କୁମାରିଵଧ୍ଯୋ ଽସି ରଣଂ ଵିମୁଞ୍ଚ ଶୁମ୍ଭାସୁର ସ୍ଵଲ୍ପତରୈରହୋଭିଃ ଵଧଂ ନ ମତ୍ତୋ ଽର୍ହସି ଚେହ ମୂଢ ଵୃଥୈଵ କିଂ ଯୁଦ୍ଧସମୁତ୍ସୁକୋ ଽସି
'ତୁମେ କୁମାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଲିଖିତ, ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼, ଶୁମ୍ଭ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ଏଠାରେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୂଢ଼। ବ୍ୟର୍ଥରେ କାହିଁକି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗ୍ରହ କରୁଛ? '
ଜମ୍ଭୋ ଵଚୋ ଵିଷ୍ଣୁମୁଖାନ୍ନିଶମ୍ଯ ନିମିଶ୍ଚ ନିଷ୍ପେଷ୍ଟୁମିଯେଷ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଗଦାମଥୋଦ୍ଯମ୍ଯ ନିମିଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡାଂ ଜଘାନ ଗାଢାଂ ଗରୁଡଂ ଶିରସ୍ତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ନିମି ବିଷ୍ଣୁକୁ ଚେପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ, ଗରୁଡ଼ର ମୁଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ।
ଶୁମ୍ଭୋ ଽପି ଵିଷ୍ଣୁଂ ପରିଘେଣ ମୂର୍ଧ୍ନି ପ୍ରମୃଷ୍ଟରତ୍ନୌଘଵିଚିତ୍ରଭାସା ତୌ ଦାନଵାଭ୍ଯାଂ ଵିଷମୈଃ ପ୍ରହାରୈର୍ ନିପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ଘନପାଵକାଭୌ
ଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ, ତାହାରେ ଚମକୁଥିବା ରତ୍ନ ଲଗାଇଥିଲା; ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ, ଦୁଇଜଣ ମେଘ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତତ୍କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦିତିଜାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଜଗର୍ଜୁରୁଚ୍ଚୈଃ କୃତସିଂହନାଦାଃ ଧନୂଂଷି ଚାସ୍ଫୋଟ୍ଯ ସୁରାଭିଘାତୈର୍ ଵ୍ଯଦାରଯନ୍ଭୂମିମପି ପ୍ରଚଣ୍ଡାଃ ଵାସାଂସି ଚୈଵାଦୁଧୁଵୁଃ ପରେ ତୁ ଦଧ୍ମୁଶ୍ଚ ଶଙ୍ଖାନକଗୋମୁଖୌଘାନ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦିତିପୁତ୍ର ଉଚ୍ଚ ରବ କଲେ, ସିଂହ ଦ୍ୱନି କରିଲେ; ଧନୁଷକୁ ଜୋରେ ଆଘାତ କରି, ଭୂମିକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ, କିଛି ଜଣେ ପୋଶାକ ହଲାଇଲେ, ଅନ୍ୟେ ଶଂଖ, ନାକ, ଗୋମୁଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ।
ଅଥ ସଂଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯାଶୁ ଗରୁଡୋ ଽପି ସକେଶଵଃ ପରାଙ୍ମୁଖୋ ରଣାତ୍ତସ୍ମାତ୍ ପଲାଯତ ମହାଜଵଃ
ତାପରେ ଜ୍ଞାନ ଫେରି, ଗରୁଡ଼ ଓ କେଶବ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧରୁ ଦୂରେ ହଟି, ବଡ଼ ତ୍ୱରାରେ ପାଲାଇଗଲେ।
ତମାଲୋକ୍ଯ ପଲାଯନ୍ତଂ ଵିଭ୍ରଷ୍ଟଧ୍ଵଜକାର୍ମୁକମ୍ ହରିଂ ଦେଵଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ମେନେ ଭଗ୍ନଂ ଦୁରାହଵେ
ହରିଙ୍କୁ ପାଲାଇଁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପତାକା ଓ ଧନୁଷ ଖୋଇଯିବା, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ହରିକୁ ହାରିଗଲା ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଂଶ୍ଚ ମୁଦିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କର୍ତଵ୍ଯଂ ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ ଅଥାଯାନ୍ନିକଟେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁରେଶଃ ପାକଶାସନଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହେଇଥିବା ଦେଖି, ସେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଉଵାଚ ଚୈନଂ ମଧୁରଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହପରିବୃଂହକମ୍ କିମେଭିଃ କ୍ରୀଡସେ ଦେଵ ଦାନଵୈର୍ଦୁଷ୍ଟମାନସୈଃ
ସେ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା କଥାରେ କହିଲେ — 'ଦେବତା, ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା, ତୁମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳ କରୁଛ?'
ଦୁର୍ଜନୈର୍ଲବ୍ଧରନ୍ଧ୍ରସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯ କୁତଃ କ୍ରିଯାଃ ଶକ୍ତେନୋପେକ୍ଷିତୋ ନୀଚୋ ମନ୍ଯତେ ବଲମାତ୍ମନଃ
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେତେବେଳେ କାହାର ଦୁର୍ବଳତା ଧରିପାରନ୍ତି, ସେ ଲୋକ କିପରି କିଛି କରିପାରିବ? ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକେ ଯଦି ନିମ୍ନ ଲୋକଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ନିମ୍ନ ଲୋକ ନିଜକୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଯାଏ।
ତସ୍ମାନ୍ନ ନୀଚଂ ମତିମାନ୍ ଦୁର୍ଗହୀନଂ ହି ସଂତ୍ଯଜେତ୍ ଅଥାଗ୍ରେସରସଂପତ୍ତ୍ଯା ରଥିନୋ ଜଯମାପ୍ନୁଯୁଃ
ଏହିଯୋଗୁଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ କେବେ ନିମ୍ନ ଏବଂ ଅସୁରକ୍ଷିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଆଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇଥାନ୍ତି, ଯେପରି ରଥୀମାନେ ଆଗରୁ ଲଢ଼ି ଜୟ ପାଆନ୍ତି।
କସ୍ତେ ସଖାଭଵଚ୍ଚାଗ୍ରେ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଵଧେ ଵିଭୋ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଵୀର୍ଯଶାଲୀ ମଦୋଦ୍ଧତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ ମାରିବା ବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗୀ କିଏ ଥିଲେ? ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅହଙ୍କାରୀ ଦାନବ।
ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାପ୍ଯାପଶ୍ଯଦସୁରୋ ଵିଷମଂ ସ୍ମୃତିଵିଭ୍ରମମ୍ ପୂର୍ଵେ ଽପ୍ଯତିବଲା ଯେ ଚ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ସୁରଵିଦ୍ଵିଷଃ
ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦାନବ ଦୁଃଖ ଓ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲା; ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେଇଥିଲେ।
ଵିନାଶମାଗତାଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶଲଭା ଇଵ ପାଵକମ୍ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଚ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ତ୍ଵମେଵାନ୍ତକରୋ ହରେ
ସେମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଯିବା ପୋକମାନେ ପରି ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ; ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ହେ ହରି, ଆପଣ ଏକା ଦାନବମାନେଙ୍କ ନାଶକ।
ତଥୈଵାଦ୍ଯେହ ମଗ୍ନାନାଂ ଭଵ ଵିଷ୍ଣୋ ସୁରାଶ୍ରଯଃ ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ ମହାଭୁଜଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅ; ଏଭଳି କୁହିବା ପରେ, ମହାବାହୁ ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଋଦ୍ଧ୍ଯା ପରମଯା ଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଭୂତାଶ୍ରଯୋ ଽରିହା ଅଥୋଵାଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ କାଲକ୍ଷମମ୍ ଅଧୋକ୍ଷଜଃ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରୀରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ସେ ଅଧୋକ୍ଷଜ ତାପସରେ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ସହସ୍ରାକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ସ୍ଵୈର୍ଵଧୋପାଯୈଃ ଶକ୍ଯା ହନ୍ତୁଂ ହି ନାନ୍ଯତଃ ଦୁର୍ଜଯସ୍ତାରକୋ ଦୈତ୍ଯୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତଦିନଂ ଶିଶୁମ୍
ଦାନବରାଜମାନେ ନିଜ ଉପାୟରେ ମାତ୍ର ମରିପାରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ; ତାରକ ନାମକ ଦାନବ ସପ୍ତଦିନ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥା ବ୍ୟତୀତ ଅଜୟ।
କଶ୍ଚିତ୍ସ୍ତ୍ରୀଵଧ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵଧେ ଽନ୍ଯସ୍ଯ କୁମାରିକା ଜମ୍ଭସ୍ତୁ ଵଧ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦାନଵଃ କ୍ରୂରଵିକ୍ରମଃ
କେହି ନାରୀଙ୍କ ହାତରେ ବଧ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ କୌମାରୀ ମୃତ୍ୟୁର ଉପାୟ; ଜମ୍ଭ ନାମକ କ୍ରୂର ଦାନବ ମଧ୍ୟ ବଧ୍ୟ ହୋଇଛି।
ତସ୍ମାଦ୍ଵୀର୍ଯେଣ ଦିଵ୍ଯେନ ଜହି ଜମ୍ଭଂ ଜଗଦ୍ଵରମ୍ ଅଵଧ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵାଂ ଵିନା ସ ତୁ ଦାନଵଃ
ଏହିଯୋଗୁଁ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଜମ୍ଭ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବାକୁ ମାର; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଜୟ, କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି।
ମଯା ଗୁପ୍ତୋ ରଣେ ଜମ୍ଭଂ ଜଗତ୍କଣ୍ଟକମୁଦ୍ଧର ତଦ୍ଵୈକୁଣ୍ଠଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଽମରାରିହା
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ତୁମେ ଏହି ଜମ୍ଭ ନାମକ ଜଗତର କଣ୍ଟକୁ ଉପଡ଼; ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଅମରମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ,
ସମାଦିଶତ୍ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ରଚନାଂ ପ୍ରତି ଯତ୍ସାରଂ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଵୀର୍ଯସ୍ଯ ତପସୋ ଽପି ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେନା ଗଠନ ନେଇ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯେଉଁ ଶୌର୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟାର ସାର, ସେ ସବୁ।
ତଦେକାଦଶ ରୁଦ୍ରାଂସ୍ତୁ ଚକାରାଗ୍ରେସରାନ୍ହରିଃ ଵ୍ଯାଲଭୋଗାଙ୍ଗସଂନଦ୍ଧା ବଲିନୋ ନୀଲକଂଧରାଃ
ହରି ଏଗାରୋଟି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସେନାର ଆଗରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନୀଳ କଣ୍ଠ, ଶରୀରରେ ସର୍ପ ଗୁଞ୍ଜିକା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଖଣ୍ଡନୃମୁଣ୍ଡାଲୀମଣ୍ଡିତୋରୁଶିଖଣ୍ଡିନଃ ଶୂଲଜ୍ଵାଲାଵଲିପ୍ତାଙ୍ଗା ଭୁଜମଣ୍ଡଲଭୈରଵାଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଖଣ୍ଡ ଓ ମଣିଷ ଖପର ଦ୍ୱାରା ଶିର ଶୋଭିତ, ଶୂଳର ଅଗ୍ନିରେ ଦେହ ଲିପ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ଭୁଜବଳ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପିଙ୍ଗୋତ୍ତୁଙ୍ଗଜଟାଜୂଟାଃ ସିଂହଚର୍ମାନୁଷଙ୍ଗିଣଃ କପାଲୀଶାଦଯୋ ରୁଦ୍ରା ଵିଦ୍ରାଵିତମହାସୁରାଃ
ପିଙ୍ଗଳ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଜଟା, ସିଂହଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, କପାଳୀ ଆଦି ରୁଦ୍ରମାନେ, ଯେମାନେ ମହାଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ।
କପାଲୀ ପିଙ୍ଗଲୋ ଭୀମୋ ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ଵିଲୋହିତଃ ଅଜେଶଃ ଶାସନଃ ଶାସ୍ତା ଶଂଭୁଶ୍ଚଣ୍ଡୋ ଧ୍ରୁଵସ୍ତଥା
କପାଳୀ, ପିଙ୍ଗଳ, ଭୀମ, ବିରୂପାକ୍ଷ, ବିଲୋହିତ, ଅଜେଶ, ଶାସନ, ଶାସ୍ତା, ଶମ୍ଭୁ, ଚଣ୍ଡ ଓ ଧ୍ରୁବ।
ଏତ ଏକାଦଶାନନ୍ତବଲା ରୁଦ୍ରାଃ ପ୍ରଭାଵିଣଃ ପାଲଯନ୍ତୋ ବଲସ୍ଯାଗ୍ରେ ଦାରଯନ୍ତଶ୍ଚ ଦାନଵାନ୍
ଏହି ଏଗାରୋଟି ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁଦ୍ର, ସେନାର ଆଗରେ ରହି ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଚିରି ଦେଉଥିଲେ।
ଆପ୍ଯାଯଯନ୍ତସ୍ତ୍ରିଦଶାନ୍ ଗର୍ଜନ୍ତ ଇଵ ଚାମ୍ବୁଦାଃ ହିମାଚଲାଭେ ମହତି କାଞ୍ଚନାମ୍ବୁରୁହସ୍ରଜି
ସେମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଥିଲେ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପରି ବିଶାଳ ଏବଂ ସୁନା ଲୋଟସ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପ୍ରଚଲଚ୍ଚାମରେ ହେମଘଣ୍ଟାସଂଘାତମଣ୍ଡିତେ ଐରାଵତେ ଚତୁର୍ଦନ୍ତେ ମାତଙ୍ଗେ ଽଚଲସଂସ୍ଥିତେ
ଏଇରାବତ ନାମକ ଚାରିଦନ୍ତି ହାତୀରେ, ଚଳିତ ଚାମର ଓ ସୁନାର ଘଣ୍ଟିର ଝୁଡା ଲଗାଇ ରହିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ଅଚଳ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ମହାମଦଜଲସ୍ରାଵେ କାମରୂପେ ଶତକ୍ରତୁଃ ତସ୍ଥୌ ହିମଗିରେଃ ଶୃଙ୍ଗେ ଭାନୁମାନିଵ ଦୀପ୍ତିମାନ୍
ଏହି ହାତୀରୁ ମଦର ଝରା ବହିଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁଠି ଚାହିଲେ ରୂପ ନେଇପାରିଥିବା, ହିମପର୍ବତର ଶିଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।
ତସ୍ଯାରକ୍ଷତ୍ପଦଂ ସଵ୍ଯଂ ମାରୁତୋ ଽମିତଵିକ୍ରମଃ ଜୁଗୋପାପରମଗ୍ନିସ୍ତୁ ଜ୍ଵାଲାପୂରିତଦିଙ୍ମୁଖଃ
ତାଙ୍କର ବାମପାଶେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ମୁଖ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନ୍ୟପାଶେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ପୃଷ୍ଠରକ୍ଷୋ ଽଭଵଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ସସୈନ୍ଯସ୍ଯ ଶତକ୍ରତୋଃ ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ଵିଶ୍ଵେ ମରୁତଶ୍ଚାଶ୍ଵିନାଵପି
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ସେନାର ପଛରେ ବିଷ୍ଣୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ବିଶ୍ୱଦେବ, ମାରୁତ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦ୍ୱୟ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।