ତାମପ୍ରାପ୍ତାଂ ନିମିର୍ବାଣୈଶ୍ ଚିଛେଦ ତିଲଶୋ ରଣେ ତାଂ ନାଶମାଗତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୀନାଗ୍ରେ ପ୍ରାର୍ଥନାମିଵ
କିନ୍ତୁ ଗଦା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ, ନିମି ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣରେ ଏହି ଗଦାକୁ ଟିକିଆ ଟିକିଆ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଆଗ୍ରହ ପୂରଣ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଏ।
ଜଗ୍ରାହ ମୁଦ୍ଗରଂ ଘୋରଂ ଦିଵ୍ଯରତ୍ନପରିଷ୍କୃତମ୍ ତଂ ମୁମୋଚାଥ ଵେଗେନ ନିମିମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦାନଵମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁଦ୍ଗର ନେଲେ, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ମୁଦ୍ଗରକୁ ଦାନବ ନିମିଙ୍କୁ ଦିଆଗଲେ।
ତମ୍ ଆଯାନ୍ତଂ ଵିଯତ୍ଯେଵ ତ୍ରଯୋ ଦୈତ୍ଯା ନ୍ଯଵାରଯନ୍ ଗଦଯା ଜମ୍ଭଦୈତ୍ଯସ୍ତୁ ଗ୍ରସନଃ ପଟ୍ଟିଶେନ ତୁ
ଏହି ମୁଦ୍ଗର ଆକାଶ ମାନେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ତିନି ଦାଇତ୍ୟ ଏହାକୁ ଅଟକାଇଲେ: ଜମ୍ଭ ଗଦାରେ, ଗ୍ରସନ ପଟ୍ଟିଶରେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ମହିଷୋ ଦୈତ୍ଯଃ ସ୍ଵପକ୍ଷଜଯକାଙ୍କ୍ଷଯା ନିରାକୃତଂ ତମାଲୋକ୍ଯ ଦୁର୍ଜନେ ପ୍ରଣଯଂ ଯଥା
ମହିଷ ଦାଇତ୍ୟ ନିଜ ପକ୍ଷର ଜୟ ଆଶା କରି, ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଅଟକାଇଲେ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ପ୍ରେମକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ।
ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିମୁଗ୍ରାଗ୍ରାମ୍ ଅଷ୍ଟଘଣ୍ଟୋତ୍କଟସ୍ଵନାମ୍ ଜମ୍ଭାଯ ତାଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ରଣଭୀଷଣଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଯାହାର ତୀର ଅତି ଦ୍ରୁତ, ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଘଣ୍ଟାର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଝଙ୍କାରିଥିଲା, ଉଠାଇ ଜମ୍ଭାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତାହା ଛାଡିଦେଲେ।
ତାମମ୍ବରସ୍ଥାଂ ଜଗ୍ରାହ ଗଜୋ ଦାନଵନନ୍ଦନଃ ଗୃହୀତାଂ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଶିକ୍ଷାମିଵ ଵିଵେକିଭିଃ
ଦାନବଙ୍କ ପୁତ୍ର ହାତୀ ଆକାଶରେ ଝୁଲିଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଧରିଲା; ଏହାକୁ ଧରିବାକୁ ଦେଖି ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହାକୁ ଏକ ଶିକ୍ଷା ଭାବେ ଗଣନା କରିଲେ।
ଦୃଢଂ ଭାରସହଂ ସାରମ୍ ଅନ୍ଯଦାଦାଯ କାର୍ମୁକମ୍ ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ରମଭିସଂଧାଯ ତସ୍ମିନ୍ବାଣଂ ମୁମୋଚ ହ
ସେ ଏକ ଦୃଢ଼, ଭାରସହିବା, ଆବଶ୍ୟକ ବଣ୍ଧା ଧନୁ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ତାହାରେ ଏକ ତୀର ଛାଡିଦେଲେ।
ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରତେଜସା ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଲୋକଂ ଚରାଚରମ୍ ତତୋ ବାଣମଯଂ ସର୍ଵମ୍ ଆକାଶଂ ସମଦୃଶ୍ଯତ
ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ଜଗତ ଆବୃତ ହେଇଗଲା; ଆକାଶରେ ତୀରରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ଭୂର୍ଦିଶୋ ଵିଦିଶଶ୍ଚୈଵ ବାଣଜାଲମଯା ବଭୁଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦସ୍ତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସେନନୀର୍ ଗ୍ରସନୋ ଽସୁରଃ
ପୃଥିବୀ, ଦିଗ ଏବଂ ଉପଦିଗଗୁଡିକ ତୀରର ଜାଲରେ ଆଛାଦିତ ହେଇଗଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି, ଦେଉଳ ସେନାପତି ଗ୍ରସନା ନିଶ୍ଵାସ ହରାଇଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ଚକାରାସୌ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିନିଵାରଣମ୍ ତେନ ତତ୍ପ୍ରଶମଂ ଯାତଂ ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଲୋକଘସ୍ମରମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଜଗତ ନିଗଳିବା ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲା।
ଅସ୍ତ୍ରେ ପ୍ରତିହତେ ତସ୍ମିନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦାନଵସୂଦନଃ କାଲଦଣ୍ଡାସ୍ତ୍ରମକରୋତ୍ ସର୍ଵଲୋକଭଯଂକରମ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିହତ ହେଲାପରେ, ଦାନବ ନାଶକ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା କାଳଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ସଂଧୀଯମାନେ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ମାରୁତଃ ପରୁଷୋ ଵଵୌ ଚକମ୍ପେ ଚ ମହୀ ଦେଵୀ ଦୈତ୍ଯା ଭିନ୍ନଧିଯୋ ଽଭଵନ୍
ଏହା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବାବେଳେ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ପବନ ବହିଲା, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା, ଦେବୀ ହଳିଗଲେ, ଦେଉଳମାନେ ଭୟରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇପଡିଲେ।
ତଦସ୍ତ୍ରମୁଗ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦାନଵା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ ଚକ୍ରୁରସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ନାନାରୂପାଣି ସଂଯୁଗେ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ଦାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଗ୍ରସନୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚକ୍ରଂ ନିମିଃ ସ୍ଵାସ୍ତ୍ରଵରଂ ମୁମୋଚ ଐଷୀକମସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଚକାର ଜମ୍ଭସ୍ ତତ୍କାଲଦଣ୍ଡାସ୍ତ୍ରନିଵାରଣାଯ
ଗ୍ରସନା ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ନେଲେ, ନିମି ଚକ୍ର ନେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ; ଜମ୍ଭା କାଳଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିବା ପାଇଁ ଐଶିକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଯାଵନ୍ନ ସଂଧ୍ଯା ନ ଦଶାଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରାଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରନିଵାରଣାଯ ତାଵତ୍କ୍ଷଣେନୈଵ ଜଘାନ କୋଟୀର୍ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରାଣାଂ ସଗଜାନ୍ସହାଶ୍ଵାନ୍
ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଏବଂ ଦେଉଳମାନେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୋଟି କୋଟି ଦେଉଳମାନେ, ତାଙ୍କର ହାତୀ ଏବଂ ଘୋଡା ସହିତ, ନିପାତ କରିଦେଲେ।
ଅନନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତମଭୂତ୍ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତ୍ରଯୋଗେଣ ତୁ କାଲଦଣ୍ଡମ୍ ଶାନ୍ତଂ ତଦାଲୋକ୍ଯ ହରିଃ ସ୍ଵଶସ୍ତ୍ରଂ ସ୍ଵଵିକ୍ରମେ ମନ୍ଯୁପରୀତମୂର୍ତିଃ
ପରେ, ଦେଉଳମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଯୋଗ କରି ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ; କାଳଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ହରି କ୍ରୋଧ ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ଭରିଥିବା ଦେହରେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ଚକ୍ରଂ ତପନାଯୁତାଭମ୍ ଉଗ୍ରାରମାତ୍ମାନମିଵ ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଚିକ୍ଷେପ ସେନାପତଯେ ଽଭିସଂଧ୍ଯ କଣ୍ଠସ୍ଥଲଂ ଵଜ୍ରକଠୋରମୁଗ୍ରମ୍
ସେ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭାବରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଚକ୍ର, ନିଜ ପରି ଭୟଙ୍କର ଅବତାର ଭଳି, ଉଠାଇ ସେନାପତିଙ୍କ ଗଳାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ବଜ୍ର ଭଳି କଠୋର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ଚକ୍ରଂ ତଦାକାଶଗତଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଦୈତ୍ଯଵରାଃ ସ୍ଵଵୀର୍ଯୈଃ ନାଶକ୍ନୁଵନ୍ଵାରଯିତୁଂ ପ୍ରଚଣ୍ଡଂ ଦୈଵଂ ଯଥା କର୍ମ ମୁଧା ପ୍ରପନ୍ନମ୍
ଆକାଶରେ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି, ଦେଉଳମାନେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଦିବ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଭାଗ୍ୟ ଭଳି ଅନଫଳ ପ୍ରୟାସ ହେଲା।
ତମପ୍ରତର୍କ୍ଯଂ ଜନଯନ୍ନଜଯ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ପପାତ ଗ୍ରସନସ୍ଯ କଣ୍ଠେ ଦ୍ଵିଧା ତୁ କୃତ୍ଵା ଗ୍ରସନସ୍ଯ କଣ୍ଠଂ ତଦ୍ରକ୍ତଧାରାରୁଣଘୋରନାଭି ଜଗାମ ଭୂଯୋ ଽପି ଜନାର୍ଦନସ୍ଯ ପାଣିଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧାନଲତୁଲ୍ଯଦୀପ୍ତି
ଏହି ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅଜୟ ଚକ୍ର ଗ୍ରସନାଙ୍କ ଗଳାରେ ପଡି, ତାହାକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲା; ତାଙ୍କର ଗଳାରୁ ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଲା, ଏବଂ ଚକ୍ର ପୁଣି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ହାତକୁ ଫେରିଗଲା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଵିନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ଗ୍ରସନେ ଲୋକନାଯକେ ନିର୍ମର୍ଯାଦମଯୁଧ୍ଯନ୍ତ ହରିଣା ସହ ଦାନଵାଃ
ଲୋକଙ୍କ ନାୟକ ଗ୍ରସନା ନିପାତ ହେଲାପରେ, ଦାନବମାନେ ହରିଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ନ ରଖି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପଟ୍ଟିଶୈର୍ମୁଶଲୈଃ ପାଶୈର୍ ଗଦାଭିଃ କୁଣପୈରପି ତୀକ୍ଷ୍ଣାନନୈଶ୍ଚ ନାରାଚୈଶ୍ ଚକ୍ରୈଃ ଶକ୍ତିଭିରେଵ ଚ
ପଟ୍ଟିଶ, ମୁଶଳ, ପାଶ, ଗଦା, ମୃତଦେହ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁହଁ ତୀର, ଚକ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତାନସ୍ତ୍ରାନ୍ଦାନଵୈର୍ମୁକ୍ତାଂଶ୍ ଚିତ୍ରଯୋଧୀ ଜନାର୍ଦନଃ ଏକୈକଂ ଶତଶଶ୍ଚକ୍ରେ ବାଣୈରଗ୍ନିଶିଖୋପମୈଃ
ଦାନବମାନେ ଛାଡିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯୋଧା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଶତ ଶତ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ତତଃ କ୍ଷୀଣାଯୁଧପ୍ରାଣା ଦାନଵା ଭ୍ରାନ୍ତଚେତସଃ ଅସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଦାତୁମଭଵନ୍ନ୍ ଅସମର୍ଥା ଯଦା ରଣେ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ହରାଇ, ଭୟଭିତ ମନେ, ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।
ତଦା ମୃତୈର୍ଗଜୈରଶ୍ଵୈର୍ ଜନାର୍ଦନମଯୋଧଯନ୍ ସମନ୍ତାତ୍କୋଟିଶୋ ଦୈତ୍ଯାଃ ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଯୋଧଯନ୍
ସେବେଳେ ଦାନବମାନେ ଅନେକ ଦିଗରୁ, ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ସଂଖ୍ୟାରେ, ମୃତ ହାତୀ ଓ ଘୋଡାଙ୍କ ଦେହକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ନେଇ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ବହୁ କୃତ୍ଵା ଵପୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ କିଂଚିଚ୍ଛାନ୍ତଭୁଜୋ ଽଭଵତ୍ ଉଵାଚ ଚ ଗରୁତ୍ମନ୍ତଂ ତସ୍ମିନ୍ସୁତୁମୁଲେ ରଣେ
ବିଷ୍ଣୁ ଅନେକ ରୂପ ଧରି, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖାଦେଲେ, ଏବଂ ତାହା ସମୟରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗରୁତ୍ମନ୍କଚ୍ଚିଦଶ୍ରାନ୍ତସ୍ ତ୍ଵମସ୍ମିନ୍ନପି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ ଯଦ୍ଯଶ୍ରାନ୍ତୋ ଽସି ତଦ୍ଯାହି ମଥନସ୍ଯ ରଥଂ ପ୍ରତି
ଗରୁଡ଼, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଏଯାଁ ଅପରିଶ୍ରମିତ ଅଛ କି? ଯଦି ତୁମେ ଏଯାଁ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଅଛ, ତେବେ ମଥନଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ଯାଉ।
ଶ୍ରାନ୍ତୋ ଽସ୍ଯଥ ମୁହୂର୍ତଂ ତ୍ଵଂ ରଣାଦପସୃତୋ ଭଵ ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଗରୁଡସ୍ତେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ଯଦି ତୁମେ କ୍ଳାନ୍ତ ଅଛ, ତେବେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟିଯିବା—ଏଭଳି ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆସସାଦ ରଣେ ଦୈତ୍ଯଂ ମଥନଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍ ଦୈତ୍ଯସ୍ତ୍ଵଭିମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍
ଗରୁଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦାନବ ମଥନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନବ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ।
ଜଘାନ ଭିନ୍ଦିପାଲେନ ଶିତବାଣେନ ଵକ୍ଷସି ତତ୍ପ୍ରହାରମଚିନ୍ତ୍ଯୈଵ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତସ୍ମିନ୍ମହାହଵେ
ମଥନ ଭିନ୍ଦିପାଳ ରୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁ ସେ ଘାତକୁ କିଛି ଗଣନା କଲେନି।
ଜଘାନ ପଞ୍ଚଭିର୍ବାଣୈର୍ ମାର୍ଜିତୈଶ୍ଚ ଶିଲାଶିତୈଃ ପୁନର୍ଦଶଭିର୍ ଆକୃଷ୍ଟୈସ୍ ତଂ ତତାଡ ସ୍ତନାନ୍ତରେ
ବିଷ୍ଣୁ ପାଞ୍ଚଟି ଶିଳା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ, ପୁନି ଦଶଟି ଟାଣିଥିବା ବାଣ ଦେଇ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।