ତେନାସ୍ଯ ସଶରଂ ଚାପଂ ରଣେ ଚିଛେଦ ଵୃତ୍ରହା କ୍ଷିପ୍ରଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ତଚ୍ଚାପଂ ଜମ୍ଭୋ ଦାନଵନନ୍ଦନଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ କରିଥିବା ଦେବତା, ତୀର ସହିତ ଧନୁଷକୁ ତୁରନ୍ତ କାଟିଦେଲେ; ଏହି ଧନୁଷକୁ ଛାଡି ଦାନବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଜମ୍ଭା ନୂତନ ଧନୁଷ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯତ୍କାର୍ମୁକମାଦାଯ ଵେଗଵଦ୍ଭାରସାଧନମ୍ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷାକାରାଂସ୍ ତୈଲଧୌତାନଜିହ୍ମଗାନ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ ଧନୁଷ ନେଇ, ବିଷାକ୍ତ ସାପର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତେଜ ଏବଂ ତେଲରେ ଚୁଆଯାଇଥିବା ତୀର ନେଲେ।
ଶକ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିର୍ ଜତ୍ରୁଦେଶେ ତୁ ପତ୍ତ୍ରିଭିଃ ହୃଦଯେ ଚ ତ୍ରିଭିଶ୍ଚାପି ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚ ସ୍କନ୍ଧଯୋର୍ ଦ୍ଵଯୋଃ
ସେ ଦଶଟି ତୀରରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଜଠର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଘାତ କଲେ, ତିନିଟି ତୀରରେ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କଲେ, ଦୁଇଟି ତୀରରେ ଦୁଇ ଶୋଉଲଡରକୁ ଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ରୋ ଽପି ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ବାଣଜାଲମପୀଦୃଶମ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ଶରାଞ୍ଛକ୍ରଭୁଜେରିତାନ୍
ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି ତୀରର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବମହାରାଜ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ଆସୁଥିବା ତୀରଗୁଡିକୁ ସେ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ କାଟିଦେଲେ।
ଚିଛେଦ ଦଶଧାକାଶେ ଶରୈରଗ୍ନିଶିଖୋପମୈଃ ତତସ୍ତୁ ଶରଜାଲେନ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଆଗନିର ଶିଖା ପରି ତୀରରେ ଦଶଥର ଆକାଶରେ ତୀରଗୁଡିକୁ କାଟିଦେଲେ; ପରେ ଦେବମହାରାଜ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କଲେ।
ଆଚ୍ଛାଦଯତ ଯତ୍ନେନ ଵର୍ଷାସ୍ଵିଵ ଘନୈର୍ନଭଃ ଦୈତ୍ଯୋ ଽପି ବାଣଜାଲଂ ତଦ୍ ଵ୍ଯଧମତ୍ସାଯକୈଃ ଶିତୈଃ
ସେ ପ୍ରୟାସରେ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି ଆଛାଦିତ କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାରେ ଆଛାଦିତ କରେ; ଦାନବ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ତୀର ବର୍ଷାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ।
ଯଥା ଵାଯୁର୍ଘନାଟୋପଂ ପରିଵାର୍ଯ ଦିଶୋ ମୁଖେ ଶକ୍ରୋ ଽଥ କ୍ରୋଧସଂରମ୍ଭାନ୍ ନ ଵିଶେଷଯତେ ଯଦା
ଯେପରି ବାୟୁ ସମସ୍ତ ଦିଶାକୁ ଘେରି ମେଘକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରେ, ତେଣୁ ଶକ୍ର କ୍ରୋଧ ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ କିଛି ଅଲଗା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ତଦା ଚକ୍ରେ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍ ତଦୁତ୍ଥତେଜସା ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଅଭୂଦ୍ଗମନଗୋଚରମ୍
ସେ ସମୟରେ ଶକ୍ର ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ; ଏହାର ଉତ୍ତେଜିତ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା, ଯାହା ଅପହ୍ରାପ୍ୟ ହେଲା।
ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରୈଶ୍ ଚାପି ନାନାପ୍ରାକାରତୋରଣୈଃ ମୁଞ୍ଚଦ୍ଭିରଦ୍ଭୁତାକାରୈର୍ ଅସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟିଂ ସମନ୍ତତଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ବାର, ଅଦ୍ଭୁତ ଆକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲା।
ଅଥାସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ହନ୍ଯମାନା ମହାଚମୂଃ ଜମ୍ଭଂ ଶରଣମାଗଚ୍ଛଦ୍ ଅପ୍ରମେଯପରାକ୍ରମମ୍
ଏହାପରେ ଦାନବ ସେନା ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଆଘାତିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଅପରିମିତ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିବା ଜମ୍ଭାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଵ୍ଯାକୁଲୋ ଽପି ସ୍ଵଯଂ ଦୈତ୍ଯଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷାସ୍ତ୍ରପୀଡିତଃ ସ୍ମରନ୍ସାଧୁସମାଚାରଂ ଭୀତତ୍ରାଣପରୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଦାନବ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତିତ ହୋଇ ଅସ୍ତିର ହେଲେ, ତଥାପି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତିତ ହେଇ, ସଦ୍ବ୍ୟବହାରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଭୟଭୀତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଲଗିଲେ।
ଅଥାସ୍ତ୍ରଂ ମୌସଲଂ ନାମ ମୁମୋଚ ଦିତିନନ୍ଦନଃ ତତୋ ଽଯୋମୁସଲୈଃ ସର୍ଵମ୍ ଅଭଵତ୍ପୂରିତଂ ଜଗତ୍
ତାପରେ ଦିତିର ପୁତ୍ର ମୌସଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲେ; ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଲୋହାର ଗଦାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଏକପ୍ରହାରକରଣୈର୍ ଅପ୍ରଧୃଷ୍ଯୈଃ ସମନ୍ତତଃ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ତେଷୁ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିନିର୍ମିତମ୍
ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଆଘାତ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଗାନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ସଂଧାଯ ସୁରସୈନ୍ଯେଷୁ ଚାପରମ୍ ଏକୈକେନ ପ୍ରହାରେଣ ଗଜାନଶ୍ଵାନ୍ମହାରଥାନ୍
ସେ ଦେବସେନାରେ ଆଉ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ନିୟୋଜନ କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଘାତରେ ଶୀଘ୍ର ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ମହାରଥୀମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ରଥାଶ୍ଵାନ୍ସୋ ଽହନତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ଶତଶୋ ଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ତତଃ ସୁରାଧିପସ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ଚ ସମୁଦୀରଯତ୍
ସେ ଶତ, ହଜାର ରଥ ଓ ଘୋଡାକୁ ଶୀଘ୍ର ମାରିଦେଲେ; ପରେ ଦେବମହାରାଜ ଟ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ସଂଧ୍ଯମାନେ ତତସ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରେ ନିଶ୍ଚେରୁଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ ତତୋ ଯନ୍ତ୍ରମଯାନ୍ ଦିଵ୍ଯାନ୍ ଆଯୁଧାନ୍ଦୁଷ୍ପ୍ରଧର୍ଷିଣଃ
ଟ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥିବାବେଳେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ତାପରେ ଯନ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହାକୁ ରୋକିପାରିବା ଯାଉନଥିଲା, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତୈର୍ଯନ୍ତ୍ରୈରଭଵଦ୍ବଦ୍ଧମ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵିତାନକମ୍ ଵିତାନକେନ ତେନାଥ ପ୍ରଶମଂ ମୌସଲେ ଗତେ
ସେ ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଆକାଶରେ ଏକ ଛାତା ତିଆରି କଲେ; ଏହି ଛାତାରେ ମୌସଳ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୁଚେ ଜମ୍ଭୋ ଯନ୍ତ୍ରସଂଘାତତାଡନମ୍ ଵ୍ଯାମପ୍ରମାଣୈରୁପଲୈସ୍ ତତୋ ଵର୍ଷମଵର୍ତତ
ଜମ୍ଭା ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡି, ଯନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏହାପରେ ଏକ ହାତର ଲମ୍ବର ପଥରର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ମିତାନ୍ଯାଶୁ ଯନ୍ତ୍ରାଣି ତଦନନ୍ତରମ୍ ତେନୋପଲନିପାତେନ ଗତାନି ତିଲଶସ୍ତତଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ, ଏହି ମହା ଓଲାର ଆଘାତରେ, ତିଳ ଭଳି ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା।
ଯନ୍ତ୍ରାଣି ତିଲଶଃ କୃତ୍ଵା ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଂ ପରମୂର୍ଧସୁ ନିପପାତାତିଵେଗେନା-ଦାରଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ତତଃ
ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତିଳ ଭଳି ଭାଗ ଭାଗ କରି, ପାହାଡ଼ ମିଶାଇ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟି ଦେଲା।
ତତୋ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅକରୋତ୍ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ ତଦୋପଲମହାଵର୍ଷଂ ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପୁରନ୍ଦର ଏକ ମହା ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବଡ଼ ଓଲା ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତତଃ ପ୍ରଶାନ୍ତେ ଶୈଲାସ୍ତ୍ରେ ଜମ୍ଭୋ ଭୂଧରସଂନିଭଃ ଐଷୀକମସ୍ତ୍ରମକରୋଦ୍ ଅଭୀତୋ ଽତିପରାକ୍ରମଃ
ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବା ପରେ, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଜମ୍ଭ, ଭୟ ନଥିବା ଏବଂ ଅତି ପ୍ରଭଳ, ଏକ ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ଐଷୀକେଣାଗମନ୍ନାଶଂ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଶକ୍ରଵଲ୍ଲଭମ୍ ଵିଜୃମ୍ଭତ୍ଯଥ ଚୈଷୀକେ ପରମାସ୍ତ୍ରେ ଽତିଦୁର୍ଧରେ
ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲା; ଏବଂ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅତି ଦୁର୍ବଳ ଇକି ଅସ୍ତ୍ର ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଜଜ୍ଵଲୁର୍ଦେଵସୈନ୍ଯାନି ସସ୍ଯନ୍ଦନଗଜାନି ତୁ ଦହ୍ଯମାନେଷ୍ଵନୀକେଷୁ ତେଜସା ସୁରସତ୍ତମଃ
ଦେବତାଙ୍କ ସେନା, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ, ଦହିଯାଉଥିବା ଯୁଦ୍ଧ ରେଖାରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା; ଏହି ଅଗ୍ନିରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ତେଜରେ ଚମକି ଉଠିଲେ।
ଆଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରମକରୋଦ୍ ବଲଵାନ୍ପାକଶାସନଃ ତେନାସ୍ତ୍ରେଣ ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଚ ବଭ୍ରଂଶେ ତଦନନ୍ତରମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିହତେ ଚାସ୍ତ୍ରେ ପାଵକାସ୍ତ୍ରଂ ଵ୍ଯଜୃମ୍ଭତ ଜଜ୍ଵାଲ କାଯଂ ଜମ୍ଭସ୍ଯ ସରଥଂ ଚ ସସାରଥିମ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେବା ପରେ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; ଏହା ଜମ୍ଭଙ୍କ ଶରୀର, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ରଥଚାଳକକୁ ଦହି ଦେଲା।
ତତଃ ପ୍ରତିହତଃ ସୋ ଽଥ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରତିଭାନଵାନ୍ ଵାରୁଣାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୋଚାଥ ଶମନଂ ପାଵକାର୍ଚିଷାମ୍
ତାପରେ ଦାନବରାଜା, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ପ୍ରତିହତ ହେବା ପରେ ଭୟ ନଥିବା ଭାବରେ ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା।
ତତୋ ଜଲଧରୈର୍ଵ୍ଯୋମ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାକୁଲୈଃ ଗମ୍ଭୀରମୁରଜଧ୍ଵାନୈର୍ ଆପୂରିତମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ତାପରେ ଆକାଶ ମେଘରେ ଭରିଗଲା, ତାହାରେ ଚମକୁଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଲତା ଏବଂ ଗଭୀର ଢୋଳ ଭଳି ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ମନେ ହେଲା ଆକାଶ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
କରୀନ୍ଦ୍ରକରତୁଲ୍ଯାଭିର୍ ଜଲଧାରାଭିର୍ ଅମ୍ବରାତ୍ ପତନ୍ତୀଭିର୍ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କ୍ଷଣେନାପୂରିତଂ ବଭୌ
ମହା ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଜଳ ଧାରା ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିବାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ଚମକି ଉଠିଲା।
ଶାନ୍ତମାଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରଂ ତତ୍ ପ୍ରଵିଲୋକ୍ଯ ସୁରାଧିପଃ ଵାଯଵ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଅକରୋନ୍ ମେଘସଂଘାତନାଶନମ୍
ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ମହାରାଜା ମେଘ ମଣ୍ଡଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।