ସ ତୈର୍ବାଣୈରଭିହତୋ ମହିଷୋ ଽଚଲସଂନିଭଃ ପରିଵର୍ତିତକାଯୋ ଽଧଃ ପପାତ ନ ମମାର ଚ
ସେଇ ବାଣଗୁଡିକରେ ଆଘାତ ପାଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଭୟଙ୍କର ମହିଷ ଦେଖାଗଲା, ଶରୀର ଉଲଟି ଭୂମିକୁ ଢେଇଁ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ମରିଲା ନାହିଁ।
ମହିଷଂ ପତିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂମୌ ପ୍ରୋଵାଚ କେଶଵଃ ମହିଷାସୁର ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଵଧଂ ନାସ୍ତ୍ରୈରିହାର୍ହସି
ମହିଷ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, କେଶବ କହିଲେ — 'ମହିଷାସୁର, ତୁମେ ମଦରେ ମତ, ଏଠାରେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ଯୋଷିଦ୍ଵଧ୍ଯଃ ପୁରୋକ୍ତୋ ଽସି ସାକ୍ଷାତ୍କମଲଯୋନିନା ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଜୀଵିତଂ ରକ୍ଷ ଗଚ୍ଛାସ୍ମାତ୍ସଂଗରାଦ୍ଦ୍ରୁତମ୍
କମଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଆଗରୁ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ତୁମେ ଜନାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଉଠ, ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରୁ ଶୀଘ୍ର ପାଲା।
ତସ୍ମିନ୍ପରାଙ୍ମୁଖେ ଦୈତ୍ଯେ ମହିଷେ ଶୁମ୍ଭଦାନଵଃ ସଂଦଷ୍ଟୌଷ୍ଠପୁଟଃ କୋପାଦ୍ ଭ୍ରୁକୁଟୀକୁଟିଲାନନଃ
ମହିଷ ଦେଉଁ ଦେଉଁ ଦୈତ୍ୟ ଶୁମ୍ଭ, ରାଗରେ ଓଠ କଟି, ଭୃକୁଟି ଭାଙ୍ଗି, ମୁହଁ ଚିଉଁ ହେଇଗଲା।
ନିର୍ମଥ୍ଯ ପାଣିନା ପାଣିଂ ଧନୁରାଦାଯ ଭୈରଵମ୍ ସଜ୍ଯଂ ଚକାର ସ ଧନୁଃ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋପମାନ୍
ସେ ନିଜ ହାତକୁ ହାତରେ ଚେପି, ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ତାହାକୁ ତଣି, ବିଷାଳ ସରପ ପରି ଶରଗୁଡିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲା।
ସ ଚିତ୍ରଯୋଧୀ ଦୃଢମୁଷ୍ଟିପାତସ୍ ତତସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଗରୁଡଂ ଚ ଦୈତ୍ଯଃ ବାଣୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଵହ୍ନିଶିଖାନିକାଶୈଃ କ୍ଷିପ୍ତୈରସଂଖ୍ଯୈଃ ପରିଘାତହୀନୈଃ
ସେ ଦକ୍ଷ ଯୋଧା, ଦୃଢ ହାତରେ ଧନୁଷ ଧରି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗରୁଡ଼କୁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅନେକ ଶରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା, କେବେ ଅସଫଳ ହେଲା ନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶରାହତୋ ଽପି ଭୁଶୁଣ୍ଡିମାଦାଯ କୃତାନ୍ତତୁଲ୍ଯାମ୍ ତଯା ଭୁଶୁଣ୍ଡ୍ଯା ଚ ପିପେଷ ମେଷଂ ଶୁମ୍ଭସ୍ଯ ପତ୍ତ୍ରଂ ଧରଣୀଧରାଭମ୍
ଦୈତ୍ୟରାଜ ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ଶରରେ ଆଘାତ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ, ତାହାରେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କର ପାହାଡ଼ ପରି ଡାଲି ଡିଫେନ୍ସକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତସ୍ମାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ହତାଚ୍ଚ ମେଷାଦ୍ ଭୂଭୌ ପଦାତିଃ ସ ତୁ ଦୈତ୍ଯନାଥଃ ତତୋ ମହୀସ୍ଥସ୍ଯ ହରିଃ ଶରୌଘାନ୍ ମୁମୋଚ କାଲାନଲତୁଲ୍ଯଭାସଃ
ମେଷ ଓ ଡାଲି ମରିଥିବାଠୁ ଦୈତ୍ୟନାଥ ଭୂମିରେ ଚାଲିଗଲେ; ତାପରେ ହରି ଭୂମିରୁ କାଳାଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା ଶରର ଝଡ଼ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଶରୈସ୍ତ୍ରିଭିସ୍ତସ୍ଯ ଭୁଜଂ ବିଭେଦ ଷଡ୍ଭିଶ୍ଚ ଶୀର୍ଷଂ ଦଶଭିଶ୍ଚ କେତୁମ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିକୃଷ୍ଟୈଃ ଶ୍ରଵଣାଵସାନଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଵିଵ୍ଯାଧ ଵିଵୃତ୍ତନେତ୍ରଃ
ବିଷ୍ଣୁ ତିନିଟି ଶରରେ ତାଙ୍କର ହାତକୁ, ଛଅଟି ଶରରେ ମୁଣ୍ଡକୁ, ଦଶଟି ଶରରେ ତାଙ୍କର ପତାକାକୁ ବିଦ୍ରା କଲେ; ତଣିଥିବା ଧନୁଷରେ ଦୈତ୍ୟର କାନକୁ ଆଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ବଡ଼ ହୋଇ ଖୋଲିଗଲା।
ସ ତେନ ଵିଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯଥିତୋ ବଭୂଵ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଵିସ୍ରୁତଶୋଣିତୌଘଃ ତତୋ ଽସ୍ଯ କିଂଚିଚ୍ ଚଲିତସ୍ଯ ଧୈର୍ଯାଦ୍ ଉଵାଚ ଶଙ୍ଖାମ୍ବୁଜଶାର୍ଙ୍ଗପାଣିଃ
ଏହି ଆଘାତରେ ଦୈତ୍ୟେଶ୍ୱର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କଲେ, ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଲା; ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ କିଛି ହେଲା, ଶଂଖ, ପଦ୍ମ ଓ ଶାରଙ୍ଗ ଧରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ।
କୁମାରିଵଧ୍ଯୋ ଽସି ରଣଂ ଵିମୁଞ୍ଚ ଶୁମ୍ଭାସୁର ସ୍ଵଲ୍ପତରୈରହୋଭିଃ ଵଧଂ ନ ମତ୍ତୋ ଽର୍ହସି ଚେହ ମୂଢ ଵୃଥୈଵ କିଂ ଯୁଦ୍ଧସମୁତ୍ସୁକୋ ଽସି
'ତୁମେ କୁମାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଲିଖିତ, ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼, ଶୁମ୍ଭ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ଏଠାରେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୂଢ଼। ବ୍ୟର୍ଥରେ କାହିଁକି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗ୍ରହ କରୁଛ? '
ଜମ୍ଭୋ ଵଚୋ ଵିଷ୍ଣୁମୁଖାନ୍ନିଶମ୍ଯ ନିମିଶ୍ଚ ନିଷ୍ପେଷ୍ଟୁମିଯେଷ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଗଦାମଥୋଦ୍ଯମ୍ଯ ନିମିଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡାଂ ଜଘାନ ଗାଢାଂ ଗରୁଡଂ ଶିରସ୍ତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ନିମି ବିଷ୍ଣୁକୁ ଚେପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ, ଗରୁଡ଼ର ମୁଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ।
ଶୁମ୍ଭୋ ଽପି ଵିଷ୍ଣୁଂ ପରିଘେଣ ମୂର୍ଧ୍ନି ପ୍ରମୃଷ୍ଟରତ୍ନୌଘଵିଚିତ୍ରଭାସା ତୌ ଦାନଵାଭ୍ଯାଂ ଵିଷମୈଃ ପ୍ରହାରୈର୍ ନିପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ଘନପାଵକାଭୌ
ଶୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ, ତାହାରେ ଚମକୁଥିବା ରତ୍ନ ଲଗାଇଥିଲା; ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ, ଦୁଇଜଣ ମେଘ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତତ୍କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦିତିଜାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଜଗର୍ଜୁରୁଚ୍ଚୈଃ କୃତସିଂହନାଦାଃ ଧନୂଂଷି ଚାସ୍ଫୋଟ୍ଯ ସୁରାଭିଘାତୈର୍ ଵ୍ଯଦାରଯନ୍ଭୂମିମପି ପ୍ରଚଣ୍ଡାଃ ଵାସାଂସି ଚୈଵାଦୁଧୁଵୁଃ ପରେ ତୁ ଦଧ୍ମୁଶ୍ଚ ଶଙ୍ଖାନକଗୋମୁଖୌଘାନ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦିତିପୁତ୍ର ଉଚ୍ଚ ରବ କଲେ, ସିଂହ ଦ୍ୱନି କରିଲେ; ଧନୁଷକୁ ଜୋରେ ଆଘାତ କରି, ଭୂମିକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ, କିଛି ଜଣେ ପୋଶାକ ହଲାଇଲେ, ଅନ୍ୟେ ଶଂଖ, ନାକ, ଗୋମୁଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ।
ଅଥ ସଂଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯାଶୁ ଗରୁଡୋ ଽପି ସକେଶଵଃ ପରାଙ୍ମୁଖୋ ରଣାତ୍ତସ୍ମାତ୍ ପଲାଯତ ମହାଜଵଃ
ତାପରେ ଜ୍ଞାନ ଫେରି, ଗରୁଡ଼ ଓ କେଶବ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧରୁ ଦୂରେ ହଟି, ବଡ଼ ତ୍ୱରାରେ ପାଲାଇଗଲେ।
ତମାଲୋକ୍ଯ ପଲାଯନ୍ତଂ ଵିଭ୍ରଷ୍ଟଧ୍ଵଜକାର୍ମୁକମ୍ ହରିଂ ଦେଵଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ମେନେ ଭଗ୍ନଂ ଦୁରାହଵେ
ହରିଙ୍କୁ ପାଲାଇଁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପତାକା ଓ ଧନୁଷ ଖୋଇଯିବା, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ହରିକୁ ହାରିଗଲା ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାଂଶ୍ଚ ମୁଦିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କର୍ତଵ୍ଯଂ ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ ଅଥାଯାନ୍ନିକଟେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁରେଶଃ ପାକଶାସନଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହେଇଥିବା ଦେଖି, ସେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଉଵାଚ ଚୈନଂ ମଧୁରଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହପରିବୃଂହକମ୍ କିମେଭିଃ କ୍ରୀଡସେ ଦେଵ ଦାନଵୈର୍ଦୁଷ୍ଟମାନସୈଃ
ସେ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା କଥାରେ କହିଲେ — 'ଦେବତା, ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା, ତୁମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳ କରୁଛ?'
ଦୁର୍ଜନୈର୍ଲବ୍ଧରନ୍ଧ୍ରସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯ କୁତଃ କ୍ରିଯାଃ ଶକ୍ତେନୋପେକ୍ଷିତୋ ନୀଚୋ ମନ୍ଯତେ ବଲମାତ୍ମନଃ
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେତେବେଳେ କାହାର ଦୁର୍ବଳତା ଧରିପାରନ୍ତି, ସେ ଲୋକ କିପରି କିଛି କରିପାରିବ? ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକେ ଯଦି ନିମ୍ନ ଲୋକଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ନିମ୍ନ ଲୋକ ନିଜକୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଯାଏ।
ତସ୍ମାନ୍ନ ନୀଚଂ ମତିମାନ୍ ଦୁର୍ଗହୀନଂ ହି ସଂତ୍ଯଜେତ୍ ଅଥାଗ୍ରେସରସଂପତ୍ତ୍ଯା ରଥିନୋ ଜଯମାପ୍ନୁଯୁଃ
ଏହିଯୋଗୁଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ କେବେ ନିମ୍ନ ଏବଂ ଅସୁରକ୍ଷିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଆଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇଥାନ୍ତି, ଯେପରି ରଥୀମାନେ ଆଗରୁ ଲଢ଼ି ଜୟ ପାଆନ୍ତି।
କସ୍ତେ ସଖାଭଵଚ୍ଚାଗ୍ରେ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଵଧେ ଵିଭୋ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଵୀର୍ଯଶାଲୀ ମଦୋଦ୍ଧତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ ମାରିବା ବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗୀ କିଏ ଥିଲେ? ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅହଙ୍କାରୀ ଦାନବ।
ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାପ୍ଯାପଶ୍ଯଦସୁରୋ ଵିଷମଂ ସ୍ମୃତିଵିଭ୍ରମମ୍ ପୂର୍ଵେ ଽପ୍ଯତିବଲା ଯେ ଚ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ସୁରଵିଦ୍ଵିଷଃ
ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦାନବ ଦୁଃଖ ଓ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲା; ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେଇଥିଲେ।
ଵିନାଶମାଗତାଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶଲଭା ଇଵ ପାଵକମ୍ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଚ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ତ୍ଵମେଵାନ୍ତକରୋ ହରେ
ସେମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଯିବା ପୋକମାନେ ପରି ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ; ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ହେ ହରି, ଆପଣ ଏକା ଦାନବମାନେଙ୍କ ନାଶକ।
ତଥୈଵାଦ୍ଯେହ ମଗ୍ନାନାଂ ଭଵ ଵିଷ୍ଣୋ ସୁରାଶ୍ରଯଃ ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ ମହାଭୁଜଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅ; ଏଭଳି କୁହିବା ପରେ, ମହାବାହୁ ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଋଦ୍ଧ୍ଯା ପରମଯା ଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଭୂତାଶ୍ରଯୋ ଽରିହା ଅଥୋଵାଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ କାଲକ୍ଷମମ୍ ଅଧୋକ୍ଷଜଃ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରୀରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ସେ ଅଧୋକ୍ଷଜ ତାପସରେ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ସହସ୍ରାକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ସ୍ଵୈର୍ଵଧୋପାଯୈଃ ଶକ୍ଯା ହନ୍ତୁଂ ହି ନାନ୍ଯତଃ ଦୁର୍ଜଯସ୍ତାରକୋ ଦୈତ୍ଯୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତଦିନଂ ଶିଶୁମ୍
ଦାନବରାଜମାନେ ନିଜ ଉପାୟରେ ମାତ୍ର ମରିପାରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ; ତାରକ ନାମକ ଦାନବ ସପ୍ତଦିନ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥା ବ୍ୟତୀତ ଅଜୟ।
କଶ୍ଚିତ୍ସ୍ତ୍ରୀଵଧ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵଧେ ଽନ୍ଯସ୍ଯ କୁମାରିକା ଜମ୍ଭସ୍ତୁ ଵଧ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦାନଵଃ କ୍ରୂରଵିକ୍ରମଃ
କେହି ନାରୀଙ୍କ ହାତରେ ବଧ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ କୌମାରୀ ମୃତ୍ୟୁର ଉପାୟ; ଜମ୍ଭ ନାମକ କ୍ରୂର ଦାନବ ମଧ୍ୟ ବଧ୍ୟ ହୋଇଛି।
ତସ୍ମାଦ୍ଵୀର୍ଯେଣ ଦିଵ୍ଯେନ ଜହି ଜମ୍ଭଂ ଜଗଦ୍ଵରମ୍ ଅଵଧ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵାଂ ଵିନା ସ ତୁ ଦାନଵଃ
ଏହିଯୋଗୁଁ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଜମ୍ଭ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବାକୁ ମାର; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଜୟ, କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି।
ମଯା ଗୁପ୍ତୋ ରଣେ ଜମ୍ଭଂ ଜଗତ୍କଣ୍ଟକମୁଦ୍ଧର ତଦ୍ଵୈକୁଣ୍ଠଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଽମରାରିହା
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ତୁମେ ଏହି ଜମ୍ଭ ନାମକ ଜଗତର କଣ୍ଟକୁ ଉପଡ଼; ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଅମରମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ,
ସମାଦିଶତ୍ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ରଚନାଂ ପ୍ରତି ଯତ୍ସାରଂ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଵୀର୍ଯସ୍ଯ ତପସୋ ଽପି ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେନା ଗଠନ ନେଇ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯେଉଁ ଶୌର୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟାର ସାର, ସେ ସବୁ।