ସ୍ଯନ୍ତି ନିଯତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଓ ଯେମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପାଇବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତୁ ନିଶା ଦେଵୀ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ଜଗାମ ତ୍ଵରିତା ତୂର୍ଣଂ ଗୃହଂ ହିମଗିରେଃ ପରମ୍
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ନିଶା ହାତ ଜୋଡି ଦେଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ' କହି ତୁରନ୍ତ ହିମଗିରିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ରାସୀନାଂ ମହାହର୍ମ୍ଯେ ରତ୍ନଭିତ୍ତିସମାଶ୍ରଯାମ୍ ଦଦର୍ଶ ମେନାମାପାଣ୍ଡୁଚ୍ଛଵିଵକ୍ତ୍ରସରୋରୁହାମ୍
ସେଠାରେ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ବଡ଼ ଦୁର୍ଗରେ, ଦେବୀ ମେନାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ମୁହଁ ପାଣ୍ଡୁ ଶ୍ରୀର ପଦ୍ମ ପରି।
କିଂଚିଚ୍ ଛ୍ଯାମମୁଖୋଦଗ୍ରସ୍ତନଭାରାଵନାମିତାମ୍ ମହୌଷଧିଗଣାବଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରରାଜନିଷେଵିତାମ୍
ସାଉ ମୁହଁ, ଉତ୍କଳ ଅସ୍ତନ ଭାରରେ ଅବନମିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଔଷଧୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମନ୍ତ୍ରରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ।
ଉଦ୍ଵହତ୍କନକୋନ୍ନଦ୍ଧଜୀଵରକ୍ଷାମହୋରଗାମ୍ ମଣିଦୀପଗଣଜ୍ଯୋତିର୍ ମହାଲୋକପ୍ରକାଶିତେ
ସେ ଜୀବର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁନା ଓ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସାପ ପହିଲେ, ଅନେକ ମଣି ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବଡ଼ ଲୋକର ପରି ଚମକୁଥିଲେ।