ଚକ୍ରେଣ ମହିଷଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଜମ୍ଭଃ ଶକ୍ତ୍ଯା ମହାରଣେ ଜଘ୍ନୁର୍ନାରାଯଣଂ ସର୍ଵେ ଶେଷାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଶ୍ଚ ମାର୍ଗଣୈଃ
କ୍ରୋଧିତ ମହିଷ ଚକ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଜମ୍ଭ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ସବୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ଶରୀରଂ ଵିଵିଶୁର୍ହରେଃ ଗୁରୂକ୍ତାନ୍ଯୁପଦିଷ୍ଟାନି ସଚ୍ଛିଷ୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରୁତାଵିଵ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଯେତେବେଳେ ଛାଡ଼ାଯାଇଲେ, ହରିଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଯୋଗ୍ୟ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଅସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତୋ ରଣେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଅଥ ଜଗ୍ରାହ କାର୍ମୁକମ୍ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷାକାରାଂସ୍ ତୈଲଧୌତାନଜିହ୍ମଗାନ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରିଭ୍ରାନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ, ତାପରେ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଲେ, ସେ ବାଣମାନେ ସିଧା, ତେଲରେ ମସିଆଯାଇଥିଲେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ସାପର ଆକୃତିରେ ଥିଲେ।
ତତୋ ଽଭିସଂଧ୍ଯ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାନ୍ ଆକର୍ଣାକୃଷ୍ଟକାର୍ମୁକଃ ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ରଣେ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦୈତ୍ଯାନୀକେ ତୁ ପୌରୁଷାତ୍
ତାପରେ, ଧନୁଷକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ବିଷ୍ଣୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ନାୟକର ପ୍ରଭାବରେ।
ନିମିଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଵିଂଶତ୍ଯା ବାଣାନାମଗ୍ନିଵର୍ଚସାମ୍ ମଥନଂ ଦଶଭିର୍ବାଣୈଃ ଶୁମ୍ଭଂ ପଞ୍ଚଭିରେଵ ଚ
ସେ ନିମିଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଭାର ବିଶ୍ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ, ମଥନଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣରେ, ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଏକେନ ମହିଷଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵିଵ୍ଯାଧୋରସି ପତ୍ତ୍ରିଣା ଜମ୍ଭଂ ଦ୍ଵାଦଶଭିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚୈକୈକଶୋ ଽଷ୍ଟଭିଃ
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଶଳକ ବାଣରେ ମହିଷଙ୍କ ଛାତିକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଜମ୍ଭକୁ ବାରଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଆଠଟି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତସ୍ଯ ତଲ୍ଲାଘଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵାଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତାଃ ନର୍ଦମାନାଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଚକ୍ରୁରତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ରଣମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତୀବ୍ରତା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ଗର୍ଜନ କରି, ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଚିଛେଦାଥ ଧନୁର୍ଵିଷ୍ଣୋର୍ ନିମିର୍ଭଲ୍ଲେନ ଦାନଵଃ ସଂଧ୍ଯମାନଂ ଶରଂ ହସ୍ତେ ଚିଛେଦ ମହିଷାସୁରଃ
ତାପରେ, ନିମି ଦାନବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧନୁଷକୁ ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ, ମହିଷାସୁର ବିଷ୍ଣୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ।
ପୀଡଯାମାସ ଗରୁଡଂ ଜମ୍ଭସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈସ୍ତୁ ସାଯକୈଃ ଭୁଜଂ ତସ୍ଯାହନଦ୍ଗାଢଂ ଶୁମ୍ଭୋ ଭୂଧରସଂନିଭଃ
ଜମ୍ଭ ଗରୁଡ଼କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ, ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କ ଭୁଜକୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରି ଆଘାତ ଦେଲେ।
ଛିନ୍ନେ ଧନୁଷି ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଗଦାଂ ଜଗ୍ରାହ ଭୀଷଣାମ୍ ତାଂ ପ୍ରାହିଣୋତ୍ସ ଵେଗେନ ମଥନାଯ ମହାହଵେ
ଧନୁଷ କାଟିଯିବା ପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ନେଲେ, ଏହି ଗଦାକୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ମଥନଙ୍କୁ ଦିଆଗଲେ।
ତାମପ୍ରାପ୍ତାଂ ନିମିର୍ବାଣୈଶ୍ ଚିଛେଦ ତିଲଶୋ ରଣେ ତାଂ ନାଶମାଗତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୀନାଗ୍ରେ ପ୍ରାର୍ଥନାମିଵ
କିନ୍ତୁ ଗଦା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ, ନିମି ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣରେ ଏହି ଗଦାକୁ ଟିକିଆ ଟିକିଆ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଆଗ୍ରହ ପୂରଣ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଏ।
ଜଗ୍ରାହ ମୁଦ୍ଗରଂ ଘୋରଂ ଦିଵ୍ଯରତ୍ନପରିଷ୍କୃତମ୍ ତଂ ମୁମୋଚାଥ ଵେଗେନ ନିମିମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦାନଵମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁଦ୍ଗର ନେଲେ, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ମୁଦ୍ଗରକୁ ଦାନବ ନିମିଙ୍କୁ ଦିଆଗଲେ।
ତମ୍ ଆଯାନ୍ତଂ ଵିଯତ୍ଯେଵ ତ୍ରଯୋ ଦୈତ୍ଯା ନ୍ଯଵାରଯନ୍ ଗଦଯା ଜମ୍ଭଦୈତ୍ଯସ୍ତୁ ଗ୍ରସନଃ ପଟ୍ଟିଶେନ ତୁ
ଏହି ମୁଦ୍ଗର ଆକାଶ ମାନେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ତିନି ଦାଇତ୍ୟ ଏହାକୁ ଅଟକାଇଲେ: ଜମ୍ଭ ଗଦାରେ, ଗ୍ରସନ ପଟ୍ଟିଶରେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ମହିଷୋ ଦୈତ୍ଯଃ ସ୍ଵପକ୍ଷଜଯକାଙ୍କ୍ଷଯା ନିରାକୃତଂ ତମାଲୋକ୍ଯ ଦୁର୍ଜନେ ପ୍ରଣଯଂ ଯଥା
ମହିଷ ଦାଇତ୍ୟ ନିଜ ପକ୍ଷର ଜୟ ଆଶା କରି, ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଅଟକାଇଲେ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ପ୍ରେମକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ।
ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିମୁଗ୍ରାଗ୍ରାମ୍ ଅଷ୍ଟଘଣ୍ଟୋତ୍କଟସ୍ଵନାମ୍ ଜମ୍ଭାଯ ତାଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ରଣଭୀଷଣଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଯାହାର ତୀର ଅତି ଦ୍ରୁତ, ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଘଣ୍ଟାର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଝଙ୍କାରିଥିଲା, ଉଠାଇ ଜମ୍ଭାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତାହା ଛାଡିଦେଲେ।
ତାମମ୍ବରସ୍ଥାଂ ଜଗ୍ରାହ ଗଜୋ ଦାନଵନନ୍ଦନଃ ଗୃହୀତାଂ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଶିକ୍ଷାମିଵ ଵିଵେକିଭିଃ
ଦାନବଙ୍କ ପୁତ୍ର ହାତୀ ଆକାଶରେ ଝୁଲିଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଧରିଲା; ଏହାକୁ ଧରିବାକୁ ଦେଖି ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହାକୁ ଏକ ଶିକ୍ଷା ଭାବେ ଗଣନା କରିଲେ।
ଦୃଢଂ ଭାରସହଂ ସାରମ୍ ଅନ୍ଯଦାଦାଯ କାର୍ମୁକମ୍ ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ରମଭିସଂଧାଯ ତସ୍ମିନ୍ବାଣଂ ମୁମୋଚ ହ
ସେ ଏକ ଦୃଢ଼, ଭାରସହିବା, ଆବଶ୍ୟକ ବଣ୍ଧା ଧନୁ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ତାହାରେ ଏକ ତୀର ଛାଡିଦେଲେ।
ତତୋ ଽସ୍ତ୍ରତେଜସା ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଲୋକଂ ଚରାଚରମ୍ ତତୋ ବାଣମଯଂ ସର୍ଵମ୍ ଆକାଶଂ ସମଦୃଶ୍ଯତ
ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ଜଗତ ଆବୃତ ହେଇଗଲା; ଆକାଶରେ ତୀରରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ଭୂର୍ଦିଶୋ ଵିଦିଶଶ୍ଚୈଵ ବାଣଜାଲମଯା ବଭୁଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦସ୍ତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସେନନୀର୍ ଗ୍ରସନୋ ଽସୁରଃ
ପୃଥିବୀ, ଦିଗ ଏବଂ ଉପଦିଗଗୁଡିକ ତୀରର ଜାଲରେ ଆଛାଦିତ ହେଇଗଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି, ଦେଉଳ ସେନାପତି ଗ୍ରସନା ନିଶ୍ଵାସ ହରାଇଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ଚକାରାସୌ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିନିଵାରଣମ୍ ତେନ ତତ୍ପ୍ରଶମଂ ଯାତଂ ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଲୋକଘସ୍ମରମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଜଗତ ନିଗଳିବା ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲା।
ଅସ୍ତ୍ରେ ପ୍ରତିହତେ ତସ୍ମିନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦାନଵସୂଦନଃ କାଲଦଣ୍ଡାସ୍ତ୍ରମକରୋତ୍ ସର୍ଵଲୋକଭଯଂକରମ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିହତ ହେଲାପରେ, ଦାନବ ନାଶକ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା କାଳଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ସଂଧୀଯମାନେ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ମାରୁତଃ ପରୁଷୋ ଵଵୌ ଚକମ୍ପେ ଚ ମହୀ ଦେଵୀ ଦୈତ୍ଯା ଭିନ୍ନଧିଯୋ ଽଭଵନ୍
ଏହା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବାବେଳେ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ପବନ ବହିଲା, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା, ଦେବୀ ହଳିଗଲେ, ଦେଉଳମାନେ ଭୟରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇପଡିଲେ।
ତଦସ୍ତ୍ରମୁଗ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦାନଵା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ ଚକ୍ରୁରସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ନାନାରୂପାଣି ସଂଯୁଗେ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ଦାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଗ୍ରସନୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚକ୍ରଂ ନିମିଃ ସ୍ଵାସ୍ତ୍ରଵରଂ ମୁମୋଚ ଐଷୀକମସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଚକାର ଜମ୍ଭସ୍ ତତ୍କାଲଦଣ୍ଡାସ୍ତ୍ରନିଵାରଣାଯ
ଗ୍ରସନା ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ନେଲେ, ନିମି ଚକ୍ର ନେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ; ଜମ୍ଭା କାଳଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିବା ପାଇଁ ଐଶିକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଯାଵନ୍ନ ସଂଧ୍ଯା ନ ଦଶାଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରାଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରନିଵାରଣାଯ ତାଵତ୍କ୍ଷଣେନୈଵ ଜଘାନ କୋଟୀର୍ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରାଣାଂ ସଗଜାନ୍ସହାଶ୍ଵାନ୍
ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଏବଂ ଦେଉଳମାନେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୋଟି କୋଟି ଦେଉଳମାନେ, ତାଙ୍କର ହାତୀ ଏବଂ ଘୋଡା ସହିତ, ନିପାତ କରିଦେଲେ।
ଅନନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତମଭୂତ୍ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତ୍ରଯୋଗେଣ ତୁ କାଲଦଣ୍ଡମ୍ ଶାନ୍ତଂ ତଦାଲୋକ୍ଯ ହରିଃ ସ୍ଵଶସ୍ତ୍ରଂ ସ୍ଵଵିକ୍ରମେ ମନ୍ଯୁପରୀତମୂର୍ତିଃ
ପରେ, ଦେଉଳମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଯୋଗ କରି ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ; କାଳଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ହରି କ୍ରୋଧ ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ଭରିଥିବା ଦେହରେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ଚକ୍ରଂ ତପନାଯୁତାଭମ୍ ଉଗ୍ରାରମାତ୍ମାନମିଵ ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଚିକ୍ଷେପ ସେନାପତଯେ ଽଭିସଂଧ୍ଯ କଣ୍ଠସ୍ଥଲଂ ଵଜ୍ରକଠୋରମୁଗ୍ରମ୍
ସେ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭାବରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଚକ୍ର, ନିଜ ପରି ଭୟଙ୍କର ଅବତାର ଭଳି, ଉଠାଇ ସେନାପତିଙ୍କ ଗଳାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ବଜ୍ର ଭଳି କଠୋର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ଚକ୍ରଂ ତଦାକାଶଗତଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଦୈତ୍ଯଵରାଃ ସ୍ଵଵୀର୍ଯୈଃ ନାଶକ୍ନୁଵନ୍ଵାରଯିତୁଂ ପ୍ରଚଣ୍ଡଂ ଦୈଵଂ ଯଥା କର୍ମ ମୁଧା ପ୍ରପନ୍ନମ୍
ଆକାଶରେ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି, ଦେଉଳମାନେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଦିବ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଭାଗ୍ୟ ଭଳି ଅନଫଳ ପ୍ରୟାସ ହେଲା।
ତମପ୍ରତର୍କ୍ଯଂ ଜନଯନ୍ନଜଯ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ପପାତ ଗ୍ରସନସ୍ଯ କଣ୍ଠେ ଦ୍ଵିଧା ତୁ କୃତ୍ଵା ଗ୍ରସନସ୍ଯ କଣ୍ଠଂ ତଦ୍ରକ୍ତଧାରାରୁଣଘୋରନାଭି ଜଗାମ ଭୂଯୋ ଽପି ଜନାର୍ଦନସ୍ଯ ପାଣିଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧାନଲତୁଲ୍ଯଦୀପ୍ତି
ଏହି ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅଜୟ ଚକ୍ର ଗ୍ରସନାଙ୍କ ଗଳାରେ ପଡି, ତାହାକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲା; ତାଙ୍କର ଗଳାରୁ ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଲା, ଏବଂ ଚକ୍ର ପୁଣି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ହାତକୁ ଫେରିଗଲା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଵିନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ଗ୍ରସନେ ଲୋକନାଯକେ ନିର୍ମର୍ଯାଦମଯୁଧ୍ଯନ୍ତ ହରିଣା ସହ ଦାନଵାଃ
ଲୋକଙ୍କ ନାୟକ ଗ୍ରସନା ନିପାତ ହେଲାପରେ, ଦାନବମାନେ ହରିଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ନ ରଖି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।