ତୈର୍ଵିପାଟିତଗାତ୍ରୋ ଽସୌ ଗଜମାଯାଂ ଵ୍ଯପୋଥଯତ୍ ତତଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋ ଘୋରୋ ଽଭଵତ୍ଫଣଶତାକୁଲଃ
ସେ ସିଂହମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଖଣ୍ଡ-ଖଣ୍ଡ ହେବା ପରେ, ହାତୀ ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ସାପ ହେଲେ, ଯାହା ଶତମୁଣ୍ଡିରେ ଘିରିଥିଲା।
ଵିଷନିଃଶ୍ଵାସନିର୍ଦଗ୍ଧଂ ସୁରସୈନ୍ଯଂ ମହାରଥଃ ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରଂ ଗାରୁଡଂ ଚକ୍ରେ ଶକ୍ରଶ୍ଚାରୁଭୁଜସ୍ତଦା
ସେ ସାପ ଶ୍ୱାସର ବିଷରେ ଦେବସେନାକୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ; ତାପରେ ସୁନ୍ଦର ହାତର ଶକ୍ର ଗାରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ତତୋ ଗରୁତ୍ମତସ୍ତସ୍ମାତ୍ ସହସ୍ରାଣି ଵିନିର୍ଯଯୁଃ ତୈର୍ଗରୁତ୍ମଦ୍ଭିରାସାଦ୍ଯ ଜମ୍ଭୋ ଭୁଜଗରୂପଵାନ୍ କୃତସ୍ତୁ ଖଣ୍ଡଶୋ ଦୈତ୍ଯଃ ସାସ୍ଯ ମାଯା ଵ୍ଯନଶ୍ଯତ
ସେ ଗାରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ହଜାର ଗାରୁଡ଼ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ସାପ ଆକାର ନେଇଥିବା ଜମ୍ଭକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଦାନବକୁ ଖଣ୍ଡ-ଖଣ୍ଡ କରି ତାଙ୍କର ମାୟାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ପ୍ରନଷ୍ଟାଯାଂ ତୁ ମାଯାଯାଂ ତତୋ ଜମ୍ଭୋ ମହାସୁରଃ ଚକାର ରୂପମତୁଲଂ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯପଥାନୁଗମ୍ ଵିଵୃତ୍ତଵଦନୋ ଗ୍ରସ୍ତୁମ୍ ଇଯେଷ ସୁରପୁଂଗଵାନ୍
ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବା ପରେ, ମହାସୁର ଜମ୍ଭ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାର ନେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଅନୁସରି, ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତୋ ଽସ୍ଯ ଵିଵିଶୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ସମହାରଥକୁଞ୍ଜରା ସୁରସେନାଵିଶଦ୍ଭୀମଂ ପାତାଲୋତ୍ତାନତାଲୁକମ୍
ତାପରେ ଦେବସେନା, ମହାରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ପାତାଳପରି ମୁହଁ, ଉପରକୁ ତାଲୁ ଥିବା, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସୈନ୍ଯେଷୁ ଗ୍ରସ୍ଯମାନେଷୁ ଦାନଵେନ ବଲୀଯସା ଶକ୍ରୋ ଦୈନ୍ଯଂ ସମାପନ୍ନଃ ଶ୍ରାନ୍ତବାହୁଃ ସଵାହନଃ
ସେନା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ର ନିଜ ହାତ ଥକିଯିବା ଓ ନିଜ ଯାନ ସହିତ ନିରାଶାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କର୍ତଵ୍ଯତାଂ ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ ପ୍ରୋଵାଚେଦଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ କିମନନ୍ତରମତ୍ରାସ୍ତି କର୍ତଵ୍ଯସ୍ଯାଵଶେଷିତମ୍
ସେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ଭାବିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଏଠି ଆଉ କିଛି କରିବା ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି କି?"
ଯଦାଶ୍ରିତ୍ଯ ଘଟାମୋ ଽସ୍ଯ ଦାନଵସ୍ଯ ଯୁଯୁତ୍ସଵଃ ତତୋ ହରିରୁଵାଚେଦଂ ଵଜ୍ରାଯୁଧମୁଦାରଧୀଃ
"ଏହି ଦାନବ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆମେ କଣ ଉପାୟ ନେଉଛୁ?" ତାପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ ଓ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ସାଂପ୍ରତଂ ରଣସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଯା କାତରଭୈରଵଃ ଵର୍ଧସ୍ଵାଶୁ ମହାମାଯାଂ ପୁରଂଦର ରିପୁଂ ପ୍ରତି
"ଏବେ ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିବା ସମୟ ନୁହେଁ, ହେ ପୁରନ୍ଦର। ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ତୁମର ମହାମାୟାକୁ ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି କର।"
ମଯୈଷ ଲକ୍ଷିତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଽଧିଷ୍ଠିତଃ ପ୍ରାପ୍ତପୌରୁଷଃ ମା ଶକ୍ର ମୋହମାଗଚ୍ଛ କ୍ଷିପ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ସ୍ମର ପ୍ରଭୋ
"ମୁଁ ଏହି ଦାନବକୁ ଚିହ୍ନିଛି, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଶକ୍ତି ଦେଇଛି। ହେ ଶକ୍ର, ମୋହରେ ପଡ଼ିନାହିଁ; ଶୀଘ୍ର ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କର, ମହାପ୍ରଭୁ।"
ତତଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରକୁପିତୋ ଦାନଵଂ ପ୍ରତି ଦେଵରାଟ୍ ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଯତୋ ମୁମୋଚାସୁରଵକ୍ଷସି
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଶକ୍ର, ଦାନବ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏକାଗ୍ର ମନରେ, ଅସୁରର ଛାତିରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ତତ୍ ପପାତାସୁରଵକ୍ଷସି ମହାସ୍ତ୍ରଭିନ୍ନହୃଦଯଃ ସୁସ୍ରାଵ ରୁଧିରଂ ଚ ସଃ
ସେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଅସୁରର ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା; ମହାଅସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭିଦ୍ଧ ହେଇ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।
ରଣାଗାରମିଵୋଦ୍ଗାରଂ ତତ୍ଯାଜାସୁରନନ୍ଦନଃ ତଦସ୍ତ୍ରତେଜସା ତସ୍ଯ ରୂପଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ନାଶିତମ୍
ଅସୁରର ପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ; ସେ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଦାନବର ଆକାର ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ତତଶ୍ଚାନ୍ତର୍ଦଧେ ଦୈତ୍ଯୋ ଵିଯତ୍ଯନୁପଲକ୍ଷିତଃ ଗଗନସ୍ଥଃ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ଶସ୍ତ୍ରାସନମତୀନ୍ଦ୍ରିଯମ୍
ତାପରେ ଦାନବ ଆକାଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଦାନବମାନଙ୍କର ନାୟକ ଆକାଶରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇ ରହିଲେ।
ମୁମୋଚ ସୁରସୈନ୍ଯାନାଂ ସଂହାରେ କାରଣଂ ପରମ୍ ପ୍ରାସାନ୍ପରଶ୍ଵଧାଂଶ୍ଚକ୍ରାନ୍ ବାଣାନ୍ଵଜ୍ରାନ୍ସମୁଦ୍ଗରାନ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହସ୍ତିଆସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ—ଅଣ୍ଡା, କୁହାଡ଼ି, ଚକ୍ର, ତୀର, ବଜ୍ର ଓ ଗଦା।
କୁଠାରାନ୍ସହ ଖଡ୍ଗୈଶ୍ଚ ଭିନ୍ଦିପାଲାନଯୋଗୁଡାନ୍ ଵଵର୍ଷ ଦାନଵୋ ରୌଦ୍ରୋ ହ୍ଯ୍ ଅବନ୍ଧ୍ଯାନକ୍ଷଯାନପି
ଭୟଙ୍କର ଦାନବ କୁହାଡ଼ି, ତଳୱାର, ଭିଣ୍ଡିପାଳ, ଗୁଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଅବିରତ ଓ ଅଫଳ ହୋଇ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତୈରସ୍ତ୍ରୈର୍ଦାନଵୈର୍ମୁକ୍ତୈର୍ ଦେଵାନୀକେଷୁ ଭୀଷଣୈଃ ବାହୁଭିର୍ଧରଣିଃ ପୂର୍ଣା ଶିରୋଭିଶ୍ଚ ସକୁଣ୍ଡଲୈଃ
ଦାନବମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ସେନାରେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ, ତାହାରେ ପୃଥିବୀ ହାତ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୁଣ୍ଡରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ଊରୁଭିର୍ ଗଜହସ୍ତାଭୈଃ କରୀନ୍ଦ୍ରୈର୍ଵାଚଲୋପମୈଃ ଭଗ୍ନେଷାଦଣ୍ଡଚକ୍ରାକ୍ଷୈ ରଥୈଃ ସାରଥିଭିଃ ସହ
ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଦୀର୍ଘ ଉରୁ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ହାତୀ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ରଥ ଓ ତାହାର ସାରଥିମାନେ—ସମସ୍ତେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ଦୁଃସଂଚାରାଭଵତ୍ପୃଥ୍ଵୀ ମାଂସଶୋଣିତକର୍ଦମା ରୁଧିରୌଘହ୍ରଦାଵର୍ତା ଶଵରାଶିଶିଲୋଚ୍ଚଯୈଃ
ପୃଥିବୀ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ଦୁର୍ଗମ ହେଇଗଲା, ରକ୍ତର ଝରଣା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲା, ଶବ ଓ ହାଡ଼ର ତାଲ ତାଲ ଲାଗିଥିଲା।
କବନ୍ଧନୃତ୍ଯସଂକୁଲେ ସ୍ରଵଦ୍ଵସାସ୍ରକର୍ଦମେ ଜଗତ୍ତ୍ରଯୋପସଂହୃତୌ ସମେ ସମସ୍ତଦେହିନାମ୍ ଶୃଗାଲଗୃଧ୍ରଵାଯସାଃ ପରଂ ପ୍ରମୋଦମାଦଧୁଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵିକୃଷ୍ଟଲୋଚନଃ ଶଵସ୍ଯ ରୌତି ଵାଯସଃ
ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ତାଲ ମଧ୍ୟରେ, ରକ୍ତ ଓ କାଦରେ ଭିଜିଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହେବା ସମୟରେ, ଶ୍ରୁଗାଳ, ଗୃଧ୍ର ଓ କାଉ ଅତି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; କେବେ କେବେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋସାଯାଇଥିବା କାଉ ଶବ ଉପରେ କିଁକିଁ କରୁଥିଲା।
ଵିକୃଷ୍ଟପୀଵରାନ୍ତ୍ରକାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଜମ୍ବୁକାଃ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ଥିତୋ ଽତିଭୀଷଣଃ ଶ୍ଵଚଞ୍ଚୁଚର୍ଵିତୋ ବକଃ ମୃତସ୍ଯ ମାଂସମାହରଞ୍ଛ୍ଵଜାତଯଶ୍ଚ ସଂସ୍ଥିତାଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵୃକୋ ଗଜାସୃଜଂ ପପୌ ନିଲୀଯତାନ୍ତ୍ରତଃ
କେଉଁଠି ଶ୍ରୁଗାଳ ମୋଟା ଆନ୍ତ୍ର ଟାଣି ନେଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟଠି ଭୟଙ୍କର ବକ ଶବକୁ କୁକୁରମାନେ ଖାଇଥିବା ଦେହକୁ ଚିବାଇଥିଲା; କୁକୁରମାନେ ମାଂସ ଖାଇ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ; କେଉଁଠି ଏକ ଭେଡ଼ିଆ ହାତୀର ରକ୍ତ ଚୁପଚାପ ପିଇଥିଲା।
କ୍ଵଚିତ୍ ତୁରଂଗମଣ୍ଡଲୀ ଵିକୃଷ୍ଯତେ ଶ୍ଵଜାତିଭିଃ କ୍ଵଚିତ୍ପିଶାଚଜାତକୈଃ ପ୍ରପୀତଶୋଣିତାସଵୈଃ ସ୍ଵକାମିନୀଯୁତୈର୍ଦ୍ରୁତଂ ପ୍ରମୋଦମତ୍ତସଂଭ୍ରମୈର୍ ମମୈତଦାନଯାନନଂ ଖୁରୋ ଽଯମସ୍ତୁ ମେ ପ୍ରିଯଃ
କେଉଁଠି ହସ୍ତୀମାନେ କୁକୁରମାନେ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟଠି ପିଶାଚମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ରକ୍ତ ପିଇ ଆନନ୍ଦରେ ଦୌଡ଼ିଉଥିଲେ, 'ଏହି ଖୁର ମୋର, ଏହି ମୋ ପ୍ରିୟ!' ବୋଲି କହୁଥିଲେ।
କରୋ ଽଯମବ୍ଜସଂନିଭୋ ମମାସ୍ତୁ କର୍ଣପୂରକଃ ସରୋଷମୀକ୍ଷତେ ଽପରା ଵପାଂ ଵିନା ପ୍ରିଯଂ ତଦା ପରା ପ୍ରିଯା ହ୍ଯଵାପ ଯଦ୍ଭୃତୋଷ୍ଣଶୋଣିତାସଵଂ ଵିକୃଷ୍ଯ ଶଵଚର୍ମ ତତ୍ପ୍ରବଦ୍ଧସାନ୍ଦ୍ରପଲ୍ଲଵମ୍
'ଏହି ପଦ୍ମ ଭଳି ହାତ ମୋର କାନର ଗହଣା ହେଉ!' ଅନ୍ୟଠି ରାଗରେ ଜଣେ ନିଜ ପ୍ରିୟା ବିନା ଶବକୁ ଦେଖୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟଠି ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ପାଇ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତପ୍ତ ରକ୍ତ ପିଇ, ଶବର ଚର୍ମକୁ ଗାଢ଼ ପତ୍ରରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଚକାର ଯକ୍ଷକାମିନୀ ତରୁଂ କୁଠାରପାଟିତଂ ଗଜସ୍ଯ ଦନ୍ତମାତ୍ମଜଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କୁମ୍ଭସଂପୁଟମ୍ ଵିପାଟ୍ଯ ମୌକ୍ତିକଂ ପରଂ ପ୍ରିଯପ୍ରସାଦମିଚ୍ଛତେ ସମାଂସଶୋଣିତାସଵଂ ପପୁଶ୍ଚ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାଃ
ଏକ ଯକ୍ଷ କନ୍ୟା କୁହାଡ଼ିରେ କାଟାଯାଇଥିବା ଗଛକୁ ଗଛ ଭାବରେ କଲେ, ହାତୀର ଦାନ୍ତକୁ ନିଜ ଶିଶୁ ଭାବରେ ଧରିଲେ, କୁମ୍ଭ ଫାଟି ମୁକ୍ତା ନେଇ ପ୍ରିୟାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକସাথে ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ପିଇଲେ।
ମୃତାଶ୍ଵକେଶଵାସିତଂ ରସଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପାଣିନା ପ୍ରିଯାଵିମୁକ୍ତଜୀଵିତଂ ସମାନଯାସୃଗାସଵମ୍ ନ ପଥ୍ଯତାଂ ପ୍ରଯାତି ମେ ଗତଂ ଶ୍ମଶାନଗୋଚରଂ ନରସ୍ଯ ତଜ୍ଜହାତ୍ଯସୌ ପ୍ରଶସ୍ଯ କିଂନରାନନମ୍
ମୃତ ଘୋଡ଼ାର କେଶର ରସ ହାତରେ ନେଇ, ପ୍ରିୟା ମୃତ ହୋଇଥିବା ରକ୍ତର ମଦ ଆଣିଲେ; 'ଏହା ଅପଚୟ ହେଉନି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଶ୍ମଶାନକୁ ଯାଇଥିବା ଏହି ପୁରୁଷର ମୁହଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ,' ବୋଲି କହିଲେ।
ସ ନାଗ ଏଷ ନୋ ଭଯଂ ଦଧାତି ମୁକ୍ତଜୀଵିତୋ ନ ଦାନଵସ୍ଯ ଶକ୍ଯତେ ମଯା ତଦେକଯାନନମ୍ ଇତି ପ୍ରିଯାଯ ଵଲ୍ଲଭା ଵଦନ୍ତି ଯକ୍ଷଯୋଷିତଃ ପରେ କପାଲପାଣଯଃ ପିଶାଚଯକ୍ଷରାକ୍ଷସାଃ
'ଏହି ନାଗ ଆମକୁ ଭୟ ଦେଉନାହିଁ, ସେ ମୃତ ହୋଇଛି; ମୁଁ ଏକା ଦାନବର ଏକମୁହଁକୁ ଜୟ କରିପାରିବି ନାହିଁ,' ଯକ୍ଷ କନ୍ୟାମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଖପର ହାତରେ ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପିଶାଚ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସ।
ଵଦନ୍ତି ଦେହି ଦେହି ମେ ମମାତିଭକ୍ଷ୍ଯଚାରିଣଃ ପରେ ଽଵତୀର୍ଯ ଶୋଣିତାପଗାସୁ ଧୌତମୂର୍ତଯା ପିତୄନ୍ ପ୍ରତର୍ପ୍ଯ ଦେଵତାଃ ସମର୍ଚଯନ୍ତି ଚାମିଷୈର୍ ଗଜୋଡୁପେ ସୁସଂସ୍ଥିତାସ୍ତରନ୍ତି ଶୋଣିତଂ ହ୍ରଦମ୍
'ଦିଅ, ଦିଅ ମୋତେ, ମୁଁ ବହୁତ ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ,' ବୋଲି କହୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ରକ୍ତର ନଦୀରେ ଅବତରଣ କରି ଶରୀର ଧୋଇ, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ମାଂସ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ; ଭଲ ଭାବରେ ଥିବା ହାତୀମାନେ ରକ୍ତର ହ୍ରଦ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଇତି ପ୍ରଗାଢସଂକଟେ ସୁରାସୁରେ ସୁସଂଗରେ ଭଯଂ ସମୁଝ୍ଯ ଦୁର୍ଜଯା ଭଟାଃ ସ୍ଫୁଟନ୍ତି ମାନିନଃ
ଏଭଳି ଗଭୀର ଓ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଲେ, ଅଭିମାନୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭୟ ଓ ଅଜୟ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଗଲେ।
ତତ ଶକ୍ରୋ ଧନେଶଶ୍ଚ ଵରୁଣଃ ପଵନୋ ଽନଲଃ ଯମୋ ଽପି ନିରୃତିଶ୍ଚାପି ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରାଣି ମହାବଲାଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଯମ ଓ ନିରୃତି—ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା—ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଆକାଶେ ମୁମୁଚୁଃ ସର୍ଵେ ଦାନଵାନଭିସଂଧ୍ଯ ତେ ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଵ୍ଯର୍ଥତାଂ ଜଗ୍ମୁର୍ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନ୍ପ୍ରତି
ସମସ୍ତେ ଆକାଶରୁ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେଠି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅକାର୍ଯ୍ୟକର ହେଇଗଲା।