ଵ୍ଯାକୁଲୋ ଽପି ସ୍ଵଯଂ ଦୈତ୍ଯଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷାସ୍ତ୍ରପୀଡିତଃ ସ୍ମରନ୍ସାଧୁସମାଚାରଂ ଭୀତତ୍ରାଣପରୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଦାନବ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତିତ ହୋଇ ଅସ୍ତିର ହେଲେ, ତଥାପି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତିତ ହେଇ, ସଦ୍ବ୍ୟବହାରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଭୟଭୀତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଲଗିଲେ।
ଅଥାସ୍ତ୍ରଂ ମୌସଲଂ ନାମ ମୁମୋଚ ଦିତିନନ୍ଦନଃ ତତୋ ଽଯୋମୁସଲୈଃ ସର୍ଵମ୍ ଅଭଵତ୍ପୂରିତଂ ଜଗତ୍
ତାପରେ ଦିତିର ପୁତ୍ର ମୌସଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲେ; ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଲୋହାର ଗଦାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଏକପ୍ରହାରକରଣୈର୍ ଅପ୍ରଧୃଷ୍ଯୈଃ ସମନ୍ତତଃ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ତେଷୁ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିନିର୍ମିତମ୍
ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଆଘାତ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଗାନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ସଂଧାଯ ସୁରସୈନ୍ଯେଷୁ ଚାପରମ୍ ଏକୈକେନ ପ୍ରହାରେଣ ଗଜାନଶ୍ଵାନ୍ମହାରଥାନ୍
ସେ ଦେବସେନାରେ ଆଉ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ନିୟୋଜନ କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଘାତରେ ଶୀଘ୍ର ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ମହାରଥୀମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ରଥାଶ୍ଵାନ୍ସୋ ଽହନତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ଶତଶୋ ଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ତତଃ ସୁରାଧିପସ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ଚ ସମୁଦୀରଯତ୍
ସେ ଶତ, ହଜାର ରଥ ଓ ଘୋଡାକୁ ଶୀଘ୍ର ମାରିଦେଲେ; ପରେ ଦେବମହାରାଜ ଟ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ସଂଧ୍ଯମାନେ ତତସ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରେ ନିଶ୍ଚେରୁଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ ତତୋ ଯନ୍ତ୍ରମଯାନ୍ ଦିଵ୍ଯାନ୍ ଆଯୁଧାନ୍ଦୁଷ୍ପ୍ରଧର୍ଷିଣଃ
ଟ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥିବାବେଳେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ତାପରେ ଯନ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହାକୁ ରୋକିପାରିବା ଯାଉନଥିଲା, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତୈର୍ଯନ୍ତ୍ରୈରଭଵଦ୍ବଦ୍ଧମ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵିତାନକମ୍ ଵିତାନକେନ ତେନାଥ ପ୍ରଶମଂ ମୌସଲେ ଗତେ
ସେ ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଆକାଶରେ ଏକ ଛାତା ତିଆରି କଲେ; ଏହି ଛାତାରେ ମୌସଳ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୁଚେ ଜମ୍ଭୋ ଯନ୍ତ୍ରସଂଘାତତାଡନମ୍ ଵ୍ଯାମପ୍ରମାଣୈରୁପଲୈସ୍ ତତୋ ଵର୍ଷମଵର୍ତତ
ଜମ୍ଭା ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡି, ଯନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏହାପରେ ଏକ ହାତର ଲମ୍ବର ପଥରର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ମିତାନ୍ଯାଶୁ ଯନ୍ତ୍ରାଣି ତଦନନ୍ତରମ୍ ତେନୋପଲନିପାତେନ ଗତାନି ତିଲଶସ୍ତତଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ, ଏହି ମହା ଓଲାର ଆଘାତରେ, ତିଳ ଭଳି ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା।
ଯନ୍ତ୍ରାଣି ତିଲଶଃ କୃତ୍ଵା ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଂ ପରମୂର୍ଧସୁ ନିପପାତାତିଵେଗେନା-ଦାରଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ତତଃ
ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତିଳ ଭଳି ଭାଗ ଭାଗ କରି, ପାହାଡ଼ ମିଶାଇ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟି ଦେଲା।
ତତୋ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅକରୋତ୍ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ ତଦୋପଲମହାଵର୍ଷଂ ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପୁରନ୍ଦର ଏକ ମହା ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବଡ଼ ଓଲା ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତତଃ ପ୍ରଶାନ୍ତେ ଶୈଲାସ୍ତ୍ରେ ଜମ୍ଭୋ ଭୂଧରସଂନିଭଃ ଐଷୀକମସ୍ତ୍ରମକରୋଦ୍ ଅଭୀତୋ ଽତିପରାକ୍ରମଃ
ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବା ପରେ, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଜମ୍ଭ, ଭୟ ନଥିବା ଏବଂ ଅତି ପ୍ରଭଳ, ଏକ ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ଐଷୀକେଣାଗମନ୍ନାଶଂ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଶକ୍ରଵଲ୍ଲଭମ୍ ଵିଜୃମ୍ଭତ୍ଯଥ ଚୈଷୀକେ ପରମାସ୍ତ୍ରେ ଽତିଦୁର୍ଧରେ
ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲା; ଏବଂ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅତି ଦୁର୍ବଳ ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଜଜ୍ଵଲୁର୍ଦେଵସୈନ୍ଯାନି ସସ୍ଯନ୍ଦନଗଜାନି ତୁ ଦହ୍ଯମାନେଷ୍ଵନୀକେଷୁ ତେଜସା ସୁରସତ୍ତମଃ
ଦେବତାଙ୍କ ସେନା, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ, ଦହିଯାଉଥିବା ଯୁଦ୍ଧ ରେଖାରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା; ଏହି ଅଗ୍ନିରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ତେଜରେ ଚମକି ଉଠିଲେ।
ଆଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରମକରୋଦ୍ ବଲଵାନ୍ପାକଶାସନଃ ତେନାସ୍ତ୍ରେଣ ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଚ ବଭ୍ରଂଶେ ତଦନନ୍ତରମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିହତେ ଚାସ୍ତ୍ରେ ପାଵକାସ୍ତ୍ରଂ ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ଜଜ୍ଵାଲ କାଯଂ ଜମ୍ଭସ୍ଯ ସରଥଂ ଚ ସସାରଥିମ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେବା ପରେ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; ଏହା ଜମ୍ଭଙ୍କ ଶରୀର, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ରଥଚାଳକକୁ ଦହି ଦେଲା।
ତତଃ ପ୍ରତିହତଃ ସୋ ଽଥ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରତିଭାନଵାନ୍ ଵାରୁଣାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୋଚାଥ ଶମନଂ ପାଵକାର୍ଚିଷାମ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜା, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ପ୍ରତିହତ ହେବା ପରେ ଭୟ ନଥିବା ଭାବରେ ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା।
ତତୋ ଜଲଧରୈର୍ଵ୍ଯୋମ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାକୁଲୈଃ ଗମ୍ଭୀରମୁରଜଧ୍ଵାନୈର୍ ଆପୂରିତମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ତାପରେ ଆକାଶ ମେଘରେ ଭରିଗଲା, ତାହାରେ ଚମକୁଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଲତା ଏବଂ ଗଭୀର ଢୋଳ ଭଳି ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ମନେ ହେଲା ଆକାଶ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
କରୀନ୍ଦ୍ରକରତୁଲ୍ଯାଭିର୍ ଜଲଧାରାଭିର୍ ଅମ୍ବରାତ୍ ପତନ୍ତୀଭିର୍ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କ୍ଷଣେନାପୂରିତଂ ବଭୌ
ମହା ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଜଳ ଧାରା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିବାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ଚମକି ଉଠିଲା।
ଶାନ୍ତମାଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରଂ ତତ୍ ପ୍ରଵିଲୋକ୍ଯ ସୁରାଧିପଃ ଵାଯଵ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଅକରୋନ୍ ମେଘସଂଘାତନାଶନମ୍
ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ମହାରାଜା ମେଘ ମଣ୍ଡଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରବଲେନାଥ ନିର୍ଧୂତେ ମେଘମଣ୍ଡଲେ ବଭୂଵ ଵିମଲଂ ଵ୍ଯୋମ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲପ୍ରଭମ୍
ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମେଘ ମଣ୍ଡଳ ଉଡ଼ିଗଲା, ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇଗଲା ଏବଂ ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପତ୍ର ଭଳି ଚମକି ଉଠିଲା।
ଵାଯୁନା ଚାତିଘୋରେଣ କମ୍ପିତାସ୍ତେ ତୁ ଦାନଵାଃ ନ ଶେକୁସ୍ତତ୍ର ତେ ସ୍ଥାତୁଂ ରଣେ ଽତିବଲିନୋ ଽପି ଯେ
ଏହି ଅତି ଭୟଙ୍କର ବାୟୁରେ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ରେଖାରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଦା ଜମ୍ଭୋ ଽଭଵଚ୍ଛୈଲୋ ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୃତଃ ମାରୁତପ୍ରତିଘାତାର୍ଥଂ ଦାନଵାନାଂ ଭଯାପହଃ
ତାପରେ ଜମ୍ଭ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିବା ଏବଂ ବାୟୁର ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ, ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଏକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ହେଇଗଲେ।
ମୁକ୍ତନାନାଯୁଧୋଦଗ୍ରତେଜୋ ଽଭିଜ୍ଵଲିତଦ୍ରୁମଃ ତତଃ ପ୍ରଶମିତେ ଵାଯୌ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେ ପର୍ଵତାକୃତୌ
ନାନା ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜ ଏବଂ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିବା ଗଛର ଆଲୋକରେ, ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବା ପରେ, ଦାନବରାଜା ପାହାଡ଼ ଆକାରରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ଉଭେ।
ମହାଶନୀଂ ଵଜ୍ରମଯୀଂ ମୁମୋଚାଶୁ ଶତକ୍ରତୁଃ ତଯାଶନ୍ଯା ପତିତଯା ଦୈତ୍ଯସ୍ଯାଚଲରୂପିଣଃ
ଶତକ୍ରତୁ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବଡ଼ ବଜ୍ର ମୟ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ଏହି ବଜ୍ର ଦାନବରାଜାଙ୍କ ପାହାଡ଼ ଆକାର ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
କନ୍ଦରାଣି ଵ୍ଯଶୀର୍ଯନ୍ତ ସମନ୍ତାନ୍ନିର୍ଝରାଣି ତୁ ତତଃ ସା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶୈଲମାଯା ନ୍ଯଵର୍ତତ
ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ଝରଣା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଏହା ପରେ, ଦାନବରାଜାଙ୍କ ପାହାଡ଼ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ନିଵୃତ୍ତଶୈଲମାଯୋ ଽଥ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋ ମଦୋତ୍କଟଃ ବଭୂଵ କୁଞ୍ଜରୋ ଭୀମୋ ମହାଶୈଲସମାକୃତିଃ
ତାପରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରରେ ଭରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ହାତୀର ଆକାର ନେଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ ମମର୍ଦ ସୁରାନୀକଂ ଦନ୍ତୈଶ୍ଚାପ୍ଯହନତ୍ସୁରାନ୍ ବଭଞ୍ଜ ପୃଷ୍ଠତଃ କାଂଶ୍ଚିତ୍ କରେଣାଵେଷ୍ଟ୍ଯ ଦାନଵଃ
ସେ ହାତୀ ଆକାରରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଚାପି ଦେଲେ, ଦାନ୍ତରେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଣ୍ଡରେ ଧରି ପଛରୁ କିଛିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ।
ତତଃ କ୍ଷପଯତସ୍ତସ୍ଯ ସୁରସୈନ୍ଯାନି ଵୃତ୍ରହା ଅସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ନାରସିଂହଂ ମୁମୋଚ ହ
ସେ ଦେବସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବାବେଳେ, ବୃତ୍ରନାଶକ ଦେବତା ତିନି ଜଗତରେ ଅଜୟ ନାରସିଂହ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ସିଂହସହସ୍ରାଣି ନିଶ୍ଚେରୁର୍ମନ୍ତ୍ରତେଜସା କୃଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାଟ୍ଟହାସାନି କ୍ରକଚାଭନଖାନି ଚ
ସେ ଅସ୍ତ୍ରର ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତିରେ ହଜାର ହଜାର ସିଂହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର କଳା ଦାନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ହସ ଓ ଦାନ୍ତ କ୍ରକଚ ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା।