ଧନେଶୋ ଽପି ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀଂ ତସ୍ଯ ଦାନଵହସ୍ତିନଃ ଚିକ୍ଷେପ ଵେଗାଦ୍ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ନିପପାତାସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି
ଧନେଶ୍ୱର ଦାନବରାଜାଙ୍କ ହାତୀକୁ ଭାରି ଗଦା ଶକ୍ତିରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଦାନବରାଜା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଜୋ ଗଦାନିପାତେନ ସ ତେନ ପରିମୂର୍ଛିତଃ ଦନ୍ତୈର୍ଭିତ୍ତ୍ଵା ଧରାଂ ଵେଗାତ୍ ପପାତାଚଲସଂନିଭଃ
ହାତୀ ଗଦା ଆଘାତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଚେତନ ହେଇଗଲା; ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତରେ ଭୂମିକୁ ଭିଦି ତେଜରେ ପଡ଼ିଗଲା, ପାହାଡ଼ ପରି ଭାସିଗଲା।
ପତିତେ ତୁ ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ ସିଂହନାଦୋ ମହାନଭୂତ୍ ସର୍ଵତଃ ସୁରସୈନ୍ଯାନାଂ ଗଜବୃଂହିତବୃଂହିତୈଃ
ସେହି ହାତୀ ପଡ଼ିଗଲା ପରେ, ସର୍ବଦିଗରେ ଦେବତାଙ୍କ ସେନାରୁ ବଡ଼ ସିଂହନାଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା, ହାତୀମାନଙ୍କ ତୁଣ୍ଡର ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା।
ହ୍ରେଷାରଵେଣ ଚାଶ୍ଵାନାଂ ଗୁଣାସ୍ଫୋଟୈଶ୍ଚ ଧନ୍ଵିନାମ୍ ଗଜଂ ତଂ ନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିମିଂ ଚାପି ପରାଙ୍ମୁଖମ୍
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହ୍ରେଷାରବ ଓ ଧନୁର୍ବାଣ ତଣ୍ଡା ଶବ୍ଦରେ, ହାତୀକୁ ମରିଥିବା ଦେଖି ଏବଂ ନିମିଙ୍କୁ ପଛକୁ ହଟିଯିବା ଦେଖି—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ସିଂହନାଦଂ ଚ ସୁରାଣାମତିକୋପନଃ ଜମ୍ଭୋ ଜଜ୍ଵାଲ କୋପେନ ପୀତାଜ୍ଯ ଇଵ ପାଵକଃ
ଦେବତାଙ୍କ ସିଂହନାଦ ଶୁଣି ଜମ୍ଭ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ରୋଷ ଅଗ୍ନିରେ ଘୀ ଦେଇ ଜ୍ୱଳିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ ସୁରାନ୍କୋପରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଧନୁଷ୍ଯାରୋପ୍ଯ ସାଯକମ୍ ତିଷ୍ଠତେତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତାଵତ୍ ସାରଥିଂ ଚାପ୍ଯଚୋଦଯତ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ରୋଷରେ ଲାଲ ଆଖି ହେଇ, ଧନୁରେ ଏକ ବାଣ ଲଗାଇଲେ ଓ 'ଠିଆ ରୁହ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ସାରଥିକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଵେଗେନ ଚଲତସ୍ତସ୍ଯ ତଦ୍ରଥସ୍ଯାଭଵଦ୍ଦ୍ଯୁତିଃ ଯଥାଦିତ୍ଯସହସ୍ରସ୍ଯାଭୁଦିତସ୍ଯୋଦଯାଚଲେ
ତାଙ୍କ ରଥ ତେଜରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ଏହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦକ୍ଷିଣ ପାହାଡ଼ରେ ଉଦିତ ହେଉଥିବା ହଜାର ଆଦିତ୍ୟର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପତାକିନା ରଥେନାଜୌ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା ଶଶିଶୁଭ୍ରାତପତ୍ରେଣ ସ ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନ ତୁ
ଯୁଦ୍ଧରେ ପତାକା ଲାଗିଥିବା ରଥ, କିଙ୍କିଣୀ ଜାଲରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଧଳା ଛତା ଥିବା ସେହି ରଥରେ ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଘଟ୍ଟଯନ୍ସୁରସୈନ୍ଯାନାଂ ହୃଦଯଂ ସମଦୃଶ୍ଯତ ତମ୍ ଆଯାନ୍ତମ୍ ଅଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଧନୁଷ୍ଯାହିତସାଯକଃ
ଦେବତାଙ୍କ ସେନାର ହୃଦୟରେ ଭୟ ଦେଇ, ସେ ଧନୁରେ ବାଣ ଲଗାଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶତକ୍ରତୁରଦୀନାତ୍ମା ଦୃଢମାଧତ୍ତ କାର୍ମୁକମ୍ ବାଣଂ ଚ ତୈଲଧୌତାଗ୍ରମ୍ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରମଜିହ୍ମଗମ୍
ଶତକ୍ରତୁ ଅଭୟ ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧନୁ ଧରିଲେ, ତେଲ ଦେଇ ତିକ୍ତି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ସିଧା ଏକ ବାଣ ନେଇଲେ।
ତେନାସ୍ଯ ସଶରଂ ଚାପଂ ରଣେ ଚିଛେଦ ଵୃତ୍ରହା କ୍ଷିପ୍ରଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ତଚ୍ଚାପଂ ଜମ୍ଭୋ ଦାନଵନନ୍ଦନଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ କରିଥିବା ଦେବତା, ତୀର ସହିତ ଧନୁଷକୁ ତୁରନ୍ତ କାଟିଦେଲେ; ଏହି ଧନୁଷକୁ ଛାଡି ଦାନବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଜମ୍ଭା ନୂତନ ଧନୁଷ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯତ୍କାର୍ମୁକମାଦାଯ ଵେଗଵଦ୍ଭାରସାଧନମ୍ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷାକାରାଂସ୍ ତୈଲଧୌତାନଜିହ୍ମଗାନ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ ଧନୁଷ ନେଇ, ବିଷାକ୍ତ ସାପର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତେଜ ଏବଂ ତେଲରେ ଚୁଆଯାଇଥିବା ତୀର ନେଲେ।
ଶକ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିର୍ ଜତ୍ରୁଦେଶେ ତୁ ପତ୍ତ୍ରିଭିଃ ହୃଦଯେ ଚ ତ୍ରିଭିଶ୍ଚାପି ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚ ସ୍କନ୍ଧଯୋର୍ ଦ୍ଵଯୋଃ
ସେ ଦଶଟି ତୀରରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଜଠର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଘାତ କଲେ, ତିନିଟି ତୀରରେ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କଲେ, ଦୁଇଟି ତୀରରେ ଦୁଇ ଶୋଉଲଡରକୁ ଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ରୋ ଽପି ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ବାଣଜାଲମପୀଦୃଶମ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ଶରାଞ୍ଛକ୍ରଭୁଜେରିତାନ୍
ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି ତୀରର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବମହାରାଜ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ଆସୁଥିବା ତୀରଗୁଡିକୁ ସେ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ କାଟିଦେଲେ।
ଚିଛେଦ ଦଶଧାକାଶେ ଶରୈରଗ୍ନିଶିଖୋପମୈଃ ତତସ୍ତୁ ଶରଜାଲେନ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଆଗନିର ଶିଖା ପରି ତୀରରେ ଦଶଥର ଆକାଶରେ ତୀରଗୁଡିକୁ କାଟିଦେଲେ; ପରେ ଦେବମହାରାଜ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କଲେ।
ଆଚ୍ଛାଦଯତ ଯତ୍ନେନ ଵର୍ଷାସ୍ଵିଵ ଘନୈର୍ନଭଃ ଦୈତ୍ଯୋ ଽପି ବାଣଜାଲଂ ତଦ୍ ଵ୍ଯଧମତ୍ସାଯକୈଃ ଶିତୈଃ
ସେ ପ୍ରୟାସରେ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି ଆଛାଦିତ କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାରେ ଆଛାଦିତ କରେ; ଦାନବ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ତୀର ବର୍ଷାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ।
ଯଥା ଵାଯୁର୍ଘନାଟୋପଂ ପରିଵାର୍ଯ ଦିଶୋ ମୁଖେ ଶକ୍ରୋ ଽଥ କ୍ରୋଧସଂରମ୍ଭାନ୍ ନ ଵିଶେଷଯତେ ଯଦା
ଯେପରି ବାୟୁ ସମସ୍ତ ଦିଶାକୁ ଘେରି ମେଘକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରେ, ତେଣୁ ଶକ୍ର କ୍ରୋଧ ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ କିଛି ଅଲଗା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ତଦା ଚକ୍ରେ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍ ତଦୁତ୍ଥତେଜସା ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଅଭୂଦ୍ଗମନଗୋଚରମ୍
ସେ ସମୟରେ ଶକ୍ର ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ; ଏହାର ଉତ୍ତେଜିତ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା, ଯାହା ଅପହ୍ରାପ୍ୟ ହେଲା।
ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରୈଶ୍ ଚାପି ନାନାପ୍ରାକାରତୋରଣୈଃ ମୁଞ୍ଚଦ୍ଭିରଦ୍ଭୁତାକାରୈର୍ ଅସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟିଂ ସମନ୍ତତଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ବାର, ଅଦ୍ଭୁତ ଆକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲା।
ଅଥାସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ହନ୍ଯମାନା ମହାଚମୂଃ ଜମ୍ଭଂ ଶରଣମାଗଚ୍ଛଦ୍ ଅପ୍ରମେଯପରାକ୍ରମମ୍
ଏହାପରେ ଦାନବ ସେନା ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଆଘାତିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଅପରିମିତ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିବା ଜମ୍ଭାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଵ୍ଯାକୁଲୋ ଽପି ସ୍ଵଯଂ ଦୈତ୍ଯଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷାସ୍ତ୍ରପୀଡିତଃ ସ୍ମରନ୍ସାଧୁସମାଚାରଂ ଭୀତତ୍ରାଣପରୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଦାନବ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତିତ ହୋଇ ଅସ୍ତିର ହେଲେ, ତଥାପି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତିତ ହେଇ, ସଦ୍ବ୍ୟବହାରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଭୟଭୀତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଲଗିଲେ।
ଅଥାସ୍ତ୍ରଂ ମୌସଲଂ ନାମ ମୁମୋଚ ଦିତିନନ୍ଦନଃ ତତୋ ଽଯୋମୁସଲୈଃ ସର୍ଵମ୍ ଅଭଵତ୍ପୂରିତଂ ଜଗତ୍
ତାପରେ ଦିତିର ପୁତ୍ର ମୌସଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲେ; ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଲୋହାର ଗଦାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଏକପ୍ରହାରକରଣୈର୍ ଅପ୍ରଧୃଷ୍ଯୈଃ ସମନ୍ତତଃ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ତେଷୁ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିନିର୍ମିତମ୍
ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଆଘାତ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଗାନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ସଂଧାଯ ସୁରସୈନ୍ଯେଷୁ ଚାପରମ୍ ଏକୈକେନ ପ୍ରହାରେଣ ଗଜାନଶ୍ଵାନ୍ମହାରଥାନ୍
ସେ ଦେବସେନାରେ ଆଉ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ନିୟୋଜନ କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଘାତରେ ଶୀଘ୍ର ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ମହାରଥୀମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ରଥାଶ୍ଵାନ୍ସୋ ଽହନତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ଶତଶୋ ଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ତତଃ ସୁରାଧିପସ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ଚ ସମୁଦୀରଯତ୍
ସେ ଶତ, ହଜାର ରଥ ଓ ଘୋଡାକୁ ଶୀଘ୍ର ମାରିଦେଲେ; ପରେ ଦେବମହାରାଜ ଟ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ସଂଧ୍ଯମାନେ ତତସ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରେ ନିଶ୍ଚେରୁଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ ତତୋ ଯନ୍ତ୍ରମଯାନ୍ ଦିଵ୍ଯାନ୍ ଆଯୁଧାନ୍ଦୁଷ୍ପ୍ରଧର୍ଷିଣଃ
ଟ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥିବାବେଳେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ତାପରେ ଯନ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହାକୁ ରୋକିପାରିବା ଯାଉନଥିଲା, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତୈର୍ଯନ୍ତ୍ରୈରଭଵଦ୍ବଦ୍ଧମ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵିତାନକମ୍ ଵିତାନକେନ ତେନାଥ ପ୍ରଶମଂ ମୌସଲେ ଗତେ
ସେ ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଆକାଶରେ ଏକ ଛାତା ତିଆରି କଲେ; ଏହି ଛାତାରେ ମୌସଳ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୁଚେ ଜମ୍ଭୋ ଯନ୍ତ୍ରସଂଘାତତାଡନମ୍ ଵ୍ଯାମପ୍ରମାଣୈରୁପଲୈସ୍ ତତୋ ଵର୍ଷମଵର୍ତତ
ଜମ୍ଭା ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡି, ଯନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏହାପରେ ଏକ ହାତର ଲମ୍ବର ପଥରର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ମିତାନ୍ଯାଶୁ ଯନ୍ତ୍ରାଣି ତଦନନ୍ତରମ୍ ତେନୋପଲନିପାତେନ ଗତାନି ତିଲଶସ୍ତତଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ, ଏହି ମହା ଓଲାର ଆଘାତରେ, ତିଳ ଭଳି ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା।
ଯନ୍ତ୍ରାଣି ତିଲଶଃ କୃତ୍ଵା ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଂ ପରମୂର୍ଧସୁ ନିପପାତାତିଵେଗେନା-ଦାରଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ତତଃ
ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତିଳ ଭଳି ଭାଗ ଭାଗ କରି, ପାହାଡ଼ ମିଶାଇ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟି ଦେଲା।