ଶରୈରଗ୍ନିକଲ୍ପୈଶ୍ଚକାରାଶୁ ଦୈତ୍ଯସ୍ ତଥା ରାକ୍ଷସାନ୍ଭୀତଭୀତାନ୍ଦିଶାସୁ ପୃଷତ୍କୈଶ୍ଚ ରୂକ୍ଷୈର୍ଵିକାରପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ଚକାରାନିଲଂ ଲୀଲଯୈଵାସୁରେଶଃ
ଅଗ୍ନି ସମାନ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଭୟଭୀତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ; କଠୋର ଓ ବିକୃତ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଅସୁରନାଥ ଖେଳିଖେଳି ଝଡ଼ ଉଠାଇଦେଲେ।
ଅଥାନମ୍ଯ ଚାପଂ ହରିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣବାଣୈର୍ ହନତ୍ସାରଥିଂ ଦୈତ୍ଯରାଜସ୍ଯ ହୃଦ୍ଯମ୍ ଧ୍ଵଜଂ ଧୂମକେତୁଃ କିରୀଟଂ ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ଧନେଶୋ ଧନୁଃ କାଞ୍ଚନାନଦ୍ଧପୃଷ୍ଠମ୍ ଯମୋ ବାହୁଦଣ୍ଡଂ ରଥାଙ୍ଗାନି ଵାଯୁର୍ ନିଶାଚାରିଣାମ୍ ଈଶ୍ଵରସ୍ଯାପି ଵର୍ମ
ତାପରେ ହରି ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦାନବରାଜଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଘାତ କଲେ; ଧୂମକେତୁ ଧ୍ୱଜକୁ, ମହେନ୍ଦ୍ର କିରିଟକୁ, ଧନେଶ ଶୋଣିତ ମେଖଳା ଧନୁଷକୁ, ଯମ ବାହୁକୁ, ବାୟୁ ରଥର ଅଂଶକୁ, ଏବଂ ନିଶାଚାରୀଙ୍କ ମାଳିକଙ୍କର କବଚକୁ ଘାତ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧମମରୈର୍ ଅକୃତ୍ରିମପରାକ୍ରମମ୍ ଦୈତ୍ଯନାଥଃ କୃତଂ ସଂଖ୍ଯେ ସ୍ଵବାହୁଯୁଗବାନ୍ଧଵଃ
ସେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଯଥାର୍ଥ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖାଇଲେ ବୋଲି ଦେଖି, ଦାନବନାଥ ନିଜ ବାହୁ ଓ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ମୁମୋଚ ମୁଦ୍ଗରଂ ଭୀମଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଯ ସଂଗରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଦ୍ଗରମ୍ ଆଯାନ୍ତମ୍ ଅନିଵାର୍ଯମଥାମ୍ବରେ
ସେ ଭୟଙ୍କର ଗଦାକୁ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଗଦା ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି,
ରଥାଦାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଧରଣୀମ୍ ଅଗମତ୍ପାକଶାସନଃ ମୁଦ୍ଗରୋ ଽପି ରଥୋପସ୍ଥେ ପପାତ ପରୁଷସ୍ଵନଃ
ପାକଶାସନ ରଥରୁ ଲାଫି ଭୂମିକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ; ଗଦାଟି ରଥର ଆସନ ଉପରେ କଠୋର ଶବ୍ଦ କରି ପଡ଼ିଗଲା।
ସ ରଥଂ ଚୂର୍ଣଯାମାସ ନ ମମାର ଚ ମାତଲିଃ ଗୃହୀତ୍ଵା ପଟ୍ଟିଶଂ ଦୈତ୍ଯୋ ଜଘାନୋରସି କେଶଵମ୍
ସେ ରଥକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା, କିନ୍ତୁ ମାତଳି ମରିଲେ ନାହିଁ; ଦାନବ ଏକ ପଟ୍ଟିଶ ଧରି କେଶବଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।
ସ୍କନ୍ଧେ ଗରୁତ୍ମତଃ ସୋ ଽପି ନିଷସାଦ ଵିଚେତନଃ ଖଡ୍ଗେନ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ନିଚକର୍ତ ଚ ଵାହନମ୍
ସେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କନ୍ଧରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ; ତାପରେ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯାନକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଯମଂ ଚ ପାତଯାମାସ ଭୂମୌ ଦୈତ୍ଯୋ ଭୁଶୁଣ୍ଡିନା ଵହ୍ନିଂ ଚ ଭିନ୍ଦିପାଲେନ ତାଡଯାମାସ ମୂର୍ଧନି
ଦାନବ ଭୁଶୁଣ୍ଡି ଦ୍ୱାରା ଯମଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ, ଏବଂ ଭିନ୍ଦିପାଳ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ।
ଵାଯୁଂ ଚ ଦୋର୍ଭ୍ଯାମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ ଧନେଶଂ ଚ ଧନୁଷ୍କୋଟ୍ଯା କୁଟ୍ଟଯାମାସ କୋପନଃ
ସେ ବାୟୁଙ୍କୁ ଦୁଇ ବାହୁରେ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ; କ୍ରୋଧରେ ଧନେଶଙ୍କୁ ଧନୁଷର ଟିପ୍ପାରେ ଘାତ କଲେ।
ତତୋ ଦେଵନିକାଯାନାମ୍ ଏକୈକଂ ସମରେ ତତଃ ଜଘାନାସ୍ତ୍ରୈରସଂଖ୍ଯେଯୈର୍ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଽମିତଵିକ୍ରମଃ
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବରାଜ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବସେନାର ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞଃ କ୍ଷଣାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ ଚକ୍ରଂ ଜଗ୍ରାହ ଦୁର୍ଧରମ୍ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଵସାସିକ୍ତଂ ପିଶିତାଶନକୋନ୍ମୁଖମ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ଥିର ହୋଇ, ଦାନବରାଜଙ୍କ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ଓ ମାଂସଭୋଜୀଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ଚକ୍ରକୁ ଧରିଲେ।
ମୁମୋଚ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଦୃଢଂ ଵକ୍ଷସି କେଶଵଃ ପପାତ ଚକ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦଯେ ଭାସ୍କରଦ୍ଯୁତି
କେଶବ ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାନବରାଜଙ୍କ ଛାତିରେ ଛାଡ଼ିଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚକ୍ର ଦାନବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତ ତତଃ କାଯେ ନୀଲୋତ୍ପଲମିଵାଶ୍ମନି ତତୋ ଵଜ୍ରଂ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ପ୍ରମୁମୋଚାର୍ଚିତଂ ଚିରମ୍
ତାପରେ ଏହା ତାଙ୍କ ଦେହରେ ନୀଳ କମଳ ପଥରରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ରଖିଥିବା ବଜ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଯସ୍ମିଞ୍ଜଯାଶା ଶକ୍ରସ୍ଯ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରରଣେ ତ୍ଵଭୂତ୍ ତାରକସ୍ଯ ସୁସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଶରୀରଂ ଶୌର୍ଯଶାଲିନଃ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୟ ଆଶା ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବରାଜ ଉପରେ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ ତାରକଙ୍କ ଦେହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଗଲା।
ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତ ଵିକୀର୍ଣାର୍ଚିଃ ଶତଧା ଖଣ୍ଡତାଂ ଗତମ୍ ଵିନାଶମଗମନ୍ମୁକ୍ତଂ ଵାଯୁନାସୁରଵକ୍ଷସି
ଏହା ଶତଧା ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତାର ଆଗୁନି ପରି ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଗଲା; ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଅସୁରଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ି, ଏହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ଜ୍ଵଲିତଂ ଜ୍ଵଲନାଭାସମ୍ ଅଙ୍କୁଶଂ କୁଲିଶଂ ଯଥା ଵିନାଶମାଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାଯୁଶ୍ଚାଙ୍କୁଶମାହଵେ
ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଙ୍କୁଶ ବଜ୍ର ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଙ୍କୁଶ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଖି ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ରୁଷ୍ଟଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ପୁଷ୍ପିତଦ୍ରୁମକନ୍ଦରମ୍ ଚିକ୍ଷେପ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ପଞ୍ଚଯୋଜନଵିସ୍ତୃତମ୍
କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ସେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗୁହାସହିତ ପାହାଡ଼ଟିକୁ ଉପଡ଼ି, ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା, ଯାହାର ପ୍ରସ୍ଥ ଫାଇ ଯୋଜନ ଥିଲା।
ମହୀଧରଂ ତମ୍ ଆଯାନ୍ତଂ ଦୈତ୍ଯଃ ସ୍ମିତମୁଖସ୍ତଦା ଜଗ୍ରାହ ଵାମହସ୍ତେନ ବାଲକନ୍ଦୁକଲୀଲଯା
ସେଇ ପାହାଡ଼ଟି ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦାନବଟି ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ତାଙ୍କ ବାମ ହାତରେ ଏମିତି ଧରିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ବଲ ଖେଳୁଛି।
ତତୋ ଦଣ୍ଡଂ ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ କୃତାନ୍ତଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତଃ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଚିକ୍ଷେପ ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵେଗେନ ଦୁର୍ଜଯଃ
ତାପରେ, ଯମଦେବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ, ଜୋରରେ ଘୁମାଇ, ଦାନବରାଜଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଜିତିପାରିବେନି।
ସୋ ଽସୁରସ୍ଯାପତନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ଦୈତ୍ଯସ୍ତଂ ଚ ନ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ କଲ୍ପାନ୍ତଦହନାଲୋକାମ୍ ଅଜଯ୍ଯାଂ ଜ୍ଵଲନସ୍ତତଃ
ସେଇ ଦଣ୍ଡଟି ଦାନବର ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଦାନବଟି ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା କଳ୍ପାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜମୟ ଓ ଅଜୟ ଥିଲା।
ଶକ୍ତିଂ ଚିକ୍ଷେପ ଦୁର୍ଧର୍ଷାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ସଂଯୁଗେ ନଵା ଶିରୀଷମାଲେଵ ସାସ୍ଯ ଵକ୍ଷସ୍ଯରାଜତ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ତାଜା ଶିରିଷ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ି ଚମକିଉଠିଲା।
ତତଃ ଖଡ୍ଗଂ ସମାକୃଷ୍ଯ କୋଶାଦ୍ ଆକାଶନିର୍ମଲମ୍ ଭାସିତାସିତଦିଗ୍ଭାଗଂ ଲୋକପାଲୋ ଽପି ନିରୃତିଃ
ତାପରେ ନିରୃତି ଦେବତା ତାଙ୍କର ଖଡ଼ଗ ନିର୍ମଳ ମଞ୍ଜୁଷାରୁ ଉଠାଇଲେ, ଯାହାର ତେଜ ଆକାଶର ଅନ୍ଧକାର ପ୍ରଦେଶକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲା।
ଚିକ୍ଷେପ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ପପାତ ଚ ପତିତଶ୍ଚାଗମତ୍ଖଡ୍ଗଃ ସ ଶୀଘ୍ରଂ ଶତଖଣ୍ଡତାମ୍
ସେ ଖଡ଼ଗଟିକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଲା; କିନ୍ତୁ ପଡ଼ିବା ସହିତ ସହିତ ଖଡ଼ଗଟି ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଜଲେଶସ୍ତୂଗ୍ରଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ଵିଷପାଵକଭୈରଵମ୍ ମୁମୋଚ ପାଶଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଭୁଜବନ୍ଧାଭିଲାଷୁକଃ
ପାଣିର ଦେବତା, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପରାଜିତ, ବିଷ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଏକ ପାଶ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଦାନବର ହାତ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ।
ସ ଦୈତ୍ଯଭୁଜମାସାଦ୍ଯ ସର୍ପଃ ସଦ୍ଯୋ ଵ୍ଯପଦ୍ଯତ ସ୍ଫୁଟିତକ୍ରକଚକ୍ରୂରଦଶନାଲିର୍ ମହାହନୁଃ
ସେଇ ସର୍ପଟି ଦାନବର ହାତକୁ ଛୁଇଁଥିବା ସହିତ ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ତାର ବଡ଼ ମୁହଁ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ତତୋ ଽଶ୍ଵିନୌ ସମରୁତଃ ସସାଧ୍ଯାଃ ସମହୋରଗାଃ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସଗନ୍ଧର୍ଵା ଦିଵ୍ଯନାନାସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ
ତାପରେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ମାରୁତ, ସାଧ୍ୟ, ବଡ଼ ସର୍ପ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଥିଲେ—
ଜଘ୍ନୁର୍ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ସର୍ଵେ ସମ୍ଭୂଯ ସୁମହାବଲାଃ ନ ଚାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯସ୍ଯ ସଜନ୍ତି ଗାତ୍ରେ ଵଜ୍ରାଚଲୋପମେ
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଶରୀର ବଜ୍ର ପାହାଡ଼ ପରି କଠିନ ଥିଲା, କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗିଲା ନାହିଁ।
ତତୋ ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ତାରକୋ ଦାନଵାଧିପଃ ଜଘାନ କୋଟିଶୋ ଦେଵାନ୍ କରପାର୍ଷ୍ଣିଭିରେଵ ଚ
ତାପରେ ତାରକ ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜା ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଅବତରି, କେବଳ ହାତ ଓ ପାଦରେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କୋଟିକୋଟି ମାରିଦେଲେ।
ହତଶେଷାଣି ସୈନ୍ଯାନି ଦେଵାନାଂ ଵିପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ଦିଶୋ ଭୀତାନି ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ରଣୋପକରଣାନି ତୁ
ଦେବମାନେଙ୍କ ସେନାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ହାରିଗଲା, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଲୋକପାଲାଂସ୍ତତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ବବନ୍ଧେନ୍ଦ୍ରମୁଖାନ୍ରଣେ ସକେଶଵାନ୍ଦୃଢୈଃ ପାଶୈଃ ପଶୁମାରଃ ପଶୂନିଵ
ତାପରେ ଦାନବଟି ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଲୋକପାଳମାନେଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ପାଶରେ ତାଙ୍କର କେଶ ବାନ୍ଧି ଧରିଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ଜଣ୍ତୁମାର ଗାଈମାନେକୁ ବାନ୍ଧେ।