ଵ୍ଯକ୍ତିଂ ନୀତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଵପୁଃ ସ୍ଵଂ ମହିମ୍ନା ତସ୍ମାଦଣ୍ଡାତ୍ ସାଭିଧାନାଦଚିନ୍ତ୍ଯଃ ଦ୍ଯାଵାପୃଥ୍ଵ୍ଯୋର୍ ଊର୍ଧ୍ଵଖଣ୍ଡାଵରାମ୍ଯାଂ ହ୍ଯ୍ ଅଣ୍ଡାଦସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଭାଗଂ କରୋଷି
ତୁମର ମହିମାରେ, ତୁମେ ନିଜ ଦେହକୁ ଏହି ଅଣ୍ଡରୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛ; ଏହି ଅଣ୍ଡର ନାମ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ; ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ଦିଗ୍ବିଭାଗ କରିଛ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଉପର ଓ ତଳ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଛ।
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ମେରୌ ଯଜ୍ଜନାଯୁସ୍ତଵାଭୂଦ୍ ଏଵଂ ଵିଦ୍ମସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଣୀତଶ୍ଚକାସ୍ତି ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଦେଵା ଜନ୍ମନଃ ଶାଶ୍ଵତସ୍ଯ ଦ୍ଯୌସ୍ତେ ମୂର୍ଧା ଲୋଚନେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ
ମେରୁ ପର୍ବତରେ ତୁମର ପ୍ରକାଶ ହେବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ହେଲା; ତୁମେ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛ, ତାହା ଚମକୁଛି; ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଶାଶ୍ୱତ ଜନ୍ମର ସନ୍ତାନ; ଆକାଶ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ।
ଵ୍ଯାଲାଃ କେଶାଃ ଶ୍ରୋତ୍ରରନ୍ଧ୍ରା ଦିଶସ୍ତେ ପାଦୌ ଭୂମିର୍ନାଭିରନ୍ଧ୍ରେ ସମୁଦ୍ରାଃ ମାଯାକାରଃ କାରଣଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧୋ ଵେଦୈଃ ଶାନ୍ତୋ ଜ୍ଯୋତିଷା ତ୍ଵଂ ଵିମୁକ୍ତଃ
ସାପମାନେ ତୁମର କେଶ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ତୁମର କାନର ରନ୍ଧ୍ର, ପୃଥିବୀ ତୁମର ପାଦ, ସମୁଦ୍ର ତୁମର ନାଭି; ବେଦରେ ତୁମକୁ ମାୟାର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ କାରଣ ଭାବେ ପରିଚିତ; ଶାନ୍ତ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଓ ମୁକ୍ତ।
ଵେଦାର୍ଥେଷୁ ତ୍ଵାଂ ଵିଵୃଣ୍ଵନ୍ତି ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ହୃତ୍ପଦ୍ମାନ୍ତଃସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ପୁରାଣମ୍ ତ୍ଵାମାତ୍ମାନଂ ଲବ୍ଧଯୋଗା ଗୃଣନ୍ତି ସାଂଖ୍ଯୈର୍ଯାସ୍ତାଃ ସପ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମାଃ ପ୍ରଣୀତାଃ
ବେଦମାନେ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ପୁରାତନ ପରମେଶ୍ୱର ଭାବେ; ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆତ୍ମା ଭାବେ ତୁମକୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ସାଂଖ୍ୟର ସତ୍ତାର ସପ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ।
ତାସାଂ ହେତୁର୍ଯାଷ୍ଟମୀ ଚାପି ଗୀତା ତସ୍ଯାଂ ତସ୍ଯାଂ ଗୀଯସେ ଵୈ ତ୍ଵମନ୍ତମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୂର୍ତିଂ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମାଂ ଚକାର ଦେଵୈର୍ଭାଵାଃ କାରଣୈଃ କୈଶ୍ଚିଦୁକ୍ତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଷ୍ଟମୀ ଯାହା ଗୀତିତ, ସେ ତାଙ୍କର କାରଣ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱରେ ତୁମେ ଶେଷ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ; ତୁମର ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ କାରଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଭାବକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି।
ସମ୍ଭୂତାସ୍ତେ ତ୍ଵତ୍ତ ଏଵାଦିସର୍ଗେ ଭୂଯସ୍ତାଂ ତାଂ ଵାସନାଂ ତେ ଽଭ୍ଯୁପେଯୁଃ ତ୍ଵତ୍ସଂକଲ୍ପେନାନ୍ତମାଯାପ୍ତିଗୂଢଃ କାଲୋ ମେଯୋ ଧ୍ଵସ୍ତସଂଖ୍ଯାଵିକଲ୍ପଃ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ବୃତ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି; ତୁମର ଇଚ୍ଛାରେ, ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ଲୁଚିଥିବା କାଳ ମାପିଯାଏ, ତାହାର ବିଭାଗ ଓ ଭେଦ ନାଶ ହୋଇଯାଏ।
ଭାଵାଭାଵଵ୍ଯକ୍ତିସଂହାରହେତୁସ୍ ତ୍ଵଂ ସୋ ଽନନ୍ତସ୍ତସ୍ଯ କର୍ତାସି ଚାତ୍ମନ୍ ଯେ ଽନ୍ଯେ ସୂକ୍ଷ୍ମାଃ ସନ୍ତି ତେଭ୍ଯୋ ଽଭିଗୀତଃ ସ୍ଥୂଲା ଭାଵାଶ୍ଚାଵୃତାରଶ୍ଚ ତେଷାମ୍
ତୁମେ ଭାବ ଓ ଅଭାବର ପ୍ରକାଶ ଓ ନାଶର କାରଣ; ଅନନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସ୍ଥୂଳ ପ୍ରାଣୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଆବରଣ ସେମାନଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଥୂଲୈସ୍ତୈଃ ପୁରାଣୈଃ ପ୍ରତୀତୋ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚୈଵମୁଦ୍ଭୂତିଭାଜାମ୍ ଭାଵେ ଭାଵେ ଭାଵିତଂ ତ୍ଵା ଯୁନକ୍ତି ଯୁକ୍ତଂ ଯୁକ୍ତଂ ଵ୍ଯକ୍ତିଭାଵାନ୍ନିରସ୍ଯ ଇତ୍ଥଂ ଦେଵୋ ଭକ୍ତିଭାଜାଂ ଶରଣ୍ଯସ୍ ତ୍ରାତା ଗୋପ୍ତା ନୋ ଭଵାନନ୍ତମୂର୍ତିଃ
ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନଠାରୁ ପୁରାତନ ସ୍ଥୂଳ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭୂତକାଳ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ଯାହା ସହିତ ଯୋଗ ହେବା ଉଚିତ, ସେଠି ଯୋଗ ହୁଅଛ; ରୂପ ପ୍ରକାଶ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅଲଗା ହୁଅଛ; ଏହିପରି ଅନନ୍ତ ରୂପର ଦେବତା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଶରଣ, ରକ୍ଷକ ଓ ପାଳକ ହେଉଛ।
ଵିରେମୁରମରାଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣମଵିକାରିଣମ୍ ତସ୍ଥୁର୍ମନୋଭିର୍ ଇଷ୍ଟାର୍ଥସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିପ୍ରାର୍ଥନାସ୍ତତଃ
ଏପରି ଭାବେ ଅବିକାରୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଅମରମାନେ ନିରବ ହେଲେ ଓ ମନରେ ଚାହିଦା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଵିରିଞ୍ଚିସ୍ତୁ ପ୍ରସାଦଂ ପରମଂ ଗତଃ ଅମରାନ୍ଵରଦେନାହ ଵାମହସ୍ତେନ ନିର୍ଦିଶନ୍
ଏପରି ସ୍ତୁତି ପାଇ ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ଅମରମାନଙ୍କୁ ବାମ ହସ୍ତ ଦେଖାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ନାରୀ ଯାଭର୍ତୃକାକସ୍ମାତ୍ ତନୁସ୍ତେ ତ୍ଯକ୍ତଭୂଷଣା ନ ରାଜତେ ତଥା ଶକ୍ର ମ୍ଲାନଵକ୍ତ୍ରଶିରୋରୁହା
ଯେଉଁ ନାରୀ ଅଚାନକ ଭାଗ୍ୟଦୋଷରେ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଗହଣା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେ ଯେପରି ଦୀପ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଏ; ସେପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମ୍ଲାନ ମୁହଁ ଓ ଝରିଯାଇଥିବା କେଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଛ।
ହୁତାଶନଵିମୁକ୍ତୋ ଽପି ନ ଧୂମେନ ଵିରାଜସେ ଭସ୍ମନେଵ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନୋ ଦଗ୍ଧଦାଵଶ୍ଚିରୋଷିତଃ
ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧୂଆଁରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିହୀନ; ଯେପରି ଛାଇରେ ଢାକା ଲୋକ ଦୀପ୍ତିହୀନ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜଳିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଯମାମଯମଯେ ନୈଵ ଶରୀରେ ତ୍ଵଂ ଵିରାଜସେ ଦଣ୍ଡସ୍ଯାଲମ୍ବନେନେଵ ହ୍ଯ୍ ଅକୃଚ୍ଛ୍ରସ୍ତୁ ପଦେ ପଦେ
ଯେଉଁ ଦେହ ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ ପୀଡିତ, ସେଠି ତୁମେ ଆଲୋକିତ ହେଉନାହାଁ; ଯେପରି ଏକ ଛଡ଼ି ସବୁବେଳେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇପାରେନାହିଁ, ସେପରି ପ୍ରତି ପଦକୁ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼େ।
ରଜନୀଚରନାଥୋ ଽପି କିଂ ଭୀତ ଇଵ ଭାଷସେ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ର କ୍ଷତାରାତେ ତ୍ଵମରାତିକ୍ଷତୋ ଯଥା
ତୁମେ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଦାନବମାନଙ୍କର ନାଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ଭୟଭୀତ ଭଳି କଥା କହୁଛ? ହେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଘାତରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ।
ତନୁସ୍ତେ ଵରୁଣୋଚ୍ଛୁଷ୍କା ପରୀତସ୍ଯେଵ ଵହ୍ନିନା ଵିମୁକ୍ତରୁଧିରଂ ପାଶଂ ଫଣିଭିଃ ପ୍ରଵିଲୋକଯନ୍
ତୁମର ଦେହ ବରୁଣଙ୍କ ପରି ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ଆଗ୍ନିରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ପରି; ରକ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ସାପ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ପାଶକୁ ତୁମେ ତକୁରୁଛ।
ଵାଯୋ ଭଵାନ୍ ଵିଚେତସ୍କସ୍ ତ୍ଵଂ ସ୍ନିଗ୍ଧୈରିଵ ନିର୍ଜିତଃ କିଂ ତ୍ଵଂ ବିଭେଷି ଧନଦ ସଂନ୍ଯସ୍ଯୈଵ କୁବେରତାମ୍
ହେ ବାୟୁ, ତୁମେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛ, ମୃଦୁ ଲୋକମାନେ ଜିତିଥିବା ପରି; ହେ ଧନର ଦେବତା, କୁବେର ଭାବକୁ ଛାଡ଼ି, କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ?
ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ରିଶୂଲିନଃ ସନ୍ତୋ ଵଦଧ୍ଵଂ ବହୁଶୂଲତାମ୍ ଭଵନ୍ତଃ କେନ ତତ୍କ୍ଷିପ୍ତଂ ତେଜସ୍ତୁ ଭଵତାମପି
ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ତୁମେ ତୁମର ଅନେକ ଶୂଳ ଦେଖାଅ; ତୁମ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ତୁମର ତେଜ କୁ ହରିଛି?
ଅକିଂଚିତ୍କରତାଂ ଯାତଃ କରସ୍ତେ ନ ଵିଭାସତେ ଅଲଂ ନୀଲୋତ୍ପଲାଭେନ ଚକ୍ରେଣ ମଧୁସୂଦନ
ତୁମର ହାତ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଆଲୋକିତ ନୁହେଁ; ଏହି ନୀଳ କମଳ ପରି ଚକ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ହେ ମଧୁସୂଦନ।
କିଂ ତ୍ଵଯାନୁଦରାଲୀନଭୁଵନପ୍ରଵିଲୋକନମ୍ କ୍ରିଯତେ ସ୍ତିମିତାକ୍ଷେଣ ଭଵତା ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖ
ହେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ମୁହଁଥିବା, ତୁମେ ଶାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କାହିଁକି ତକୁରୁଛ? ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଚକ୍ଷୁରେ ଭୂବନକୁ ଦେଖୁଛ କାହିଁ?
ଏଵମୁକ୍ତାଃ ସୁରାସ୍ତେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ବ୍ରହ୍ମମୂର୍ତିନା ଵାଚାଂ ପ୍ରଧାନଭୂତତ୍ଵାନ୍ ମାରୁତଂ ତମଚୋଦଯନ୍
ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥା ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କଥାରୁ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ବାୟୁକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଅଥ ଵିଷ୍ଣୁମୁଖୈର୍ଦେଵୈଃ ଶ୍ଵସନଃ ପ୍ରତିବୋଧିତଃ ଚତୁର୍ମୁଖଂ ତଦା ପ୍ରାହ ଚରାଚରଗୁରୁଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ବାୟୁକୁ ସଚେତନ କଲେ; ସେ ବେଳେ ବାୟୁ ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜୀବଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵମନନ୍ତ କରୋଷି ଜଗଦ୍ଭଵତାଂ ସଚରାଚରଗର୍ଭଵିଭିନ୍ନଗୁଣାମ୍ ଅମରାସୁରମେତଦଶେଷମପି ତ୍ଵଯି ତୁଲ୍ଯମହୋ ଜନକୋ ଽସି ଯତଃ
ହେ ଅନନ୍ତ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କର, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ; ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ଗୁଣର ଧାରକ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ପାଦକ।
ପିତୁରସ୍ତି ତଥାପି ମନୋଵିକୃତିଃ ସଗୁଣୋ ଵିଗୁଣୋ ବଲଵାନବଲଃ ଭଵତୋ ଵରଲାଭନିଵୃତ୍ତଭଯଃ କୁଲିଶାଙ୍ଗସୁତୋ ଦିତିଜୋ ଽତିବଲଃ
ପିତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ; ଗୁଣୀ କିମ୍ବା ନିର୍ଗୁଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ, କୁଳିଶଧାରୀର ପୁଅ, ଦିତିର ପୁଅ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଦୟା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଭୟ ଦୂର ହୋଇଛି।
ସଚରାଚରନିର୍ମଥନେ କିମିତି କିତଵସ୍ତୁ କୃତୋ ଵିହିତୋ ଭଵତା କିଲ ଦେଵ ତ୍ଵଯା ସ୍ଥିତଯେ ଜଗତାଂ ମହଦଦ୍ଭୁତଚିତ୍ରଵିଚିଗୁଣାଃ
ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଶରେ କାହିଁକି ଚତୁରତା ହୋଇଛି? ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଜଗତର ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣମାନେ ନିର୍ମାଣ କରିଛ।
ଅପି ତୁଷ୍ଟିକୃତଃ ଶ୍ରୁତକାମଫଲା ଵିହିତା ଦ୍ଵିଜନାଯକ ଦେଵଗଣାଃ ଅପି ନାକମଭୂତ୍କିଲ ଯଜ୍ଞଭୁଜାଂ ଭଵତୋ ଵିନିଯୋଗଵଶାତ୍ସତତମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ନେତା ଓ ଦେବମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ମିଳିଛି; ତଥାପି ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ, ସବୁବେଳେ ତୁମର ବିନ୍ୟାସ ଅନୁସାରେ ରହିଛି।
ଅପହୃତ୍ଯ ଵିମାନଗଣଂ ସ କୃତୋ ଦିତିଜେନ ମହାମରୁଭୂମିସମଃ କୃତଵାନସି ସର୍ଵଗୁଣାତିଶଯଂ ଯମଶେଷମହୀଧରରାଜତଯା
ଦିତିର ପୁଅ ଦେବମାନଙ୍କର ବିମାନମାନେ ଦଳି ନେଇ, ସେ ବଡ଼ ମରୁଭୂମି ପରି ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ସ୍ଥାପନ କରିଛ, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ।
ସମମିଙ୍ଗିତଭାଵଵିଧିଃ ସ ଗିରିର୍ ଗଗନେନ ସଦୋଚ୍ଛ୍ରଯତାଂ ହି ଗତଃ ଅଧିଵାସଵିହାରଵିଧାଵୁଚିତୋ ଦିତିଜନେ ପଵିକ୍ଷତଶୃଙ୍ଗତଟଃ
ସେ ପାହାଡ଼, ଉଚିତ ଭାବ ଓ ଇଙ୍ଗିତ ଜାଣି, ସବୁବେଳେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଉଛି; ଦେବମାନେ ରହିବା ଓ ଖେଳିବାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ, ତାହାର ଶିଖର ଓ କଣ୍ଟରେ ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ପରିଲୁଣ୍ଠିତରତ୍ନଗୁହାନିଵହୋ ବହୁଦୈତ୍ଯସଭାଶ୍ରଯତାଂ ଗମିତଃ ସୁରରାଜ ସ ତସ୍ଯ ଭଯେନ ଗତଂ ଵ୍ଯଦଧାଦଶରୀର ଇତୋ ଽପି ଵୃଥା
ତାହାର ରତ୍ନମୟ ଗୁହାମାନେ ଲୁଟି ନିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହା ବହୁ ଦାନବମାନଙ୍କର ସଭାସ୍ଥଳ ହୋଇଯାଇଛି; ହେ ଦେବତାଙ୍କର ରାଜା, ତାଙ୍କର ଭୟରେ, ତୁମେ ତୁମ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଯାଇଛ।
ଉପଯୋଗ୍ଯତଯା ଵିଵୃତଂ ସୁଚିରଂ ଵିମଲଦ୍ଯୁତିପୂରିତଦିଗ୍ଵଦନମ୍ ଭଵତୈଵ ଵିନିର୍ମିତମାଦିଯୁଗେ ସୁରହେତିସମୂହମ୍ ଅନୁତ୍ଥମିଦମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ତୁମେ ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ ଜଗତକୁ ଉପଯୋଗୀ କରିଥିଲ; ନିର୍ମଳ ତେଜରେ ଦିଗମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ, ଦେବାସ୍ତ୍ରମାନେ ତିଆରି ହୋଇନଥିଲେ।
ଦିତିଜସ୍ଯ ଶରୀରମଵାପ୍ଯ ଗତଂ ଶତଧା ମତିଭେଦମିଵାଲ୍ପମନାଃ ଆସାରଧୂଲିଧ୍ଵସ୍ତାଙ୍ଗା ଦ୍ଵାରସ୍ଥାଃ ସ୍ମଃ କଦର୍ଥିନଃ ଲବ୍ଧପ୍ରଵେଶାଃ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ଵଯଂ ତସ୍ଯାମରଦ୍ଵିଷଃ
ଦିତିର ପୁଅଙ୍କ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ସେ ଅନେକ ଭାଗରେ ମନ ଭାଗିଥିବା ପରି, ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧିରେ ଚାଲିଗଲା; ଆମେ ଦ୍ୱାରରେ ଅବହେଳିତ ଓ ଆଘାତ ପ୍ରାପ୍ତ, ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲୁ, ହେ ଅମରଶତ୍ରୁ।