ଯାଂ ଯାଂ ନିମିଗଜୋ ଯାତି ଦିଶଂ ତାଂ ତାଂ ସଵାହନା ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଦେଵା ଭଯାର୍ତାସ୍ତ୍ଯକ୍ତହେତଯଃ ଗନ୍ଧେନ ସୁରମାତଙ୍ଗା ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତସ୍ଯ ହସ୍ତିନଃ
ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେହି ଦିଗକୁ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଯାନ ଛାଡ଼ି ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଯାଉଥିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ହାତୀର ଗନ୍ଧ ପାଇଁ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ।
ପଲାଯିତେଷୁ ସୈନ୍ଯେଷୁ ସୁରାଣାଂ ପାକଶାସନଃ ତସ୍ଥୌ ଦିକ୍ପାଲକୈଃ ସାର୍ଧମ୍ ଅଷ୍ଟଭିଃ କେଶଵେନ ଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନା ପଳାଇଯିବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳ ଓ କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ନିମିମାତଙ୍ଗୋ ଯାଵଚ୍ଛକ୍ରଗଜଂ ପ୍ରତି ତାଵଚ୍ଛକ୍ରଗଜୋ ଯାତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ନାଦଂ ସ ଭୈରଵମ୍
ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ପାଖକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଭୟଙ୍କର ହୁଙ୍କାର କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲା।
ଧ୍ରିଯମାଣୋ ଽପି ଯତ୍ନେନ ସ ରଣେ ନୈଵ ତିଷ୍ଠତି ପଲାଯିତେ ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଆରୂଢଃ ପାକଶାସନଃ
ଯଦିଓ ଉପକ୍ରମ କରି ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ହେଉଥିଲା, ହାତୀ ଯେତେବେଳେ ଭାଗିଗଲା, ପାକଶାସନ ତାହାରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଵିପରୀତମୁଖୋ ଽଯୁଧ୍ଯଦ୍ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରବଲଂ ପ୍ରତି ଶତକ୍ରତୁସ୍ତୁ ଵଜ୍ରେଣ ନିମିଂ ଵକ୍ଷସ୍ଯତାଡଯତ୍
ହାତୀ ଭୁଲ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦାନବରାଜାଙ୍କ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା; ତାପରେ ଶତକ୍ରତୁ ନିମିଙ୍କ ଛାତିରେ ବଜ୍ର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।
ଗଦଯା ଦନ୍ତିନଶ୍ଚାସ୍ଯ ଗଣ୍ଡଦେଶେ ଽହନଦ୍ଦୃଢମ୍ ତତ୍ପ୍ରହାରମଚିନ୍ତ୍ଯୈଵ ନିମିର୍ନିର୍ଭଯପୌରୁଷଃ
ତାଙ୍କ ହାତୀର ଗାଳରେ ଗଦା ଦେଇ ଭଳି ଆଘାତ କଲା; ନିମି ନିର୍ଭୟ ଓ ସାହସିକ ଥିଲେ, ସେ ଏହି ଆଘାତକୁ ଗଣନା କଲେନି।
ଐରାଵଣଂ କଟୀଦେଶେ ମୁଦ୍ଗରେଣାଭ୍ଯତାଡଯତ୍ ସ ହତୋ ମୁଦ୍ଗରେଣାଥ ଶକ୍ରକୁଞ୍ଜର ଆହଵେ
ସେ ଏଇରାବତଙ୍କ କଟିଠାରେ ମୁଦ୍ଗର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ; ମୁଦ୍ଗର ଆଘାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଜଗାମ ପଶ୍ଚାଚ୍ଚରଣୈର୍ ଧରଣୀଂ ଭୂଧରାକୃତିଃ ଲାଘଵାତ୍କ୍ଷିପ୍ରମୁତ୍ଥାଯ ତତୋ ଽମରମହାଗଜଃ
ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ହାତୀ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ପଛକୁ ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା; ଚପଳତାରୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଉଠିଗଲା, ଦେବତାଙ୍କ ମହାହାତୀ—
ରଣାଦପସସର୍ପାଶୁ ଭୀଷିତୋ ନିମିହସ୍ତିନା ତତୋ ଵାଯୁର୍ଵଵୌ ରୂକ୍ଷୋ ବହୁଶର୍କରପାଂସୁଲଃ
ନିମିଙ୍କ ହାତୀର ଭୟରେ ସେ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟିଗଲା; ତାପରେ ଏକ କଠୋର ପବନ ବହିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ଧୂଳି ଓ ପଥର ଥିଲା।
ସଂମୁଖୋ ନିମିମାତଙ୍ଗୋ ଜଵନାଚଲକମ୍ପନଃ ସ୍ରୁତରକ୍ତୋ ବଭୌ ଶୈଲୋ ଘନଧାତୁହ୍ରଦୋ ଯଥା
ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦିଠାକୁ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚଳତାରେ ପାହାଡ଼ ମାନେ କମ୍ପିଗଲା; ରକ୍ତ ଝରି ତାହା ଗାଁ ଘନ ଧାତୁ ଝିଲିକା ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଧନେଶୋ ଽପି ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀଂ ତସ୍ଯ ଦାନଵହସ୍ତିନଃ ଚିକ୍ଷେପ ଵେଗାଦ୍ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ନିପପାତାସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି
ଧନେଶ୍ୱର ଦାନବରାଜାଙ୍କ ହାତୀକୁ ଭାରି ଗଦା ଶକ୍ତିରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଦାନବରାଜା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଜୋ ଗଦାନିପାତେନ ସ ତେନ ପରିମୂର୍ଛିତଃ ଦନ୍ତୈର୍ଭିତ୍ତ୍ଵା ଧରାଂ ଵେଗାତ୍ ପପାତାଚଲସଂନିଭଃ
ହାତୀ ଗଦା ଆଘାତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଚେତନ ହେଇଗଲା; ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତରେ ଭୂମିକୁ ଭିଦି ତେଜରେ ପଡ଼ିଗଲା, ପାହାଡ଼ ପରି ଭାସିଗଲା।
ପତିତେ ତୁ ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ ସିଂହନାଦୋ ମହାନଭୂତ୍ ସର୍ଵତଃ ସୁରସୈନ୍ଯାନାଂ ଗଜବୃଂହିତବୃଂହିତୈଃ
ସେହି ହାତୀ ପଡ଼ିଗଲା ପରେ, ସର୍ବଦିଗରେ ଦେବତାଙ୍କ ସେନାରୁ ବଡ଼ ସିଂହନାଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା, ହାତୀମାନଙ୍କ ତୁଣ୍ଡର ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା।
ହ୍ରେଷାରଵେଣ ଚାଶ୍ଵାନାଂ ଗୁଣାସ୍ଫୋଟୈଶ୍ଚ ଧନ୍ଵିନାମ୍ ଗଜଂ ତଂ ନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିମିଂ ଚାପି ପରାଙ୍ମୁଖମ୍
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହ୍ରେଷାରବ ଓ ଧନୁର୍ବାଣ ତଣ୍ଡା ଶବ୍ଦରେ, ହାତୀକୁ ମରିଥିବା ଦେଖି ଏବଂ ନିମିଙ୍କୁ ପଛକୁ ହଟିଯିବା ଦେଖି—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ସିଂହନାଦଂ ଚ ସୁରାଣାମତିକୋପନଃ ଜମ୍ଭୋ ଜଜ୍ଵାଲ କୋପେନ ପୀତାଜ୍ଯ ଇଵ ପାଵକଃ
ଦେବତାଙ୍କ ସିଂହନାଦ ଶୁଣି ଜମ୍ଭ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ରୋଷ ଅଗ୍ନିରେ ଘୀ ଦେଇ ଜ୍ୱଳିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ ସୁରାନ୍କୋପରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଧନୁଷ୍ଯାରୋପ୍ଯ ସାଯକମ୍ ତିଷ୍ଠତେତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତାଵତ୍ ସାରଥିଂ ଚାପ୍ଯଚୋଦଯତ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ରୋଷରେ ଲାଲ ଆଖି ହେଇ, ଧନୁରେ ଏକ ବାଣ ଲଗାଇଲେ ଓ 'ଠିଆ ରୁହ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ସାରଥିକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଵେଗେନ ଚଲତସ୍ତସ୍ଯ ତଦ୍ରଥସ୍ଯାଭଵଦ୍ଦ୍ଯୁତିଃ ଯଥାଦିତ୍ଯସହସ୍ରସ୍ଯାଭୁଦିତସ୍ଯୋଦଯାଚଲେ
ତାଙ୍କ ରଥ ତେଜରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ଏହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦକ୍ଷିଣ ପାହାଡ଼ରେ ଉଦିତ ହେଉଥିବା ହଜାର ଆଦିତ୍ୟର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପତାକିନା ରଥେନାଜୌ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା ଶଶିଶୁଭ୍ରାତପତ୍ରେଣ ସ ତେନ ସ୍ଯନ୍ଦନେନ ତୁ
ଯୁଦ୍ଧରେ ପତାକା ଲାଗିଥିବା ରଥ, କିଙ୍କିଣୀ ଜାଲରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଧଳା ଛତା ଥିବା ସେହି ରଥରେ ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଘଟ୍ଟଯନ୍ସୁରସୈନ୍ଯାନାଂ ହୃଦଯଂ ସମଦୃଶ୍ଯତ ତମ୍ ଆଯାନ୍ତମ୍ ଅଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଧନୁଷ୍ଯାହିତସାଯକଃ
ଦେବତାଙ୍କ ସେନାର ହୃଦୟରେ ଭୟ ଦେଇ, ସେ ଧନୁରେ ବାଣ ଲଗାଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶତକ୍ରତୁରଦୀନାତ୍ମା ଦୃଢମାଧତ୍ତ କାର୍ମୁକମ୍ ବାଣଂ ଚ ତୈଲଧୌତାଗ୍ରମ୍ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରମଜିହ୍ମଗମ୍
ଶତକ୍ରତୁ ଅଭୟ ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧନୁ ଧରିଲେ, ତେଲ ଦେଇ ତିକ୍ତି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ସିଧା ଏକ ବାଣ ନେଇଲେ।
ତେନାସ୍ଯ ସଶରଂ ଚାପଂ ରଣେ ଚିଛେଦ ଵୃତ୍ରହା କ୍ଷିପ୍ରଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ତଚ୍ଚାପଂ ଜମ୍ଭୋ ଦାନଵନନ୍ଦନଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ କରିଥିବା ଦେବତା, ତୀର ସହିତ ଧନୁଷକୁ ତୁରନ୍ତ କାଟିଦେଲେ; ଏହି ଧନୁଷକୁ ଛାଡି ଦାନବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଜମ୍ଭା ନୂତନ ଧନୁଷ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯତ୍କାର୍ମୁକମାଦାଯ ଵେଗଵଦ୍ଭାରସାଧନମ୍ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷାକାରାଂସ୍ ତୈଲଧୌତାନଜିହ୍ମଗାନ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ ଧନୁଷ ନେଇ, ବିଷାକ୍ତ ସାପର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତେଜ ଏବଂ ତେଲରେ ଚୁଆଯାଇଥିବା ତୀର ନେଲେ।
ଶକ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିର୍ ଜତ୍ରୁଦେଶେ ତୁ ପତ୍ତ୍ରିଭିଃ ହୃଦଯେ ଚ ତ୍ରିଭିଶ୍ଚାପି ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚ ସ୍କନ୍ଧଯୋର୍ ଦ୍ଵଯୋଃ
ସେ ଦଶଟି ତୀରରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଜଠର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଘାତ କଲେ, ତିନିଟି ତୀରରେ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କଲେ, ଦୁଇଟି ତୀରରେ ଦୁଇ ଶୋଉଲଡରକୁ ଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ରୋ ଽପି ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ବାଣଜାଲମପୀଦୃଶମ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ଶରାଞ୍ଛକ୍ରଭୁଜେରିତାନ୍
ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି ତୀରର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବମହାରାଜ ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ଆସୁଥିବା ତୀରଗୁଡିକୁ ସେ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ କାଟିଦେଲେ।
ଚିଛେଦ ଦଶଧାକାଶେ ଶରୈରଗ୍ନିଶିଖୋପମୈଃ ତତସ୍ତୁ ଶରଜାଲେନ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଆଗନିର ଶିଖା ପରି ତୀରରେ ଦଶଥର ଆକାଶରେ ତୀରଗୁଡିକୁ କାଟିଦେଲେ; ପରେ ଦେବମହାରାଜ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କଲେ।
ଆଚ୍ଛାଦଯତ ଯତ୍ନେନ ଵର୍ଷାସ୍ଵିଵ ଘନୈର୍ନଭଃ ଦୈତ୍ଯୋ ଽପି ବାଣଜାଲଂ ତଦ୍ ଵ୍ଯଧମତ୍ସାଯକୈଃ ଶିତୈଃ
ସେ ପ୍ରୟାସରେ ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି ଆଛାଦିତ କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାରେ ଆଛାଦିତ କରେ; ଦାନବ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ତୀର ବର୍ଷାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ।
ଯଥା ଵାଯୁର୍ଘନାଟୋପଂ ପରିଵାର୍ଯ ଦିଶୋ ମୁଖେ ଶକ୍ରୋ ଽଥ କ୍ରୋଧସଂରମ୍ଭାନ୍ ନ ଵିଶେଷଯତେ ଯଦା
ଯେପରି ବାୟୁ ସମସ୍ତ ଦିଶାକୁ ଘେରି ମେଘକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରେ, ତେଣୁ ଶକ୍ର କ୍ରୋଧ ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ କିଛି ଅଲଗା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ତଦା ଚକ୍ରେ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍ ତଦୁତ୍ଥତେଜସା ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଅଭୂଦ୍ଗମନଗୋଚରମ୍
ସେ ସମୟରେ ଶକ୍ର ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ; ଏହାର ଉତ୍ତେଜିତ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା, ଯାହା ଅପହ୍ରାପ୍ୟ ହେଲା।
ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରୈଶ୍ ଚାପି ନାନାପ୍ରାକାରତୋରଣୈଃ ମୁଞ୍ଚଦ୍ଭିରଦ୍ଭୁତାକାରୈର୍ ଅସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟିଂ ସମନ୍ତତଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ବାର, ଅଦ୍ଭୁତ ଆକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଶାରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲା।
ଅଥାସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ହନ୍ଯମାନା ମହାଚମୂଃ ଜମ୍ଭଂ ଶରଣମାଗଚ୍ଛଦ୍ ଅପ୍ରମେଯପରାକ୍ରମମ୍
ଏହାପରେ ଦାନବ ସେନା ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଆଘାତିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଅପରିମିତ ପ୍ରାକ୍ରମ ଥିବା ଜମ୍ଭାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।