ସ ଭୂଯୋ ରଥମାସ୍ଥାଯ ଜଗାମ ସ୍ଵକମାଲଯମ୍ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵସଂଘୁଷ୍ଟଵିପୁଲାଚଲମସ୍ତକମ୍
ପୁଣି ରଥରେ ଚଢ଼ି ସେ ନିଜ ରାଜମହଳକୁ ଫେରିଗଲେ, ଯାହାର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଙ୍କ ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା।
ସ୍ତୂଯମାନୋ ଦିତିସୁତୈର୍ ଅପ୍ସରୋଭିର୍ଵିନୋଦିତଃ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତଦ୍ଦେଶେ ପ୍ରାଵିଶତ୍ସ୍ଵପୁରଂ ଯଥା
ଦିତିର ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ରଙ୍ଗ ଦେଉଥିଲେ, ସେ ଏମିତି ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରୀ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି।
ନିଷସାଦାସନେ ପଦ୍ମରାଗରତ୍ନଵିନିର୍ମିତେ ତତଃ କିଂନରଗନ୍ଧର୍ଵନାଗନାରୀଵିନୋଦିତୈଃ କ୍ଷଣଂ ଵିନୋଦ୍ଯମାନସ୍ତୁ ପ୍ରଚଲନ୍ମଣିକୁଣ୍ଡଲଃ
ସେ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିରେ ତିଆରି ଆସନରେ ବସିଲେ, ତାଙ୍କ ମଣିର କୁଣ୍ଡଳ ହଲୁହଲୁ କମ୍ପିଉଥିଲା, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ନାରୀମାନେ ସହିତ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ପ୍ରତୀହାରଃ ଶୁଭ୍ରନୀଲାମ୍ବୁଜାମ୍ବରଃ ସ ଜାନୁଭ୍ଯାଂ ମହୀଂ ଗତ୍ଵା ପିହିତାସ୍ଯଃ ସ୍ଵପାଣିନା
ତାପରେ ଦ୍ୱାରପାଳ ଦେଖାଦେଲେ, ଶୁଭ୍ର ନୀଳ କମଳ ରଙ୍ଗର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ସେ ଜମିନରେ ଗୁଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଁହ ନିଜ ହାତରେ ଢାକି ରହିଲେ।
ଉଵାଚାନାଵିଲଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅଲ୍ପାକ୍ଷରପରିସ୍ଫୁଟମ୍ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରମର୍କଵୃନ୍ଦାନାଂ ବିଭ୍ରତଂ ଭାସ୍ଵରଂ ଵପୁଃ
ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସରଳ କଥା କହିଲେ, ଅତି କମ୍ ଶବ୍ଦରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝାଇଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା, ଦୈତ୍ୟନାୟକ ଓ ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କାଲନେମିଃ ସୁରାନ୍ବଦ୍ଧାଂଶ୍ ଚାଦାଯ ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠତି ସ ଵିଜ୍ଞାପଯତି ସ୍ଥେଯଂ କ୍ଵ ବନ୍ଦିଭିରିତି ପ୍ରଭୋ
କାଳନେମି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ସେ ଏହିପରି ଜଣାଇଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ବନ୍ଦିମାନେ କେଉଁଠି ରହିବେ?'
ତନ୍ନିଶମ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରତୀହାରସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍ ଯଥେଷ୍ଟଂ ସ୍ଥୀଯତାମେଭିର୍ ଗୃହଂ ମେ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦୈତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଠି ରୁହନ୍ତୁ; ମୋ ଘର ତିନି ଲୋକ ଅଟୁଟ ଅଛି।'
କେଵଲଂ ପାଶବନ୍ଧେନ ଵିମୁକ୍ତୈରଵିଲମ୍ବିତମ୍ ଏଵଂ କୃତେ ତତୋ ଦେଵା ଦୂଯମାନେନ ଚେତସା
କେବଳ ଦୌର୍ବଳ୍ୟ ଦେଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି; ଏହିପରି ହେବାରୁ ସେମାନେ ମନରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଜଗ୍ମୁର୍ଜଗଦ୍ଗୁରୁଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶରଣଂ କମଲୋଦ୍ଭଵମ୍ ନିଵେଦିତାସ୍ତେ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାଃ ଶିରୋଭିର୍ଧରଣିଂ ଗତାଃ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସ୍ପଷ୍ଟଵର୍ଣାର୍ଥୈର୍ ଵଚୋଭିଃ କମଲାସନମ୍
ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମାଥା ଝୁକାଇ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ପଦ୍ମାସନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତ୍ଵମୋଂକାରୋ ଽସ୍ଯଙ୍କୁରାଯ ପ୍ରସୂତୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାତ୍ମାନନ୍ତଭେଦସ୍ଯ ପୂର୍ଵମ୍ ସମ୍ଭୂତସ୍ଯାନନ୍ତରଂ ସତ୍ତ୍ଵମୂର୍ତେ ସଂହାରେଚ୍ଛୋସ୍ତେ ନମୋ ରୁଦ୍ରମୂର୍ତେ
ତୁମେ ଓଁକାର, ଏହି ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଅଙ୍କୁର; ଅନେକ ପ୍ରକାର ରୂପର ଆତ୍ମା, ସବୁଠୁ ପ୍ରଥମେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପରେ ସତ୍ତାର ମୂର୍ତ୍ତି; ନାଶ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ରୁଦ୍ରର ରୂପ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଵ୍ଯକ୍ତିଂ ନୀତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଵପୁଃ ସ୍ଵଂ ମହିମ୍ନା ତସ୍ମାଦଣ୍ଡାତ୍ ସାଭିଧାନାଦଚିନ୍ତ୍ଯଃ ଦ୍ଯାଵାପୃଥ୍ଵ୍ଯୋର୍ ଊର୍ଧ୍ଵଖଣ୍ଡାଵରାମ୍ଯାଂ ହ୍ଯ୍ ଅଣ୍ଡାଦସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଭାଗଂ କରୋଷି
ତୁମର ମହିମାରେ, ତୁମେ ନିଜ ଦେହକୁ ଏହି ଅଣ୍ଡରୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛ; ଏହି ଅଣ୍ଡର ନାମ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ; ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ଦିଗ୍ବିଭାଗ କରିଛ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଉପର ଓ ତଳ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଛ।
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ମେରୌ ଯଜ୍ଜନାଯୁସ୍ତଵାଭୂଦ୍ ଏଵଂ ଵିଦ୍ମସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଣୀତଶ୍ଚକାସ୍ତି ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଦେଵା ଜନ୍ମନଃ ଶାଶ୍ଵତସ୍ଯ ଦ୍ଯୌସ୍ତେ ମୂର୍ଧା ଲୋଚନେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ
ମେରୁ ପର୍ବତରେ ତୁମର ପ୍ରକାଶ ହେବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ହେଲା; ତୁମେ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛ, ତାହା ଚମକୁଛି; ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଶାଶ୍ୱତ ଜନ୍ମର ସନ୍ତାନ; ଆକାଶ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ।
ଵ୍ଯାଲାଃ କେଶାଃ ଶ୍ରୋତ୍ରରନ୍ଧ୍ରା ଦିଶସ୍ତେ ପାଦୌ ଭୂମିର୍ନାଭିରନ୍ଧ୍ରେ ସମୁଦ୍ରାଃ ମାଯାକାରଃ କାରଣଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧୋ ଵେଦୈଃ ଶାନ୍ତୋ ଜ୍ଯୋତିଷା ତ୍ଵଂ ଵିମୁକ୍ତଃ
ସାପମାନେ ତୁମର କେଶ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ତୁମର କାନର ରନ୍ଧ୍ର, ପୃଥିବୀ ତୁମର ପାଦ, ସମୁଦ୍ର ତୁମର ନାଭି; ବେଦରେ ତୁମକୁ ମାୟାର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ କାରଣ ଭାବେ ପରିଚିତ; ଶାନ୍ତ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଓ ମୁକ୍ତ।
ଵେଦାର୍ଥେଷୁ ତ୍ଵାଂ ଵିଵୃଣ୍ଵନ୍ତି ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ହୃତ୍ପଦ୍ମାନ୍ତଃସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ପୁରାଣମ୍ ତ୍ଵାମାତ୍ମାନଂ ଲବ୍ଧଯୋଗା ଗୃଣନ୍ତି ସାଂଖ୍ଯୈର୍ଯାସ୍ତାଃ ସପ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମାଃ ପ୍ରଣୀତାଃ
ବେଦମାନେ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ପୁରାତନ ପରମେଶ୍ୱର ଭାବେ; ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆତ୍ମା ଭାବେ ତୁମକୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ସାଂଖ୍ୟର ସତ୍ତାର ସପ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ।
ତାସାଂ ହେତୁର୍ଯାଷ୍ଟମୀ ଚାପି ଗୀତା ତସ୍ଯାଂ ତସ୍ଯାଂ ଗୀଯସେ ଵୈ ତ୍ଵମନ୍ତମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୂର୍ତିଂ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମାଂ ଚକାର ଦେଵୈର୍ଭାଵାଃ କାରଣୈଃ କୈଶ୍ଚିଦୁକ୍ତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଷ୍ଟମୀ ଯାହା ଗୀତିତ, ସେ ତାଙ୍କର କାରଣ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱରେ ତୁମେ ଶେଷ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ; ତୁମର ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ କାରଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଭାବକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି।
ସମ୍ଭୂତାସ୍ତେ ତ୍ଵତ୍ତ ଏଵାଦିସର୍ଗେ ଭୂଯସ୍ତାଂ ତାଂ ଵାସନାଂ ତେ ଽଭ୍ଯୁପେଯୁଃ ତ୍ଵତ୍ସଂକଲ୍ପେନାନ୍ତମାଯାପ୍ତିଗୂଢଃ କାଲୋ ମେଯୋ ଧ୍ଵସ୍ତସଂଖ୍ଯାଵିକଲ୍ପଃ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ବୃତ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି; ତୁମର ଇଚ୍ଛାରେ, ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ଲୁଚିଥିବା କାଳ ମାପିଯାଏ, ତାହାର ବିଭାଗ ଓ ଭେଦ ନାଶ ହୋଇଯାଏ।
ଭାଵାଭାଵଵ୍ଯକ୍ତିସଂହାରହେତୁସ୍ ତ୍ଵଂ ସୋ ଽନନ୍ତସ୍ତସ୍ଯ କର୍ତାସି ଚାତ୍ମନ୍ ଯେ ଽନ୍ଯେ ସୂକ୍ଷ୍ମାଃ ସନ୍ତି ତେଭ୍ଯୋ ଽଭିଗୀତଃ ସ୍ଥୂଲା ଭାଵାଶ୍ଚାଵୃତାରଶ୍ଚ ତେଷାମ୍
ତୁମେ ଭାବ ଓ ଅଭାବର ପ୍ରକାଶ ଓ ନାଶର କାରଣ; ଅନନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସ୍ଥୂଳ ପ୍ରାଣୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଆବରଣ ସେମାନଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଥୂଲୈସ୍ତୈଃ ପୁରାଣୈଃ ପ୍ରତୀତୋ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚୈଵମୁଦ୍ଭୂତିଭାଜାମ୍ ଭାଵେ ଭାଵେ ଭାଵିତଂ ତ୍ଵା ଯୁନକ୍ତି ଯୁକ୍ତଂ ଯୁକ୍ତଂ ଵ୍ଯକ୍ତିଭାଵାନ୍ନିରସ୍ଯ ଇତ୍ଥଂ ଦେଵୋ ଭକ୍ତିଭାଜାଂ ଶରଣ୍ଯସ୍ ତ୍ରାତା ଗୋପ୍ତା ନୋ ଭଵାନନ୍ତମୂର୍ତିଃ
ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନଠାରୁ ପୁରାତନ ସ୍ଥୂଳ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭୂତକାଳ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ଯାହା ସହିତ ଯୋଗ ହେବା ଉଚିତ, ସେଠି ଯୋଗ ହୁଅଛ; ରୂପ ପ୍ରକାଶ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅଲଗା ହୁଅଛ; ଏହିପରି ଅନନ୍ତ ରୂପର ଦେବତା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଶରଣ, ରକ୍ଷକ ଓ ପାଳକ ହେଉଛ।
ଵିରେମୁରମରାଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣମଵିକାରିଣମ୍ ତସ୍ଥୁର୍ମନୋଭିର୍ ଇଷ୍ଟାର୍ଥସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିପ୍ରାର୍ଥନାସ୍ତତଃ
ଏପରି ଭାବେ ଅବିକାରୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଅମରମାନେ ନିରବ ହେଲେ ଓ ମନରେ ଚାହିଦା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଵିରିଞ୍ଚିସ୍ତୁ ପ୍ରସାଦଂ ପରମଂ ଗତଃ ଅମରାନ୍ଵରଦେନାହ ଵାମହସ୍ତେନ ନିର୍ଦିଶନ୍
ଏପରି ସ୍ତୁତି ପାଇ ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ଅମରମାନଙ୍କୁ ବାମ ହସ୍ତ ଦେଖାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ନାରୀ ଯାଭର୍ତୃକାକସ୍ମାତ୍ ତନୁସ୍ତେ ତ୍ଯକ୍ତଭୂଷଣା ନ ରାଜତେ ତଥା ଶକ୍ର ମ୍ଲାନଵକ୍ତ୍ରଶିରୋରୁହା
ଯେଉଁ ନାରୀ ଅଚାନକ ଭାଗ୍ୟଦୋଷରେ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଗହଣା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେ ଯେପରି ଦୀପ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଏ; ସେପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମ୍ଲାନ ମୁହଁ ଓ ଝରିଯାଇଥିବା କେଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଛ।
ହୁତାଶନଵିମୁକ୍ତୋ ଽପି ନ ଧୂମେନ ଵିରାଜସେ ଭସ୍ମନେଵ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନୋ ଦଗ୍ଧଦାଵଶ୍ଚିରୋଷିତଃ
ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧୂଆଁରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିହୀନ; ଯେପରି ଛାଇରେ ଢାକା ଲୋକ ଦୀପ୍ତିହୀନ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜଳିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଯମାମଯମଯେ ନୈଵ ଶରୀରେ ତ୍ଵଂ ଵିରାଜସେ ଦଣ୍ଡସ୍ଯାଲମ୍ବନେନେଵ ହ୍ଯ୍ ଅକୃଚ୍ଛ୍ରସ୍ତୁ ପଦେ ପଦେ
ଯେଉଁ ଦେହ ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ ପୀଡିତ, ସେଠି ତୁମେ ଆଲୋକିତ ହେଉନାହାଁ; ଯେପରି ଏକ ଛଡ଼ି ସବୁବେଳେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇପାରେନାହିଁ, ସେପରି ପ୍ରତି ପଦକୁ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼େ।
ରଜନୀଚରନାଥୋ ଽପି କିଂ ଭୀତ ଇଵ ଭାଷସେ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ର କ୍ଷତାରାତେ ତ୍ଵମରାତିକ୍ଷତୋ ଯଥା
ତୁମେ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଦାନବମାନଙ୍କର ନାଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ଭୟଭୀତ ଭଳି କଥା କହୁଛ? ହେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଘାତରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ।
ତନୁସ୍ତେ ଵରୁଣୋଚ୍ଛୁଷ୍କା ପରୀତସ୍ଯେଵ ଵହ୍ନିନା ଵିମୁକ୍ତରୁଧିରଂ ପାଶଂ ଫଣିଭିଃ ପ୍ରଵିଲୋକଯନ୍
ତୁମର ଦେହ ବରୁଣଙ୍କ ପରି ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ଆଗ୍ନିରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ପରି; ରକ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ସାପ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ପାଶକୁ ତୁମେ ତକୁରୁଛ।
ଵାଯୋ ଭଵାନ୍ ଵିଚେତସ୍କସ୍ ତ୍ଵଂ ସ୍ନିଗ୍ଧୈରିଵ ନିର୍ଜିତଃ କିଂ ତ୍ଵଂ ବିଭେଷି ଧନଦ ସଂନ୍ଯସ୍ଯୈଵ କୁବେରତାମ୍
ହେ ବାୟୁ, ତୁମେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛ, ମୃଦୁ ଲୋକମାନେ ଜିତିଥିବା ପରି; ହେ ଧନର ଦେବତା, କୁବେର ଭାବକୁ ଛାଡ଼ି, କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ?
ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ରିଶୂଲିନଃ ସନ୍ତୋ ଵଦଧ୍ଵଂ ବହୁଶୂଲତାମ୍ ଭଵନ୍ତଃ କେନ ତତ୍କ୍ଷିପ୍ତଂ ତେଜସ୍ତୁ ଭଵତାମପି
ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ତୁମେ ତୁମର ଅନେକ ଶୂଳ ଦେଖାଅ; ତୁମ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ତୁମର ତେଜ କୁ ହରିଛି?
ଅକିଂଚିତ୍କରତାଂ ଯାତଃ କରସ୍ତେ ନ ଵିଭାସତେ ଅଲଂ ନୀଲୋତ୍ପଲାଭେନ ଚକ୍ରେଣ ମଧୁସୂଦନ
ତୁମର ହାତ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଆଲୋକିତ ନୁହେଁ; ଏହି ନୀଳ କମଳ ପରି ଚକ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ହେ ମଧୁସୂଦନ।
କିଂ ତ୍ଵଯାନୁଦରାଲୀନଭୁଵନପ୍ରଵିଲୋକନମ୍ କ୍ରିଯତେ ସ୍ତିମିତାକ୍ଷେଣ ଭଵତା ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖ
ହେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ମୁହଁଥିବା, ତୁମେ ଶାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କାହିଁକି ତକୁରୁଛ? ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଚକ୍ଷୁରେ ଭୂବନକୁ ଦେଖୁଛ କାହିଁ?
ଏଵମୁକ୍ତାଃ ସୁରାସ୍ତେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ବ୍ରହ୍ମମୂର୍ତିନା ଵାଚାଂ ପ୍ରଧାନଭୂତତ୍ଵାନ୍ ମାରୁତଂ ତମଚୋଦଯନ୍
ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥା ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କଥାରୁ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ବାୟୁକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।