ତତୋ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅକରୋତ୍ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ ତଦୋପଲମହାଵର୍ଷଂ ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପୁରନ୍ଦର ଏକ ମହା ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବଡ଼ ଓଲା ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତତଃ ପ୍ରଶାନ୍ତେ ଶୈଲାସ୍ତ୍ରେ ଜମ୍ଭୋ ଭୂଧରସଂନିଭଃ ଐଷୀକମସ୍ତ୍ରମକରୋଦ୍ ଅଭୀତୋ ଽତିପରାକ୍ରମଃ
ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବା ପରେ, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଜମ୍ଭ, ଭୟ ନଥିବା ଏବଂ ଅତି ପ୍ରଭଳ, ଏକ ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ଐଷୀକେଣାଗମନ୍ନାଶଂ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଶକ୍ରଵଲ୍ଲଭମ୍ ଵିଜୃମ୍ଭତ୍ଯଥ ଚୈଷୀକେ ପରମାସ୍ତ୍ରେ ଽତିଦୁର୍ଧରେ
ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲା; ଏବଂ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅତି ଦୁର୍ବଳ ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଜଜ୍ଵଲୁର୍ଦେଵସୈନ୍ଯାନି ସସ୍ଯନ୍ଦନଗଜାନି ତୁ ଦହ୍ଯମାନେଷ୍ଵନୀକେଷୁ ତେଜସା ସୁରସତ୍ତମଃ
ଦେବତାଙ୍କ ସେନା, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ, ଦହିଯାଉଥିବା ଯୁଦ୍ଧ ରେଖାରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା; ଏହି ଅଗ୍ନିରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ତେଜରେ ଚମକି ଉଠିଲେ।
ଆଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରମକରୋଦ୍ ବଲଵାନ୍ପାକଶାସନଃ ତେନାସ୍ତ୍ରେଣ ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଚ ବଭ୍ରଂଶେ ତଦନନ୍ତରମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିହତେ ଚାସ୍ତ୍ରେ ପାଵକାସ୍ତ୍ରଂ ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ଜଜ୍ଵାଲ କାଯଂ ଜମ୍ଭସ୍ଯ ସରଥଂ ଚ ସସାରଥିମ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେବା ପରେ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; ଏହା ଜମ୍ଭଙ୍କ ଶରୀର, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ରଥଚାଳକକୁ ଦହି ଦେଲା।
ତତଃ ପ୍ରତିହତଃ ସୋ ଽଥ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରତିଭାନଵାନ୍ ଵାରୁଣାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୋଚାଥ ଶମନଂ ପାଵକାର୍ଚିଷାମ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜା, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ପ୍ରତିହତ ହେବା ପରେ ଭୟ ନଥିବା ଭାବରେ ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା।
ତତୋ ଜଲଧରୈର୍ଵ୍ଯୋମ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାକୁଲୈଃ ଗମ୍ଭୀରମୁରଜଧ୍ଵାନୈର୍ ଆପୂରିତମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ତାପରେ ଆକାଶ ମେଘରେ ଭରିଗଲା, ତାହାରେ ଚମକୁଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଲତା ଏବଂ ଗଭୀର ଢୋଳ ଭଳି ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ମନେ ହେଲା ଆକାଶ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
କରୀନ୍ଦ୍ରକରତୁଲ୍ଯାଭିର୍ ଜଲଧାରାଭିର୍ ଅମ୍ବରାତ୍ ପତନ୍ତୀଭିର୍ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କ୍ଷଣେନାପୂରିତଂ ବଭୌ
ମହା ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଜଳ ଧାରା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିବାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ଚମକି ଉଠିଲା।
ଶାନ୍ତମାଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରଂ ତତ୍ ପ୍ରଵିଲୋକ୍ଯ ସୁରାଧିପଃ ଵାଯଵ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଅକରୋନ୍ ମେଘସଂଘାତନାଶନମ୍
ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ମହାରାଜା ମେଘ ମଣ୍ଡଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରବଲେନାଥ ନିର୍ଧୂତେ ମେଘମଣ୍ଡଲେ ବଭୂଵ ଵିମଲଂ ଵ୍ଯୋମ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲପ୍ରଭମ୍
ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମେଘ ମଣ୍ଡଳ ଉଡ଼ିଗଲା, ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇଗଲା ଏବଂ ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପତ୍ର ଭଳି ଚମକି ଉଠିଲା।
ଵାଯୁନା ଚାତିଘୋରେଣ କମ୍ପିତାସ୍ତେ ତୁ ଦାନଵାଃ ନ ଶେକୁସ୍ତତ୍ର ତେ ସ୍ଥାତୁଂ ରଣେ ଽତିବଲିନୋ ଽପି ଯେ
ଏହି ଅତି ଭୟଙ୍କର ବାୟୁରେ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ରେଖାରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଦା ଜମ୍ଭୋ ଽଭଵଚ୍ଛୈଲୋ ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୃତଃ ମାରୁତପ୍ରତିଘାତାର୍ଥଂ ଦାନଵାନାଂ ଭଯାପହଃ
ତାପରେ ଜମ୍ଭ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିବା ଏବଂ ବାୟୁର ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ, ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଏକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ହେଇଗଲେ।
ମୁକ୍ତନାନାଯୁଧୋଦଗ୍ରତେଜୋ ଽଭିଜ୍ଵଲିତଦ୍ରୁମଃ ତତଃ ପ୍ରଶମିତେ ଵାଯୌ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେ ପର୍ଵତାକୃତୌ
ନାନା ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜ ଏବଂ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିବା ଗଛର ଆଲୋକରେ, ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବା ପରେ, ଦାନବରାଜା ପାହାଡ଼ ଆକାରରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ଉଭେ।
ମହାଶନୀଂ ଵଜ୍ରମଯୀଂ ମୁମୋଚାଶୁ ଶତକ୍ରତୁଃ ତଯାଶନ୍ଯା ପତିତଯା ଦୈତ୍ଯସ୍ଯାଚଲରୂପିଣଃ
ଶତକ୍ରତୁ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବଡ଼ ବଜ୍ର ମୟ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ଏହି ବଜ୍ର ଦାନବରାଜାଙ୍କ ପାହାଡ଼ ଆକାର ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
କନ୍ଦରାଣି ଵ୍ଯଶୀର୍ଯନ୍ତ ସମନ୍ତାନ୍ନିର୍ଝରାଣି ତୁ ତତଃ ସା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶୈଲମାଯା ନ୍ଯଵର୍ତତ
ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଝରଣା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଏହା ପରେ, ଦାନବରାଜାଙ୍କ ପାହାଡ଼ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ନିଵୃତ୍ତଶୈଲମାଯୋ ଽଥ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋ ମଦୋତ୍କଟଃ ବଭୂଵ କୁଞ୍ଜରୋ ଭୀମୋ ମହାଶୈଲସମାକୃତିଃ
ତାପରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରରେ ଭରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ହାତୀର ଆକାର ନେଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ ମମର୍ଦ ସୁରାନୀକଂ ଦନ୍ତୈଶ୍ଚାପ୍ଯହନତ୍ସୁରାନ୍ ବଭଞ୍ଜ ପୃଷ୍ଠତଃ କାଂଶ୍ଚିତ୍ କରେଣାଵେଷ୍ଟ୍ଯ ଦାନଵଃ
ସେ ହାତୀ ଆକାରରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଚାପି ଦେଲେ, ଦାନ୍ତରେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଣ୍ଡରେ ଧରି ପଛରୁ କିଛିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ।
ତତଃ କ୍ଷପଯତସ୍ତସ୍ଯ ସୁରସୈନ୍ଯାନି ଵୃତ୍ରହା ଅସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ନାରସିଂହଂ ମୁମୋଚ ହ
ସେ ଦେବସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବାବେଳେ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଦେବତା ତିନି ଜଗତରେ ଅଜୟ ନାରସିଂହ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ସିଂହସହସ୍ରାଣି ନିଶ୍ଚେରୁର୍ମନ୍ତ୍ରତେଜସା କୃଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାଟ୍ଟହାସାନି କ୍ରକଚାଭନଖାନି ଚ
ସେ ଅସ୍ତ୍ରର ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତିରେ ହଜାର ହଜାର ସିଂହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର କଳା ଦାନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ହସ ଓ ଦାନ୍ତ କ୍ରକଚ ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା।
ତୈର୍ଵିପାଟିତଗାତ୍ରୋ ଽସୌ ଗଜମାଯାଂ ଵ୍ଯପୋଥଯତ୍ ତତଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋ ଘୋରୋ ଽଭଵତ୍ଫଣଶତାକୁଲଃ
ସେ ସିଂହମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଖଣ୍ଡ-ଖଣ୍ଡ ହେବା ପରେ, ହାତୀ ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ସାପ ହେଲେ, ଯାହା ଶତମୁଣ୍ଡିରେ ଘିରିଥିଲା।
ଵିଷନିଃଶ୍ଵାସନିର୍ଦଗ୍ଧଂ ସୁରସୈନ୍ଯଂ ମହାରଥଃ ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରଂ ଗାରୁଡଂ ଚକ୍ରେ ଶକ୍ରଶ୍ଚାରୁଭୁଜସ୍ତଦା
ସେ ସାପ ଶ୍ୱାସର ବିଷରେ ଦେବସେନାକୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ; ତାପରେ ସୁନ୍ଦର ହାତର ଶକ୍ର ଗାରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ତତୋ ଗରୁତ୍ମତସ୍ତସ୍ମାତ୍ ସହସ୍ରାଣି ଵିନିର୍ଯଯୁଃ ତୈର୍ଗରୁତ୍ମଦ୍ଭିରାସାଦ୍ଯ ଜମ୍ଭୋ ଭୁଜଗରୂପଵାନ୍ କୃତସ୍ତୁ ଖଣ୍ଡଶୋ ଦୈତ୍ଯଃ ସାସ୍ଯ ମାଯା ଵ୍ଯନଶ୍ଯତ
ସେ ଗାରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ହଜାର ଗାରୁଡ଼ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ସାପ ଆକାର ନେଇଥିବା ଜମ୍ଭକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଦାନବକୁ ଖଣ୍ଡ-ଖଣ୍ଡ କରି ତାଙ୍କର ମାୟାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ପ୍ରନଷ୍ଟାଯାଂ ତୁ ମାଯାଯାଂ ତତୋ ଜମ୍ଭୋ ମହାସୁରଃ ଚକାର ରୂପମତୁଲଂ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯପଥାନୁଗମ୍ ଵିଵୃତ୍ତଵଦନୋ ଗ୍ରସ୍ତୁମ୍ ଇଯେଷ ସୁରପୁଂଗଵାନ୍
ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବା ପରେ, ମହାସୁର ଜମ୍ଭ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାର ନେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଅନୁସରି, ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତୋ ଽସ୍ଯ ଵିଵିଶୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ସମହାରଥକୁଞ୍ଜରା ସୁରସେନାଵିଶଦ୍ଭୀମଂ ପାତାଲୋତ୍ତାନତାଲୁକମ୍
ତାପରେ ଦେବସେନା, ମହାରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ପାତାଳପରି ମୁହଁ, ଉପରକୁ ତାଲୁ ଥିବା, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସୈନ୍ଯେଷୁ ଗ୍ରସ୍ଯମାନେଷୁ ଦାନଵେନ ବଲୀଯସା ଶକ୍ରୋ ଦୈନ୍ଯଂ ସମାପନ୍ନଃ ଶ୍ରାନ୍ତବାହୁଃ ସଵାହନଃ
ସେନା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ର ନିଜ ହାତ ଥକିଯିବା ଓ ନିଜ ଯାନ ସହିତ ନିରାଶାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କର୍ତଵ୍ଯତାଂ ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ ପ୍ରୋଵାଚେଦଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ କିମନନ୍ତରମତ୍ରାସ୍ତି କର୍ତଵ୍ଯସ୍ଯାଵଶେଷିତମ୍
ସେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ଭାବିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଏଠି ଆଉ କିଛି କରିବା ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି କି?"
ଯଦାଶ୍ରିତ୍ଯ ଘଟାମୋ ଽସ୍ଯ ଦାନଵସ୍ଯ ଯୁଯୁତ୍ସଵଃ ତତୋ ହରିରୁଵାଚେଦଂ ଵଜ୍ରାଯୁଧମୁଦାରଧୀଃ
"ଏହି ଦାନବ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆମେ କଣ ଉପାୟ ନେଉଛୁ?" ତାପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ ଓ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ସାଂପ୍ରତଂ ରଣସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଯା କାତରଭୈରଵଃ ଵର୍ଧସ୍ଵାଶୁ ମହାମାଯାଂ ପୁରଂଦର ରିପୁଂ ପ୍ରତି
"ଏବେ ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିବା ସମୟ ନୁହେଁ, ହେ ପୁରନ୍ଦର। ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ତୁମର ମହାମାୟାକୁ ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି କର।"
ମଯୈଷ ଲକ୍ଷିତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଽଧିଷ୍ଠିତଃ ପ୍ରାପ୍ତପୌରୁଷଃ ମା ଶକ୍ର ମୋହମାଗଚ୍ଛ କ୍ଷିପ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ସ୍ମର ପ୍ରଭୋ
"ମୁଁ ଏହି ଦାନବକୁ ଚିହ୍ନିଛି, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଶକ୍ତି ଦେଇଛି। ହେ ଶକ୍ର, ମୋହରେ ପଡ଼ିନାହିଁ; ଶୀଘ୍ର ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କର, ମହାପ୍ରଭୁ।"